19/10/13

IPL: காசு, பணம், துட்டு, Money.. Money..


ஐ.பி.எல். கிரிக்கெட் சூதாட்டம் பற்றி நாடே பேசுகிறது. ஸ்ரீசாந்த் உள்ளிட்ட மூன்று பேர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். இன்னும் 25 வீரர்களுக்கு இதில் தொடர்பு இருக்கலாம் என சந்தேகிப்பதாக காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது. ரன் எடுக்கும் வகையில் மோசமாக பந்து வீச ஒரு ஓவருக்கு 60 லட்சம் ரூபாய் வரையில் பணம் வாங்கியிருக்கிறார்கள். மைதானத்தில் இருந்தபடி துண்டை இடுப்பில் சொருகுவது, டி-சர்ட்டை மேலே இழுத்துவிடுவது, கையில் ரிஸ்ட் பேண்ட்டை அணிந்துகொள்வது... என லட்சக் கணக்கான ரசிகர்களின் கண்கள் பார்த்திருக்கும்போதே ரகசிய சமிக்ஞைகளை கொடுத்திருக்கின்றனர்.


சிக்ஸ் அடித்தபோது தலையை கவிழ்ந்து அவர்கள் ஃபீல் பண்ணியதை நினைத்து ‘என்னமா ஃபீல் பண்ணான்டா.. ஙொய்யால..' என ஆதங்கப்படுவதைத் தவிர ரசிகர்களுக்கு இப்போது வேறு வாய்ப்புகள் இல்லை. இவர்களின் சிக்னல்களை வைத்து சூதாட்டக்காரர்கள் பெட் கட்டுவதற்கு ஏதுவாக மைதானத்தில் இருந்தபடி வாம்-அப் செய்வது போல நேரம் கடத்தியிருக்கிறார்கள். இந்த கருமம் எதுவும் புரியாமல் ‘லாஸ் ஆஃப் பே'-வில் லீவ் போட்டுவிட்டு டி.வி.யில் கிரிக்கெட் பார்த்த ரசிகர்கள், அவர்கள் அடித்த சிக்ஸுக்கும், எடுத்த விக்கெட்டுக்கும் கைதட்டி, கண்ணீர் விட்டு... காமெடி பீஸ்களாய் மாற்றப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் நீங்கள் கிரிக்கெட் ரசிகராயின் மனசாட்சியுடன் சொல்லுங்கள்... ஐ.பி.எல். போட்டியில் சூதாட்டம் நடப்பது இப்போதுதான் உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஐ.பி.எல். போட்டியே ஒரு சூதாட்டம் இல்லையா?

கிரிக்கெட் என்ற விளையாட்டில் புழங்கும் பணம், லாபி, அரசியல், வியாபாரம் எல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். அதுபற்றி பலரும் பல சந்தர்ப்பங்களில் நிறைய பேசியிருக்கிறார்கள். ஐ.பி.எல். என்பது அதில் இருந்து சற்றே வேறுபட்டது. ஒளிபரப்பு உரிமை, டிக்கெட் விற்பனை, விளம்பரங்கள், பிராண்ட் அம்பாசிடர்கள், கிரிக்கெட் வீரர்களின் சம்பளம்... என பல்லாயிரம் கோடிகளை கொட்டி கிரிக்கெட் நடத்தும் முதலாளிகளுக்கு ‘துரித லாபம்' சம்பாதித்துக் கொடுக்க உருவாக்கப்பட்டதுதான் இந்த ஐ.பி.எல். போட்டிகள். ஐந்து நாட்கள் நடக்கும் டெஸ்ட் போட்டிகளோ, 100 ஓவர்கள் வீச வேண்டிய ஒரு நாள் போட்டியோ ஈட்டித் தரும் வருவாயை விட 20:20 போட்டிகளில் லாபம் அதிகம்; செலவிடும் நேரம் குறைவதால் செலவும் குறைவு. அனைத்தையும் அதிவேகமாக நுகரப் பழகிவிட்ட மக்களின் மனம், விளையாட்டிலும் அத்தகைய வேகத்தை எதிர்பார்க்கிறது. அதற்கேற்ப வடிவமைக்கப்பட்ட ஐ.பி.எல். போட்டிகள் அதிவேக சேவையை வழங்கி அதிவேக லாபத்தையும் அள்ளுகிறது. ஆரம்பத்தில் 5,000 கோடி ரூபாயாக இருந்த ஐ.பி.எல். போட்டிகளின் மதிப்பு, கடந்த ஆண்டு 15,000 கோடி ரூபாயாக உயர்ந்தது. இந்த ஆண்டு இது 20,000 கோடியை நெருங்குகிறது.

இப்போதைய ஸ்பாட் ஃபிக்சிங் தொடர்பான தொலைகாட்சி விவாதங்களில், ‘இது ஒரு தேசிய அவமானம்' என்று திரும்பத் திரும்ப சொல்கிறார்கள். அது உண்மையாயின், இந்த அவமானம் இன்று தொடங்கியது இல்லை. அது ஐ.பி.எல். சீஸன் 1-ல் இருந்தே துவங்கிவிட்டது. விளையாட்டு வீரர்களை அவர்களின் சுய மரியாதையை மதித்து அணிக்குத் தேர்வு செய்யாமல், சந்தையில் பல் பிடித்து மாடு வாங்குவது போல ஏலம் எடுப்பது எவ்வளவுப் பெரிய அசிங்கம்? சுய மரியாதையுள்ள வீரர்கள் இந்த ஏலத்தில் இருந்து விலகிக்கொண்டிருக்க வேண்டும். அவர்களோ... பெரும் தொகையை ஒரே மூச்சில் அள்ளும் நல்வாய்ப்பாக இதை பயன்படுத்திக்கொண்டனர்.

ஐ.பி.எல்லுக்கு முன்பு ‘இந்திய கிரிக்கெட் என்பது தேச ஒற்றுமையின் அடையாளம்; தேச பக்தியின் சின்னம்' என்றெல்லாம் வசனம் பேசினார்கள். அத்தகைய வெறியை கிரிக்கெட் ரசிகர்களின் மனங்களிலும் ஆழ விதைத்தார்கள். குறிப்பாக இந்திய-பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் போட்டி என்பது இரு நாடுகளுக்கு இடையிலான யுத்தம் போலவே பார்க்கப்பட்டது. ஐ.பி.எல். வந்தது. பிரதேச‌ வாரியாக கிரிக்கெட் ரசிகர்களை கூறுபோட்டது. ‘சென்னை சூப்பர் கிங்ஸ்' ‘கொல்கத்தா நைட் ரைடர்' என பிரதேச வெறியை தூண்டிவிட்டு கல்லா கட்டியது. தேசிய வெறியிலும் துட்டு; பிரதேச வெறியிலும் துட்டு. ஐ.பி.எல். அணிகளின் ஓனர்களுக்கு இத்தகைய தேசியவெறியோ, பிரதேச வெறியோ இல்லை. அவர்களுக்குத் தேவை எல்லாம் முதலீட்டை விட பல மடங்கு லாபம். அதனால்தான் கலாநிதிமாறன், ஆந்திர அணியை வாங்குகிறார். ஷாருக்கான், கொல்கத்தா அணியை வாங்குகிறார். ஆஸ்திரேலியா, இலங்கை, தென் ஆப்பிரிக்கா.. என வெளிநாட்டு வீரர்கள் எல்லாம் இந்த அணிகளுக்காக விளையாடுகின்றனர். ஐ.பி.எல்-லின் மொத்த வருவாயில் குறிப்பிட்ட சில வகை வருவாயை அனைத்து உரிமையாளர்களும் பங்கிட்டுக்கொள்கின்றனர்.

தன் மாநிலத்தின் அணி வெற்றிபெற வேண்டும் என கனவு காணும் ரசிகனால், தன் மாநில அணியில் விளையாடும் வீரர்களையோ, அதன் உரிமையாளரையோ தீர்மானிக்க முடியாது. அதை அவனது மனம் சிந்திப்பதும் இல்லை. ஆர்ப்பரிக்கும் மைதானத்தின் பெரும் ஓசையில்; காற்றில் பறக்கும் பந்து உருவாக்கும் உவகையில்... அவனது ரசணை மாற்றி அமைக்கப்படுவதை, உழைப்பும், சேமிப்பும் சுரண்டப்படுவதை அவன் உணர்வதில்லை.

இப்படி நுணுக்கமாக சிந்தித்துதான் ஐ.பி.எல். அக்கப்போர்களை தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது இல்லை. அவ்வப்போது அது வெளிப்படையாகவும் வரத்தான் செய்கிறது. கடந்த ஆண்டு ஐ.பி.எல். சீசன் நடந்தபோது, ‘இந்தியா டி.வி.' என்ற தொலைகாட்சி ஒரு ரகசிய விசாரணை நடத்தியது. நான்கு வீரர்கள் ஸ்பாட் ஃபிக்ஸிங் செய்ய ஒப்புக்கொண்டு அப்பட்டமாக பேரம் பேசினார்கள். கை எடுக்க இவ்வளவு, கால் எடுக்க இவ்வளவு என ரேட் பேசும் கூலிப்படையைப் போல ‘நோ பால் போட இவ்வளவு, வொய்டு போட இவ்வளவு' என பார்ட், பார்ட்டாக பிரித்துப்போட்டு யாவாரம் பார்த்தார்கள். அதை பதிவு செய்து ஒளிபரப்பியது அந்த தொலைகாட்சி. ஆனால் அதை அந்த நான்கு பேரின் தனிப்பட்ட ஒழுக்கப் பிரச்னையைப் போல மாற்றிப்பேசி, ஊத்தி மூடினார்கள்.

கடந்த ஆண்டே, ஆந்திராவின் கோதாவரி மாவட்டத்தை சேர்ந்த ரவீந்திரன் என்ற கல்லூரி மாணவன் ஐ.பி.எல். சூதாட்டத்தில் 5 லட்சம் ரூபாய் கட்டி தோற்றுவிட்டான். அந்த கடன் தொகையை அடைப்பதற்காக ஒரு சிறுவனை கடத்தி பணம் கேட்டு மிரட்டி, இறுதியில் கொலையும் செய்துவிட்டான். இன்னும் எத்தனையோ... தன் மத்திய அமைச்சர் பதவி அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி, தன் ‘கேர்ள் ஃப்ரெண்டு'க்காக கொச்சி அணியில் 70 கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள பங்குகளை பெற்றுத் தர முயன்றதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டு பதவியை இழந்த‌ சசி தரூரை மறக்க முடியுமா?

அந்த சசி தரூர்தான் இப்போது - ஸ்ரீசாந்தே தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டுவிட்ட நிலையில் - ‘‘ஸ்ரீசாந்த்தை அவசரப்பட்டு குற்றவாளி என தீர்ப்பு சொல்ல முடியாது. விசாரித்தபிறகே அதை முடிவு செய்ய வேண்டும்" என்கிறார். இருந்தாலும் கேரளா அரசு தனது லாட்டரி விளம்பரத்தில் இருந்து ஸ்ரீசாந்த்தை வெளியேற்றியுள்ளது. ‘‘அவர் மீது ஊழல் புகார் இருப்பதால், அவரை நடிக்க வைப்பது சரியல்ல" என அதற்கு விளக்கம் வேறு. லாட்டரி சூதாட்ட விளம்பரத்துக்கு ஸ்ரீசாந்த்தை விட பொருத்தமான நபர் வேறு யார்?

ஒவ்வொரு விளையாட்டு வீரர்களுக்கும் 8 கோடி, 10 கோடி, 15 கோடி என சம்பளம் வாரி வழங்கப்படுகிறது. அதுபோக விளம்பரங்களில் நடிக்கும் வருவாய், பரிசுப்பொருட்கள், ஆட்டநாயகனாக தேர்வானால் அந்தப் பணம்... என ஏராளமான தொகை, நேர் வழிகளிலேயே வருகிறது. அது போதாது என்றுதான் இவர்கள் சூதாட்டத்தில் ஈடுபடுகின்றனர். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இப்படி சூதாடி பிடிபட்ட தென் ஆப்பிரிக்க அணியின் கேப்டர் ஹன்சி குரேனியே, ‘‘ஆம், நான் பணம் வாங்கினேன். அதற்காக எனக்கு தேசப்பக்தி இல்லை என சொல்ல முடியாது. எனக்கு நாட்டையும் பிடிக்கும்; பணத்தையும் பிடிக்கும்" என்று தத்துவம் பேசினார். நல்லவேளையாக இப்போது சிக்கியவர்கள் அப்படி எதுவும் சொல்லவில்லை. ஒவ்வொரு ஐ.பி.எல். போட்டியிலும் 400 கோடி ரூபாய் அளவுக்கு சூதாட்டம் நடப்பதாக சொல்லப்படுகிறது. ஒரு சீசனின் மொத்த சூதாட்ட மதிப்பு, 6,000 கோடி ரூபாய். இந்த பணத்துக்காக அவர்கள் என்னவும் செய்வார்கள். 6,000 கோடி முதலீடு போட்டவனுக்கே இவ்வளவு அதுப்பு இருந்தால் 15,000 கோடி கொட்டியிருக்கும் அணிகளின் உரிமையாளர்களுக்கு எவ்வளவு அதுப்பு இருக்கும்? சியர் லீடர்ஸ் ஆபாசம் முதல், ஐ.பி.எல்.லுக்காக தேர்தலையே மாற்றி வைக்க முயலும் அதிகாரம் வரை அவர்கள் என்னவும் செய்வார்கள்.

ராஜஸ்தான் ராயல்ஸ், கொல்கத்தா நைட் ரைடர்ஸ், கிங்ஸ் லெவன் பஞ்சாப், மும்பை இண்டியன்ஸ் ஆகிய அணிகளுக்கு அந்நியச் செலாவணி சட்டத்தை மீறி 1,077 கோடி ரூபாய் பணம் வெளிநாடுகளில் இருந்து பரிவர்த்தனை செய்யப்பட்டுள்ளது. மொரிஷியஸ், பகாமா, பிரிட்டீஷ் வெர்ஜின் ஐலேண்ட் ஆகிய நாடுகள் வழியாக வந்திருக்கும் இந்தப் பணம் தொடர்பாக மத்திய அரசு நாடாளுமன்றத்தில் அறிவித்தது. ஆனால் விசாரணை கூட இல்லை. ‘‘ஐ.பி.எல். போட்டிகள் நடத்திய லாபத்தில் அரசுக்கு செலுத்த வேண்டிய வரிபாக்கி 160 கோடி ரூபாயை இன்னும் கட்டவில்லை. அதற்காக அவர்களுக்கு 96 முறை நோட்டீஸ் அனுப்பப்பட்டுள்ளது" என்று கடந்த 2011-ம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டது. அந்த வரி இன்னும் வசூலிக்கப்படவில்லை.

மஹாராஷ்டிரா மாநிலம் தனது வரலாற்றின் மிக மோசமான வறட்சியை இந்த ஆண்டு சந்தித்திருக்கிறது. ஆறுகள், குளங்கள், ஏரிகள் வற்றிவிட்டன. குடிநீருக்கே மக்கள் குடங்களை தூக்கிக்கொண்டு அலைகிறார்கள். இந்நிலையில் ஐ.பி.எல். போட்டிகள் நடைபெறும் மும்பை மற்றும் புனே நகர கிரிக்கெட் மைதானங்களின் பசுமையை பாதுகாக்க, அரசு சலுகை விலையில் தண்ணீர் வழங்குகிறது. ஒரு டேங்கர் லாரி 400 ரூபாய் வீதம் நாள் ஒன்றுக்கு 25,000 முதல் 26,000 லிட்டர் தண்ணீர் கொடுக்கிறது மஹாராஷ்டிரா அரசு. மாநிலம் முழுவதும் உள்ள விவசாயிகளோ, ஒரு டேங்கர் லாரி தண்ணீரை 1,500 ரூபாயில் இருந்து 3,000 ரூபாய் கொடுத்து வாங்க வேண்டியிருக்கிறது. விவசாயிகள் தாகத்தில் சாக... கிரிக்கெட் தாகத்துக்கு தாராள விநியோகம் நடக்கிறது.

ஆகவே ஏதோ சூதாட்டக்காரர்கள் மறைமுகமாக பணம் கட்டி நடத்துவதாலும், அதில் சிலர் அம்பலப்பட்டுக்கொண்டதாலும் இது மட்டும்தான் சூதாட்டம் என்பதில்லை. ஐ.பி.எல். என்ற இந்த போட்டியே ஒரு மோசமான சூதாட்டம்தான். இது பல கோடி உழைக்கும் மக்களின் வருமானத்தை சுரண்டுகிறது; மக்களின் ரசணையை வன்முறையாக மாற்றி அமைக்கிறது; நீங்கள் எப்போது கை தட்ட வேண்டும், எப்போது கோபப்பட வேண்டும் என்பதை முன்கூட்டியே முடிவு செய்கிறது. இனியும் இது விளையாட்டல்ல, திட்டமிடப்பட்ட குற்றம், தீர்மானிக்கப்பட்ட சதி!

உழைப்புச் சுரண்டலின் உச்சம்!


Barathithambi/Facebook: 

ஒரு தேநீர் கடையில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். அருகில் நின்ற செக்யூரிட்டி ஒருவர் செல்போனில் பேசிக் கொண்டிருந்தார். ‘‘சார், நான் ஆறு ஐநூறு வாங்குறேன் சார். ஆயிரத்து ஐநூறு சேர்த்துப்போட்டு எட்டு ரூவாயா கொடுங்க சார்’’ என்று ஏக்கமாக கேட்டது அவர் குரல். எதிர்முனை சொன்ன பதில் என்னவெனத் தெரியவில்லை. ‘‘சரிங்க சார், பார்த்து செய்யுங்க சார்’’ என்று சொல்லி செல்போனை துண்டித்துவிட்டு, வெறித்துப் பார்த்தபடி நகர்ந்தார்.

எட்டாயிரம் அவருக்கு ‘எட்டு ரூபாய்’ என்னும் பெருந்தொகையாகத் தெரிகிறது. 1,500 ரூபாய்க்காக ஏங்கி கெஞ்ச வைக்கிறது. நேற்று சலூனில், ‘‘ராத்திரி 100 ரூவா கொடுத்தா காலையில பத்தலங்குறா... என்னதான் பண்றதுன்னுத் தெரியலை’’ என்று சலூன்காரரிடம் புலம்பினார் காத்திருந்த ஒருவர்.

நூறுக்கும், இருநூறுக்கும், ஆயிரத்துக்கும், ஐயாயிரத்துக்கும் அல்லாடும் பல லட்சம் மக்கள் நம்மை சூழ்ந்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு குடும்பத்தையும் பொருளாதார நெருக்கடி தாங்க முடியாத துன்பமாக சூழ்ந்திருக்கிறது. வீட்டு வாடகை கொடுக்கவும், சமைத்து உண்ணவுமே படாதபாடு பட வேண்டியிருக்கிறது. நினைத்ததை வாங்கி சாப்பிட முடியவில்லை; நல்ல துணிமணிகள் அணிய முடியவில்லை; பிள்ளைகள் கேட்டதை வாங்கித் தர முடியவில்லை; நோய்க்கு சிகிச்சை பார்த்துக்கொள்ள பணமில்லை... வாழ்வின் சிறு சிறு தேவைகளுக்கும் ஏங்கித் தவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. பசித்த வயிற்றுடன் கடை வாசலில் நின்று பிஸ்கட் கேட்டு அடம் பிடிக்கும் பிள்ளையை, அடித்து இழுத்துச் செல்லும் தகப்பனின் மன வேதனை, மிக கொடியது.

இந்த கருணையற்ற முதலாளித்துவ பொருளாதாரம், பல கோடி ஏழைகளை அன்றாடம் காவு வாங்குகிறது. கூடுதலாக ஓரிரு ஆயிரங்கள் சம்பாதிப்பதற்காக நாள் ஒன்றுக்கு 12 மணி நேரத்துக்கும் அதிகமாக வேலைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. உழைப்பு, உழைப்பு... கொடூர உழைப்பு. ஓர் இயந்திரத்தின் உதிரி பாகத்தை விட அதிகமாக மனிதர்கள் உழைக்கிறார்கள். ஆனால் முதலாளிகளோ... லாபத்தின் சிறு பகுதியையும் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாரில்லை. முந்தைய ஆண்டின் லாப விகிதத்தில் சிறு தொய்வு ஏற்பட்டாலும், முன்பை விட வெறிப்பிடித்த வேகத்தில் உழைப்பு சுரண்டலை கட்டவிழ்த்துவிடுகின்றனர்.

காலம் முன்னேறிவிட்டது. அறிவியல் வளர்ந்துவிட்டது. கல்வியறிவு பெருகிவிட்டது. என்ன செய்ய? மனிதனை கொடூர உழைப்பில் இருந்து விடுவிக்க எதுவும் வரவில்லையே? சிந்தித்தால், அப்படி தேவனின் வருகை போல எதுவும் சுயம்புவாக வருவதில்லை. நாம்தான் நமது போராட்டங்கள் மூலம் அத்தகைய தீர்வை நோக்கிச் சென்றாக வேண்டும். முதலாளிகள் பலம் மிக்கவர்கள்தான். அவர்களிடம் அதிகாரம் உள்ளது. படைபலமும், பணபலமும் உள்ளது. எனினும் அவர்கள் மிகச் சிலர். எதுவும் இல்லை எனினும், ஏழைகள் எண்ணற்றோர்!
Anton Prakash/Facebook:

வேறொரு கோணத்தில் இதை பார்க்க விரும்புகிறேன். 15 - 20 வருடங்களுக்கு முன்னால், வேலை கிடைப்பதென்பது குதிரைக் கொம்பு. "வேலையில்லா பட்டதாரி" என்ற பதம் சிறுகதைகளில் இருந்து சினிமா வரை பயன்படுத்தப்படும். திறந்துவிடப்பட்ட சந்தைப் பொருளாதாரம் வேலைகளை கொண்டு வந்திருப்பதை மறுக்க முடியாது. பண வீக்கம் அதிகம் காரணமாக விலைவாசி அதிகரிப்பு பலமாக அழுத்துவது உண்மைதான். அதற்கான தீர்வு போராட்டங்கள் அல்ல, மாறாக புதுமையாக்கல் முயற்சிகள் என்று சொல்வேன்.

புதுமையாக்கலுடன் இன்னொற்றும் தேவை.

இன்றைய நாளில் டாலருக்கு எதிரான ரூபாயின் மதிப்பு அதர பாதாளத்தில் விழுந்தபடி இருக்கிறது. இந்திய பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதத்தை விட அமெரிக்க பொருளாதாரம் தொய்வாகவே தொடர்ந்து இருக்கிறது. பின்னர் ஏன் இது நடக்கிறது ? எரிபொருள் பற்றிய எந்த திட்டமும், தொலைநோக்கும் இல்லாமல் அமெரிக்காவையும் விட அதிக அளவில் எண்ணெய் தாகத்தில் இருக்கிறோம். எண்ணெய்க்கான சந்தை டாலரில் என்பதால் கரன்சி பரிவர்த்தனை தீயாக பறந்து ரூபாயின் மதிப்பை வீழ்த்தி பணவீக்கத்தை அதிகரித்தபடி இருக்கிறது.

பிரச்சனை இல்லை என்று சொல்லவில்லை. அதற்காக நீங்கள் சொல்லும் காரணமும், அதற்கான தீர்ப்பும் சரியானதாக இல்லை என நினைக்கிறேன்.


Barathi Thambi/Facebook:
இப்போது வேலைவாய்ப்பு அதிகம் உள்ளது என்பதும் பத்திரிகைகளைத் திறந்தால் 'வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை' விளம்பரங்கள் எப்போதும் நிரம்பியிருப்பதும் உண்மைதான். ஆனால் அந்த வேலைகளுக்கான சம்பளம் மிக மிக சொற்பம்; அதற்காக பார்க்க வேண்டிய வேலையோ மிக, மிக அதிகம். சிறு முதலீட்டில் தொழில் நடத்துபவர்களிடம் கேட்டால் மிகக் குறைந்த அளவில் லாபம் பார்ப்பதற்கே எவ்வளவு அதிகமாக உழைக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதை அனுபவ‌மாக சொல்வார்கள்.

கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் முதல் நோக்கியா, ஃபோர்டு கார் கம்பெனி, செயிண்ட் கோபியண்ட் கண்ணாடி கம்பெனி என பல பெரிய திட்டங்கள் இங்கு கொண்டு வரப்படும்போதும் அரசும், அந்த நிறுவனங்களும் முதலில் போடும் கூப்பாடு 'வேலைவாய்ப்பு' என்பதுதான். பல்லாயிரம் பேருக்கு நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் வேலைவாய்ப்பு என அவர்கள் சொல்வது எத்தனை மோசடியானது என்பதை இன்று நோக்கியாவில் பணிபுரிபவர்களிடம் கேட்டால் அறிந்துகொள்ளலாம். 10 மணி நேரத்துக்கும் மேலான கொடூரமான உழைக்கு 6 ஆயிரமும், 7 ஆயிரமும்தான் அவர்களுக்கு சம்பளம். ஆகவே மலிவான கூலியில் மனித வளம் சுரண்டப்படுவதாக சொல்லலாமேத் தவிர, இதை வேலைவாய்ப்பு என்று வரையறுக்க முடியாது. எல்லை கடந்து வரும் மூலதனம், எங்கெல்லாம் அதிக லாபம் கிடைக்கிறதோ, அங்கு தன் கடையை விரிக்கிறது. தமிழ்நாட்டில்; இந்தியாவில் வியாப்பித்திருக்கும் பன்னாட்டு மூலதனமும் இப்படிப்பட்டதே.

புதுமையாக்கல் முயற்சிகள் மக்களின் வாழ்க்கை பாரத்தை குறைத்திருக்க வேண்டும். அறிவியல் என்பதன் மெய்ப்பொருள் அதுவாகவே இருந்திருக்க வேண்டும். மாறாக அறிவையும், அறிவியலையும் லாபம் பார்க்கும் சந்தையாகவே நிறுவனங்கள் மாற்றி வைத்திருக்கின்றன. இதில் நிறுவனங்கள் என சொல்லும்போதே அதனுடன் இந்த கேபிட்டலிச அரசமைப்பும் இணைந்துதான் செயல்படுகிறது என்பதையும், கம்பெனிகள் மட்டும் தனித்தியங்குவதில்லை என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

தவிரவும், புதுமையாக்கல் முயற்சிகள் என்பவை சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் போன்றவை. அவற்றால் தற்காலிக பலன்கள் கிடைக்கும். அது நீடிக்காது. இங்கு Operating System என்பதே கோளாறாக இருக்கிறது. இதில் ஸ்பேர் பார்ட்ஸை மாற்றுவதால் பலன் இல்லை. எனில் ஆபரேட்டிங் சிஸ்டத்தையே எப்படி மாற்றுவது? கோரிக்கை வைத்து, மனு கொடுத்து சாதிக்க முடியாது. போராடிதான் மாற்ற முடியும். அதுவொன்றே ஏழைகளுக்கு எஞ்சியிருக்கும் ஒரே வழி.

நம்பிக்கை... அதானே எல்லாம்!


டி.வி.யை திறக்க முடியவில்லை. ‘பிரைஸ் டாக்கை காபி அடிச்சுட்டாங்க' என்று பிரபு அடித்தொண்டையில் கூவுகிறார். ‘காபி அடிச்சா என்ன? மக்களுக்கு நல்லது நடந்தா சரிதானே?' என்று ஏதோ சமூக சேவை செய்வது போலவே மாதவன் வந்து பதில் சொல்கிறார். இன்னொரு பக்கம் வேட்டி விளம்பரங்கள் நம் டவுசரை கழற்றுகின்றன. ஜெயராமில் ஆரம்பித்து ஜெயம் ரவி வரையிலும் ஆள் ஆளுக்கு வேட்டியை கட்டிக்கொண்டு விறைப்பாக நடக்கிறார்கள். சமீப காலங்களாக தொலைகாட்சிகளில் எந்த சேனலை திருப்பினாலும் திரும்பத் திரும்ப வரும் நகைக்கடை மற்றும் வேட்டி விளம்பரங்களின் இம்சையை நிஜமாகவே தாங்க முடியவில்லை. 



‘தமிழன் எவனும் வேட்டி கட்டுறதே இல்லை' என்று தங்கர்பச்சான் கொந்தளிக்க... எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் பேண்ட் போட்டத் தமிழர்களின் தலைகளாக தெரிய... வேட்டி விளம்பரங்கள் தாறுமாறாக வருவதன் தர்க்கம் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.

எங்காவது அரசியல் கூட்டங்களுக்குப் போனால் வேட்டிகளின் கூட்டம் காணலாம். அது கூட கட்சி கரை வேட்டிகள்தான். ஆனால் இவர்கள் வேட்டியை ஒரு நவநாகரீக உடையாக, வேட்டி அணிந்தால் மரியாதை கூடுவதாக விளம்பரப்படுத்துகின்றனர். யதார்த்தம் அப்படி இல்லையே?
வேட்டிக் கட்டிக்கொண்டு போனால் ஸ்டார் ஹோட்டல் வாட்ச்மேன் கூட உள்ளே விடுவது இல்லை. ஆனால் இவர்கள் வேட்டி கட்டியதாலேயே பிரமாண்ட கட்டடங்களில் உட்கார்ந்து பிசினஸ் பேசுகின்றனர். கூடி நிற்கும் கூட்டம் மரியாதையாக வணங்கி வழிவிடுகிறது. ‘வாவ்' என்று விழி விரிக்கும் இளம் பெண்கள் ஓடிவந்து சூழ்ந்துகொள்கின்றனர். அதிலும் ஜெயம் ரவி ஒரு வேட்டி விளம்பரத்துக்கு வருகிறார். கீழே வேட்டியை கட்டிக்கொண்டு கழுத்தில் டை அணிந்திருக்கிறார். எங்கோ ஒரு பனிப் பிரதேசத்தில் நான்கைந்து ரிச் கேர்ள்ஸுடன் சுற்றி, சுற்றி வருகிறார். என்னங்க‌ சொல்ல வர்றீங்க?

சரத்குமாரும், மோகன்லாலும் வேட்டியை அணிந்துகொண்டு சகட்டுமேனிக்கு ‘கேட்வாக்' செய்கிறார்கள். பிரமாண்ட கட்டடங்களின் முன்பு நின்று, புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்துப் போடுவார்கள். ‘தளபதி' பின்னணி இசையுடன் மம்முட்டி நடிக்கும் ஒரு வேட்டி விளம்பரத்தில், கிட்டத்தட்ட 200 குரூப் டான்ஸர்கள் ஆடுகின்றனர்.

வேட்டியில் எந்த டிஸைனும் கிடையாது. யார் தயாரித்தாலும் வேட்டி, வேட்டிதான். வெள்ளை, வெள்ளைதான். ஆனாலும் அதற்கு இவ்வளவு விளம்பரங்கள். ‘வேட்டி அணிந்தால் வெற்றி நிச்சயம்' என்பது நல்ல ‘ஜிங்கில்ஸ்' ஆக இருந்தும் ஏன் இன்னும் யாரும் பயன்படுத்தவில்லை என்று தெரியவில்லை.

மம்முட்டி, மோகன்லால், ஜெயராம், சரத்குமார், அர்ஜுன்... என வேட்டி விளம்பரத்தில் அதிகம் நடிப்பவர்கள் மலையாளிகளும், மலையாள சினிமாவில் செல்வாக்கு உள்ளவர்களும்தான். ஏனெனில் இன்னமும் வேட்டி உடுத்துபவர்கள் கேரளாவில்தான் அதிகம். அங்கு எடுக்கப்படும் விளம்பரங்களை அப்படியே டப் செய்து இங்கும் கொண்டு வந்துவிடுகிறார்கள். இந்த வேட்டி விளம்பரங்களில் வருவதில் எதிர்பாராத முகங்கள் இரண்டு பேர். ஒருவர் ராதாரவி. இன்னொருவர் ‘நீயா நானா' கோபிநாத். எனக்குத் தெரிந்து ராதாரவியை ஒரு டி.வி. விளம்பரத்தில் பார்ப்பது இதுதான் முதல்முறை. கோபிநாத், விளம்பரத்திலும் ‘நீயா நானா?' எஃபெக்டிலேயே கல்லூரி மாணவர்களுக்கு வகுப்பு எடுக்கிறார்.

இவர்கள் யாரும் நடைமுறையில் வேட்டி அணிவார்கள் என்று தோன்றவில்லை. அனேகமாக சமத்துவ மக்கள் கட்சித் தலைவர் சரத்குமாரும், அவரது மைத்துனர் ராதாரவியும்தான் நடைமுறையிலும் வேட்டி அணிபவர்கள் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் இவர்கள் யாரையும் விட வேட்டிக்கு சர்வதேச அளவில் இலவச விளம்பரம் செய்பவர்கள் இரண்டு பேர். ஒருவர், ப.சிதம்பரம். ஒரு சால்வையை போர்த்திக்கொண்டு பாராளுமன்ற பின்னணியில் இவர் தரும் பேட்டிகள் மீடியாவில் பிரபலம் என்றால், ஏர்போர்ட், ஏர்போர்ட்டாக தேடிப்பிடித்து கொலைவெறியோடு பேட்டி தட்டும் ‘ஸ்னேக் பாபு நாராயணசாமி வேட்டிக்கு போட்டி போடும் இன்னொருவர்.

இதில் தப்பித்து ரிமோட்டை மாற்றினால் இன்னொரு தாய்மிருகம் நம்மை துரத்தும். கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்பு தன் மொத்த கால்ஷீட்டையும் ‘புரட்சி’க்காக குத்தகைக்கு விட்டிருந்த பிரபு, புரட்சியை நட்டாற்றில் விட்டுவிட்டு, இப்போது ‘ரேட்கார்டு' பக்கம் வந்துவிட்டார். ‘விலைப்பட்டியல் எங்கே?' என்று அவர் அடித்தொண்டையில் கூவினால் தமிழன் டரியல் ஆகிறான். இந்தப் பக்கம் மாதவன் வந்து ‘கிளியர் பிரைஸ் டாக்' என்று பிரபுவுக்கு பல்ப் கொடுக்கிறார். இந்த கேப்பில் புகுந்து வரும் குஷ்பு, ‘எதுக்கு ரேட்கார்டு? நம்ம நகையை நாம் விலைபேசி வாங்குவோம். அது தமிழகத்தின் வீர பாரம்பரியம்' என பேரம் பேசுவதை தமிழர்களின் பாரம்பரிய குணம் போலவே சொல்கிறார். ‘அவங்க சேதாரத்துல ஏமாத்துறாங்க.. இவங்க செய்கூலில ஏமாத்துறாங்க' என்று இவர்கள் விளம்பரத்திலேயே அடித்துக்கொள்ள, ஒரு பவுன் நகையை விற்கப்போனால் அரை பவுனுக்குதான் பணம் தருகிறார்கள். உண்மையில் ஏமாறுவது பிரபுவா, குஷ்புவா... இல்லை மக்களா என்று நமக்கே கன்ஃபியூஸ் ஆகிவிடுகிறது.

மக்களுக்கு இன்னமும் செய்கூலி, சேதாரம் 24 கேரட், கே.டி.எம்., ஹால்மார்க்... போன்ற வார்த்தைகளின் அர்த்தமே முழுதாய் விளங்கவில்லை. அதற்குள் ரேட்கார்டு, பிரைஸ் டாக், கிளியர் பிரைஸ் டாக் என்று புதிய வார்த்தைகளால் மிரட்டுகிறார்கள்.

பெரும்பாலும் ஒரு பெண்ணுக்கு, கோயில் சிலை போல உடம்பு எல்லாம் நகையை போட்டுவிட்டு கேமராவை 360 டிகிரியில் சுழல விடுவார்கள். இதுதான் நெடுங்காலமாக நகைக்கடை விளம்பரங்களின் இலக்கணம். ஆனால் இப்போது இந்த இடத்தை நடிகர்கள் பிடித்துக்கொண்டுவிட்டார்கள். நடிகைகள் கூட இதில் இல்லை. முழுக்க நடிகர்களின் ஆதிக்கம்தான். அதிலும் ‘உன்னை விட நான் பெஸ்ட்' என்று காட்ட வேண்டியிருப்பதால், விளம்பரத்திலேயே மெசேஜ் சொல்கின்றனர்.

மும்பையில் இருந்து அமிதாப்பச்சன் கிளம்பிவந்து ‘நம்பிக்கை... அதானே எல்லாம்' என்று செண்டிமென்ட் பஞ்ச் அடிக்க... கூடவே மருமகள் ஐஸ்வர்யாராயும் பறந்துவந்து அந்தரத்தில் மிதந்து தங்கம் விற்றார். இதற்கு இடையில் நம் இளைய தளபதி விஜய் வேறு பத்து நிமிஷத்துக்கு ஒருமுறை தங்கச்சி பாசத்தை பொழிகிறார். ‘தங்கச்சியை ஆசிர்வாதம் பண்ணும்போது எவ்வளவு நேரம் காலை தொடுதுன்னு அன்பை அளந்தா பார்ப்போம்?' என்று டி.ஆர். எஃபெக்டில் விஜய் கேட்கும்போது எல்லாம் ‘ஐய்யய்யோ... என்னால இந்த கொடுமையை தாங்க முடியலை. என்னை முதியோர் இல்லத்துல சேர்த்திடுங்க' என்று ‘கில்லி'யில் அலரும் விஜய் தங்கை புவியின் ஞாபகம் வந்து தொலைக்கிறது. இதற்கு முன்பு விஜய், அம்மா சென்டிமென்ட்டில் குடும்பப்பாட்டு பாடியதும் ஒரு துன்பியல் சம்பவம்தான். விளம்பரத்தில் செம கல்லா கட்டும் சூர்யா, நகைக்கடையை மட்டும் விட்டு வைப்பாரா? ‘தங்கம் பேசும் மொழியே தனி' என்று கடற்கரை மணலில் படுத்துக்கொண்டு நம்மை தங்கம் வாங்கச் சொல்கிறார்.

இவ்வளவு நகைக்கடைகள் நாட்டில் இருப்பதே விளம்பரங்களை பார்த்தால்தான் தெரிகிறது. ஒவ்வொருவரும் ஒரு நடிகரை பிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள். மூன்று மாதங்களுக்கு ஒருமுறை புது கான்செப்டில் ஷூட் செய்து ஒளிபரப்புகின்றனர். அந்த அளவுக்கு பணம் கொட்டும் ஏரியா இது. சமீபத்தில் கால்பந்து வீரர் மரடோனா கேரளாவுக்கு ஒரு நகைக்கடை விளம்பரத்துக்கு வந்தார். அவர் எல்லாம் உள்ளூரில் தலையை காட்டினாலே கோடிகளை கொட்ட வேண்டும். கேரளாவுக்கு வந்து கடையை திறக்க எவ்வளவு பணம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்?

இப்போது ஒரு விளம்பரம் வந்துகொண்டிருக்கிறது. ஒரு அய்யர் ஹோமகுண்டலம் வளர்த்து அதில் ‘ஸ்வாகா, ஸ்வாகா' என்று என்று ‘செய்கூலி, சேதாரம்' எல்லாவற்றையும் போட்டுக் கொளுத்துகிறார். இன்னொரு அழகான பெண்ணை தலைகீழாக யோகாசனம் செய்ய வைக்கிறார்கள். ‘தலைகீழா நின்னாலும் இவ்வளவு குறைஞ்ச சேதாரத்துல யாரும் நகை தர முடியாது' என்பது அவர்கள் உணர்த்த வரும் செய்தி. இவர்களின் கற்பனை குதிரை கண்டமேனிக்கு பறப்பதை தடுக்க ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?

இவர்கள் எல்லாம் தங்கத்தை வாங்கச் சொன்னால், வாங்கிய நகையை அடகு வைக்கச் சொல்லி அழைக்கிறார்கள் விக்ரமும், மோகன்லாலும். அதிலும் விக்ரம் ‘கையில இருக்கு தங்கம், கவலை ஏண்டா சிங்கம்?' என்று ரொம்ப வீரமாக அடகு வைக்கச் சொல்லி அழைக்கிறார்.
இவற்றை எல்லாம் ஒரு மணி நேரம் பார்த்துவிட்டு இரவு தூங்கப்போனால் வேட்டியும், தங்கமும் நம் மெடூலா ஆப்லங்கேட்டாவை மென்று துப்புவது உறுதி!

உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம்: யாருக்கு ஆதாயம்?


‘ஏழ்மை என்பது ஒரு மனநிலை’ - அண்மையில் ‘இந்திய இளவரசர்’ ராகுல்காந்தி உதிர்த்த முத்து இது. அதாவது ஏழ்மை என்பது நடைமுறையில் இல்லையாம். மனதில் அப்படி நினைத்துக்கொள்வதால்தான் ஏழ்மையுடன் இருக்கிறார்களாம். சரி, நாளையில் இருந்து ‘நாம் எல்லோரும் பணக்காரர்கள்’ என்று நினைக்கத் தொடங்கினால், ஏழைகள் எல்லாம் அம்பானிகளாகிவிடுவார்களா? 





இது ராகுலுடைய கருத்து மட்டுமல்ல... மன்மோகன்சிங், ப.சிதம்பரம், மாண்டேக்சிங் அலுவாலியா உள்ளிட்ட இந்திய பொருளாதார மேதைகளின் கருத்தும் இதுதான். அவர்களும், ‘இந்த நாட்டில் ஏழைகளே இருக்கக்கூடாது’ என்றுதான் நினைக்கிறார்கள். அதற்காக திட்டங்களும் தீட்டுகின்றனர். எத்தகைய திட்டம் எனில், ‘ஒரு நாளைக்கு 28 ரூபாய் வரை சம்பாதிப்பவர்கள்தான் ஏழைகள். 29 ரூபாய் சம்பாதித்தால் ஏழை அல்ல’ என்று அறிவித்து, ஆடி மாத அதிரடி தள்ளுபடி போல, ஏழைகளை ஒரே நாளில் குறைத்துவிடுகிறார்கள். இந்த நாட்டின் 100 கோடி ஏழைகளின் நெற்றியில் ‘இனி நீங்கள் ஏழைகள் இல்லை’ என்று எழுதி ஒட்டிவிட்டால் அவர்கள் ஏழைகள் இல்லை என்றாகிவிடுவார்களா? அதுதான் இங்கு நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

‘உணவு பாதுகாப்பு மசோதா’ என்ற பெயரில் இந்திய அரசு தற்போது கொண்டு வந்துள்ள புதிய சட்டத்தின் சாராம்சம் மேலே சொன்னதுதான். ‘அனைத்து ஏழைகளுக்கும் உணவை உத்தரவாதப்படுத்துவதே இச்சட்டத்தின் நோக்கம்’ என்று இப்போது சொல்லப்படுகிறது. 29 ரூபாய் சம்பாதிப்பவன் ஏழை இல்லை என்று ஏற்கெனவே சொல்லியாகிவிட்டது. இரண்டையும் இணைத்துப் பாருங்கள். சில கோடி பேர்தான் இந்தியாவில் ஏழைகளாக இருப்பார்கள்.

சரி, இந்திய அரசு, தன் நாட்டில் உள்ள ஏழைகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைத்துக் காட்டுவதற்கு ஏன் துடியாய் துடிக்க வேண்டும்? ஏனெனில் உலக வங்கி, மக்களுக்கு வழங்கப்படும் மானியங்களை வெட்டச் சொல்லி நிர்பந்திக்கிறது. இந்த நிபந்தணையின் பெயரில்தான் ஏற்கெனவே பல மில்லியன் டாலர் கடன் அளித்துள்ளது.(இந்தியாவின் மொத்த வெளிநாட்டுக் கடனின் மதிப்பு, சுமார் 43 லட்சம் கோடி ரூபாய்). ‘உணவு, கல்வி, சுகாதாராம் போன்ற துறைகளில் மக்களுக்கு சலுகை விலையில் எதையும் தரக்கூடாது; ஒரு நிறுவனம் போல லாப விகிதத்துடன்தான் விற்பனை செய்ய வேண்டும்; அவற்றை விலை கொடுத்து வாங்குவதற்குரிய ‘வாங்கும் சக்தி’யை மக்களிடம் வளர்த்தெடுக்க வேண்டும்’ என்கிறது உலக வங்கி.

இந்த அடிப்படையில் பார்த்தால் இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலங்களிலும் செயல்படுத்தப்பட்டு வரும் ரேஷன் கடைகள் மூலம் கோடிக் கணக்கான மக்கள் பயன்பெறுகின்றனர். அரிசி, கோதுமை, சர்க்கரை, பருப்பு வகைகள், எண்ணெய் வகைகள் என அனைத்துப் பொருட்களுமே ஏதோ ஒரு வகையில் மானிய விலையில்தான் விநியோகிக்கப்படுகின்றன. ரேஷனில் இந்தப் பொருட்களை வாங்கும் மக்களிடம் ‘வால்மார்ட்டுக்கு வா..’ என்றால் எப்படி வருவார்கள்? ரேஷன் கடைகளை ஒழித்துக் கட்டினால் வால்மார்ட்டுக்கு வந்துதானே ஆக வேண்டும்? (வால்மார்ட் என்பது இங்கு ஒரு குறியீடு மட்டுமே. இதுபோன்ற பல பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் வரும்). அதன் முதல் படிதான் உணவுப் பாதுகாப்பு மசோதா.

இந்த மசோதா சொல்வது என்ன? வறுமைக்கோட்டிற்குக் கீழ் உள்ள ஒவ்வொரு இந்திய குடும்பத்துக்கும், 25 கிலோ அரிசி அல்லது கோதுமையை கிலோ 3 ரூபாய் விலையில் கொடுப்பதுடன், தரமான உணவுக்கான உத்திரவாதத்தையும் இந்த மசோதா வழங்குகிறது. ஏழைகள் என்று பொத்தாம்பொதுவாக சொல்லப்படும் நிலையில், யார் ஏழை என்ற கேள்விக்கு விடை காண வேண்டும்.

நடைமுறையில் எவ்வளவு ஏழையாக இருந்தாலும்; குடிசை வீட்டில் கூவம் ஓரம் குடியிருப்பதாகக் கொண்டாலும் மாதம் ஒன்றுக்கு 5 ஆயிரம் ரூபாயாவது சம்பாதிக்க வேண்டியுள்ளது. இதன்படி தினசரி வருமானம் 170 ரூபாயாவது வேண்டும். மத்திய அரசின் திட்டக் கமிஷனோ, ஒரு நாளைக்கு 28 ரூபாய் வரை சம்பாதிப்பவர்கள்தான் ஏழை. அதற்கு மேல் சம்பாதித்தால் ஏழை இல்லை என்கிறது. இந்த வரையின்படி 120 கோடி மக்கள் தொகையைக் கொண்ட இந்தியாவில் 28 ரூபாய்க்கும் குறைவாக சம்பாதிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை சில கோடிகள்தான் வரும். திட்டக் கமிஷன் அளவீடுகளில் கணக்கிட்டால் இந்த எண்ணிக்கை 11 கோடி பேர் வருகிறது. இதில் இன்னொரு காமெடிக் கூத்து என்னவெனில், கடந்த ஆண்டு இதே திட்டக் கமிஷன், ஒரு நாளைக்கு 32 ரூபாய் சம்பாதித்தால் ஏழை இல்லை என்றது. இந்த வருடம், அவர்களுக்கு ‘டார்கெட் பிரஷ்ஷரோ’ என்னவோ, 4 ரூபாயைக் குறைத்துவிட்டார்கள். 28 ரூபாய் சம்பாத்தாலே ஏழை இல்லையாம். இப்படியே ஒவ்வொரு ஆண்டும் நான்கு ரூபாயாகக் குறைத்துக்கொண்டு போனால் இன்னும் 7 ஆண்டுகளில் இந்தியாவில் ஒரே ஒரு ஏழைக் கூட இருக்க மாட்டார்கள். உலகிலேயே ஏழ்மை ஒழிப்பில் அதிவேகமாக முன்னேறிய நாடு என்று இந்தியா பட்டம் பெறலாம். என்ன கோமாளிக்கூத்து இது?

பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கான வேட்டைக் காடாக இந்தியாவைத் திறந்துவிடும் ‘காட் ஒப்பந்தத்தில்’ நாடாளுமன்றத்திற்கேத் தெரியாமல் கள்ளக் கையெழுத்துப் போட்டவர் நம் மன்மோகன்சிங். அந்த காட் ஒப்பந்தப்படி, இந்திய சந்தைகளை சர்வதேச நிறுவனங்களுக்குத் திறந்துவிட்டாக வேண்டும். அதற்கு இடையூறாக இருக்கும் மக்கள் நலத் திட்டங்கள் எதுவாக இருந்தாலும் அவை ஒழித்துக்கட்டப்பட வேண்டும். இந்த வகையில் பல காலமாக இந்தியாவின் பொது விநியோக முறையை ஒழிக்க பகாசுர நிறுவனங்கள் முயற்சிக்கின்றன. அதை ஒரே நேரத்தில் மொத்தமாக செய்ய முடியாத நிலையில், மானியங்களை பணமாக கணக்கிட்டு வங்கிக் கணக்கில் செலுத்தும் ‘உங்கள் பணம், உங்கள் கையில்’ திட்டமாக கொண்டு வந்தார்கள். இப்படி இன்னும் பல திட்டங்கள் வரப்போகின்றன. அனைத்துமே மானிய வெட்டு என்பதை இலக்காகக் கொண்டவை. உணவுப் பாதுகாப்பு மசோதாவும் இதன் ஓர் அங்கம்தான். இதன்மூலம் பொது விநியோக முறைக்கு அளிக்கப்படும் மானியத்தின் கணிசமான பகுதியை ரத்து செய்ய முடியும்.

உண்மையில் இப்போது இந்தியா மிகப்பெரிய இக்கட்டில் சிக்கிக்கொண்டுள்ளது. இந்தியாவின் ரூபாய் மதிப்பு கிடுகிடுவென சரிந்து விழுந்திருப்பதுடன், திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய வெளிநாட்டுக் கடன்கள் மலைபோல் குவிந்து நிற்கிறன. மொத்த வெள்நாட்டுக் கடன்களின் மதிப்போ, 4.3 லட்சம் கோடி ரூபாய் என்ற மயக்கமடைய வைக்கும் எண்ணிக்கையில் உள்ளது. இந்த சீரழிவு நிலைக்கு நாடு வந்தடையக் காரணம், கடந்த 20 ஆண்டுகளாக அசுர வேகத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்படும் தாராளமய, தனியார்மய கொள்கைகளே. நிலைமை இப்படியிருக்க, இப்போதையை இக்கட்டில் இருந்து மீண்டு வருவதற்கு மேலும் அதிகமான தாராளமய, தனியார்மய ‘சீர்திருத்தங்களை’ செய்யப் போவதாக அறிவிக்கிறார் மன்மோகன். ‘இந்தாளு உண்மையிலேயே லூசா, இல்லை லூசு மாதிரி நடிக்கிறாரா?’ என்பது பல சமயங்களில் புரிவதில்லை. எந்த சீரழிவினால் ஒரு நோய் வந்ததோ, அதே சீரழிவைவே தீர்வாக முன் வைக்கும் இவரைப் போன்ற நபர்களை ‘பொருளாதார வல்லுநர்கள்’ என்று அழைப்பது எத்தனைப் பெரிய நகைமுரண்?

இவர்கள் எந்த அமெரிக்காவை காட்டி இத்தகைய சீர்திருத்தங்களை அமல்படுத்தத் துடிக்கிறார்களோ... அந்த அமெரிக்காவில் சமீபத்தில் டெட்ராய்ட் என்ற நகரமே திவால் ஆனது. ‘உலகின் மோட்டார் நகரம்’ என்ற பெயர்பெற்ற டெட்ராய்டில் திரும்பிய திசை எங்கும் மோட்டார் நிறுவனங்கள் முளைத்திருந்தன. சமீப ஆண்டுகளாக உற்பத்தி குறைந்ததால் பல நிறுவனங்கள் மூடப்பட வேண்டிய நிலைமை. கைவிடப்பட்ட தொழிற்சாலைகளின் பல்லாயிரக்கணக்கான கட்டடங்கள் நகரம் எங்கும் சிதைந்து கிடக்கின்றன. நகரத்தின் மக்கள் தொகை பாதியாகக் குறைந்துவிட்டது. 18 பில்லியன் கடன் சுமையால் தடுமாறிய டெட்ராய்ட் நகரம் இறுதியில் திவால் ஆனதாக கடந்த 2013 ஜூலை மாதம் அறிவிக்கப்பட்டது. இத்தகைய முன்னுதாரணங்களை இந்திய ஆட்சியாளர்கள் கண்கொண்டும் பார்ப்பது இல்லை. அமெரிக்க விசுவாசம் அவர்களின் கண்களை மறைக்கிறது. இந்த அம்சத்தில் காங்கிரஸ், பாரதிய ஜனதா எல்லோரும் ஒத்திசைவுடன்தான் சிந்திக்கின்றனர்.

23/2/13

தாய்ப்பூனை; தகப்பன் பூனை!


இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு ஊருக்குக் கிளம்பத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தோம். பைகளை எடுத்துக்கொண்டு அறைக் கதவை சாத்தும்போது உள்ளிருந்து மெல்லிய முனகல் சத்தம். கட்டிலுக்குக் கீழே ஒரு பூனை குட்டிப் போட்டிருந்தது. கண் திறக்காத நான்கு பூனைக் குட்டிகள். ஒன்று வெள்ளை; மற்ற மூன்றும் அழகிய கறுப்பு. அடைகாத்து படுத்திருந்த தாய்ப்பூனை எட்டிப் பார்த்த என்னை கடும் கோபத்தோடு முறைத்தது. சில நாட்களாகவே இந்த பூனை எங்கள் வீட்டுக்குள் அடிக்கடி வருவதும், போவதுமாக இருந்ததன் காரணம் அப்போதுதான் புரிந்தது.

பொதுவாகவே இந்த பூனை வளர்ப்பது, நாய் வளர்ப்பது இதில் எல்லாம் எனக்கு அனுபவமோ, ஆர்வமா இருந்தது இல்லை. மனைவிக்கும் அப்படியே. அதனால் இந்தப் பூனைக் குட்டிகளை என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. ரயிலுக்கு வேறு தாமதமாகிக் கொண்டிருந்தது. வேறு வழியின்றி தாய்ப்பூனை வந்து செல்வதற்கு வசதியாக வீட்டின் ஜன்னல் கதவுகளை திறந்து வைத்துவிட்டுச் சென்றோம். (ஊருக்குப் போகும்போது ஜன்னல் கதவுகளை இறுக்க தாழிடுவதுதான் வழக்கம். அப்படி செய்திருந்தால் அந்த குட்டிகளின் நிலை என்னவாகியிருக்கும்? அய்யோ.. ).

ஊரில் பூனைக் குட்டிகளை நினைத்துப் பார்க்கவெல்லாம் நேரம் இல்லை. எட்டு நாட்களுக்குப் பிறகு வந்து வீட்டைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்தால்... குட்டிகள் அழகாக கண் திறந்து பார்த்தன. தாயை காணவில்லை. "ஏங்க.. ஜன்னலை திறந்து வெச்சுட்டுப் போயிட்டீங்களா? ஒரு பூனை உள்ளே போயிட்டு, போயிட்டு வந்துச்சு. இன்னைக்குக் காலையிலக் கூட போச்சு" என்று அவசரமாக வந்து சொன்னார் எதிர்வீட்டுப் பெண்.

"தெரியும். அது குட்டிப் போட்டிருக்கு. நாலு குட்டி. இன்னும் கண் கூட முழிக்கலை. பாவமா இருந்துச்சு.. அதனால நாங்கதான் திறந்து வெச்சுட்டுப் போனோம்" என்றேன். அந்தப் பெண் சிரித்தார். "இந்த தடவை நீங்க சிக்கிட்டீங்களா?" என்றார். பிறகுதான் அந்த பூனை தனது ஒவ்வொரு கர்ப்ப காலத்துக்கும் எங்கள் அடுக்ககத்தின் ஒவ்வொரு வீடாக தேர்ந்தெடுத்து வருவது தெரிந்தது. இதற்கு முன்பு ஒன்பதாம் எண் வீட்டில் குட்டிகளை ஈன்ற அந்தப் பூனை இம்முறை எங்களை தேர்வு செய்திருக்கிறது.

என்னதான் பூனைகள் என்றாலும் பிரசவ காலத்தில் அதற்கும் கூடுதல் பசி இருக்கும்தானே? கொஞ்சம் பால் வைத்தோம். நாங்கள் பார்க்கும்வரையிலும் பால் பாத்திரத்தில்தான் இருந்தது. எப்போது குடித்ததென தெரியாது; ஒட்ட உறிஞ்சிவிட்டது. அதுவரையிலும் நாங்கள் இருக்கும்போது கிட்டவே வராத அந்தப் பூனை, 'பால் எல்லாம் வைக்கிறாய்ங்க. நல்லவய்ங்களா இருப்பாங்க போல' என்று நினைத்து மெதுவாக வெளியில் வர ஆரம்பித்தது. நாங்கள் அந்தப் பூனையை ஓரக் கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டு வேறு ஏதோ வேலையில் கவனமாக இருப்பதுபோல் நடித்தோம். இத்தனைக்கும் அந்தப் பூனையையும், அதன் நான்கு குட்டிகளையும் வளர்க்கும் எண்ணம் துளியும் எங்களுக்கு இல்லை. கொஞ்சம் குட்டிகள் பெரிதானதும் தூக்கி வெளியில் விட்டுவிடலாம் என்றே நினைத்திருந்தோம். ஆனாலும் எங்களையும் அறியாமல், அந்தப் பூனையை சகஜ நிலைக்கு கொண்டுவந்து தயக்கத்தைப் போக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தோம். (ஒருமுறை வாழைப்பழம் வைத்தோம். சாப்பிடவே இல்லை). அலுவலகம் விட்டு வந்து கதவை திறக்கும்போது வீடு முழுக்க பூனைகளாக நிற்பது போன்ற கற்பனைதான் ஓடும்.

நான்கைந்து நாட்கள் சென்றபிறகு அந்தப்  பூனைக்கு அச்சம் விலக ஆரம்பித்தது. இப்போது ஜன்னல் ஓரத்தில் நாங்கள் அமர்ந்திருந்தால் எதிரில் வந்து திமிராக நிற்கிறது. 'நகர்ந்துகொள். நான் வெளியேப் போக வேண்டும்' என்பது அதன் பொருள். நகர்ந்து அமர்ந்தால் தாவிக் குதித்து வெளியில் ஓடும். நகராமல் அமர்ந்திருந்தால் 'புஷ்ஷ்...புஷ்ஷ்' என்று உறுமும். சமையலறையில் உருட்டுவது, வீட்டை புரட்டுவது போன்ற வன்முறை செயல்களில் ஈடுபடாதது ஆறுதல். ஒருநாள் கதவை திறந்தால் உள்ளே மொசுமொசுவென்று ஒரு வெள்ளைப் பூனை. எங்களை கண்டதும் தாவிக் குதித்து ஓடிவிட்டது. இது மட்டும் அப்படியே நிற்கிறது. அனேகமாக அந்த வெள்ளைதான் தகப்பன் பூனை என்று நினைக்கிறேன்.பிள்ளைகளை காட்ட அழைத்து வந்திருக்கும் போல. இது இத்தோடு முடியுமா, தன் மாமன், மச்சான், அக்கா, தங்கை என சுற்றம் சூழ குடிவருவார்களா... தெரியவில்லை.  'அவன் இத்தோட கடையை மூடிட்டு ஓடிட்டான்னா அவன் நமக்கு அடிமை.. இல்லேன்னா நாம அவனுக்கு அடிமை' என்ற வடிவேலு காமெடிதான் நினைவுக்கு வருகிறது.

'இந்தப் பூனை இங்கேயும், அங்கேயும் போயிட்டு வரும்போதே நினைச்சேன். இதான் உன் கதையா?' என்ற எதிர்வீட்டுப் பெண், 'எங்களுக்கு ஒரு குட்டி' என்று 'ஆர்டர்' கொடுத்திருக்கிறார்.  மீதமுள்ள மூன்றில் ஒன்று எங்களுக்கு. இன்னும் இரண்டு கறுப்பு பூனைகள் இருக்கின்றன. யாரேனும் கேட்பார்கள், கொடுக்கலாம். இல்லை எனில் வெளியில் விட்டால் அவை பிழைத்துக்கொள்ளும்; அதுவல்ல பிரச்னை. குட்டிகளை இப்படி ஆளுக்கு ஒன்றாக எடுத்துக்கொண்டால் அந்தத் தாய்ப்பூனை சண்டைக்கு வராதா? இப்போதே கடுமையாக முறைக்கிறது. பார்ப்பதற்கு வேறு, பேய்ப் படங்களில் வரும் பூனையைப் போலவே டெரர் லுக்கில் மிரட்டுகிறது.  நாளைக்கு ஏதேனும் வம்பு பண்ணுமோ?

'காஷ்மீரிகளின் கைகளில் இருக்கும் கற்கள் அணு ஆயுதத்தை போல இந்தியாவை அச்சுறுத்துகின்றன!'



‘காஷ்மீரில் ஏன் இவ்வளவுப் பிரச்னை? அங்கு என்னதான் நடக்கிறது?’ என யாரிடமாவது கேட்டுப் பாருங்கள். அவர்கள் மிக எளிமையான சில பதில்களை வைத்திருப்பார்கள். 1. காஷ்மீரில் நடப்பது இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் இடையிலான பிரச்னை.  முஸ்லிம்களுக்கு ஆதரவாக பாகிஸ்தான் சண்டையிடுகிறது. இந்துக்களுக்கு ஆதரவாக இந்தியா சண்டையிடுகிறது. 2. காஷ்மீரின் ஒரு பகுதியை பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கிறது. அதை மீட்பதற்காக இந்திய ராணுவம் சண்டை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறது. 3. முஸ்லிம் தீவிரவாதிகள் காஷ்மீரை பிரித்து பாகிஸ்தானுடன் சேர்ப்பதற்காக பயங்கரவாதம் செய்கிறார்கள். அவர்களிடம் இருந்து காஷ்மீர் மக்களை காப்பாற்ற இந்திய ராணுவம் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது... இப்படி வகை, வகையான கதைகள் காஷ்மீர் பற்றி பொதுப்புத்தியில் உலவுகின்றன.
எதுதான் உண்மை?

ஊடகங்களும், அரசும் சேர்ந்து காஷ்மீர் பற்றிய உண்மைகளை மறைப்பதோடு தங்களின் மேலாதிக்கத்துக்குத் தோதான பொய்களையும் கட்டி எழுப்புகின்றன. ஆனால் இவை அனைத்தும் இன்று காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் செல்லுபடியாகவில்லை. அங்கு மிகப்பெரிய மக்கள் யுத்தம் ஒன்று நடந்துகொண்டிருக்கிறது. தங்களின் சுய நிர்ணய உரிமையை முடிவு செய்துகொள்ளும் பொருட்டு மக்கள் தன்னெழுச்சித் திரளாக போராடுகின்றனர். கடந்த நான்கு மாதங்களில் 70-க்கும் அதிகமானோர் துணை ராணுவப் படைகளின் துப்பாக்கி ரவைகளுக்கு பலியானபோதிலும் காஷ்மீரிகள் சோர்ந்துவிடவில்லை. முன்னெப்போதையும்விட வேகத்துடன் வீதிகளில் திரண்டுவந்து போராடுகின்றனர். அவர்களிடம் துப்பாக்கிகள் இல்லை. வெடிகுண்டுகள் இல்லை. கண்ணிவெடிகள் இல்லை. ஆனால் அவர்கள் கைகளில் ஏந்தி நிற்கும் கற்கள், இவை அனைத்தையும் விட மிக வீரியமான விளைவுகளை உலக அரங்கில் ஏற்படுத்தியுள்ளன. காஷ்மீரிகளின் கைகளில் இருக்கும் கற்கள், அணு ஆயுதத்தை விட அதிகமாக இந்தியாவை அச்சுறுத்துகின்றன. அதன் விளைவுதான், கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக காஷ்மீர் பிரச்னைக்கு ராணுவத் தீர்வை நம்பியிருந்த இந்தியா முதன்முறையாக அரசியல் தீர்வைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது.

ஆசிய பிராந்தியத்தின் நீண்டகால பதற்றப் பகுதியான காஷ்மீரில் தற்பொழுது நடைபெறும் போராட்டங்கள் எதனுடனும் ஒப்பிடக்கூடியதாக இல்லை. இந்திய அடக்குமுறை அரசின் கைகூலியாய் மாறிப்போயிருக்கும் காஷ்மீர் முதலமைச்சர் பாரூக் அப்துல்லா, ‘‘காஷ்மீர் தாய்மார்கள், தங்கள் பிள்ளைகளை வன்முறையில் ஈடுபடாதவாறு பத்திரமாக பாதுக்காக்க வேண்டும்’’ என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார். ஆனால் நிலைமை வேறானது. அவர் யாரை நோக்கி அந்த கோரிக்கையை வைத்தாரோ அந்தப் பெண்கள்தான் இப்போது போராட்டக் களத்தில் முன்னுக்கு நிற்கின்றனர். அவர்களுக்கு எந்தவித இயக்கப் பின்னணியும் இல்லை. ராணுவத்தின் துப்பாக்கிகளை எதிர்த்து 15 வயது சிறுவன் கல் எறிகிறான். ஒரு முஸ்லிம் பெண் கையில் கற்களை பொறுக்கி இளைஞர்களுக்குத் தருகிறார். ராணுவத்தின் தாக்குதலால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ரத்தம் வழங்குவதற்காக மக்களே ரத்ததான முகாம்கள் நடத்துகின்றனர். மக்களே உணவுக்கூடங்களை திறந்திருக்கின்றனர். காஷ்மீரின் போராட்ட வரலாற்றில் இத்தகைய காட்சிகள் புத்தம் புதியவை.

‘‘துப்பாக்கி வேண்டாம். சுதந்திரம் வேண்டும்’’

மக்களின் தன்னெழுச்சியான இந்தப் போராட்டத்தை உலகமே வியப்புடன் பார்க்கிறது. ஒருபோதும் போராட்டங்களில் கலந்துகொள்ளாத மைசூன் என்ற பெண், தன் அன்பு மகன் உமர் ஃபாரூக்கை ராணுவம் கொலை செய்ததும் இன்று வீதிக்கு வந்திருக்கிறார். ‘‘காஷ்மீரிகள் எதற்கு சுதந்திரம் கேட்கிறார்கள் என்று எனக்கு ஒரு போதும் புரிந்தது இல்லை. ஆனால் இன்று எல்லாம் தெளிவாக புரிகிறது. எங்களுக்கு துப்பாக்கிகள் வேண்டாம், ராணுவம் வேண்டாம். சுதந்திரம்தான் வேண்டும்’’ என்கிறார் தெளிவாக.

ஆனாலும் இந்திய அரசு தனது அடக்குமுறைகளை நிறுத்தியபாடில்லை. ஐந்து லட்சம் ராணுவத் துருப்புகள், பல்லாயிரக்கணக்கான துணை ராணுவப் படைகள், உள்ளூர் போலீஸ் என காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் ராணுவத்தால் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது. ஊரடங்கு உத்தரவு, கண்டதும் சுட உத்தரவு என அரசு முழுவீச்சுடன் இறங்கி இருக்கிறது. ஆனால் இத்தனை காலமும் தீவிரவாத இயக்கங்களைக் காரணம் காட்டி தனது நடவடிக்கைகளை நியாயப்படுத்தி வந்த இந்தியாவால் இப்போதைய மக்கள் போராட்டங்களை எந்த வகையிலும் திசைதிருப்ப முடியவில்லை. ஆயுதங்களை பாகிஸ்தான் வழங்கியதாக சொல்லலாம். (அதில் பகுதி அளவுக்கு உண்மையும் இருக்கிறது). ஆனால் கற்களை பாகிஸ்தான் தருவதாக சொல்ல முடியாதே?! உடனே, ‘அந்த மக்கள் பாகிஸ்தான் உளவு நிறுவனத்திடமும், எதிர்கட்சியான, Jammu & Kashmir Peoples Demoratic Party -யிடமும் பணம் வாங்கிக்கொண்டு போராடுவதாக’  சொன்னது. துப்பாக்கிக்கு நெஞ்சுக் காட்டி நிற்கும் பத்து வயது சிறுவனின் வீரத்தின் முன்னால் அந்த பொய் அடிபட்டுப் போனது.

இன்று காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கின் பல பகுதிகளில் 'Go India Go', 'Quit India'  என்றெல்லாம் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக ரூபாய் நோட்டுகளில் இளைஞர்களால் இந்த வாசகங்கள் எழுதப்படுகின்றன. சமீபத்தில் இந்திய அரசு அனுப்பிய மத்திய அமைச்சர்கள் குழு காஷ்மீருக்கு சென்றபோது அவர்களின் பயணப்பாதையில் இருந்த இத்தகைய  வாசகங்களை கவனமாக அழித்திருந்தது உள்ளூர் நிர்வாகம். சுவர்களில் இருந்து வாசகங்களை அழிப்பதில் என்ன இருக்கிறது? காஷ்மீரிகளின் மனங்களில் அல்லவா விடுதலை உணர்வு அரும்பி இருக்கிறது. அதை எதைக்கொண்டு அழிப்பது? காஷ்மீரிகளின் விடுதலை உணர்வுகளை கொஞ்சமேனும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமாயின் அந்த அழகிய பள்ளத்தாக்கின் வரலாறை சிறிது தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

காஷ்மீரின் கதை.. நேருவின் துரோகம்!

காஷ்மீரில் நடப்பது வெறுமனே இந்து-முஸ்லிம் பிரச்னையோ, இந்தியா-பாகிஸ்தானுக்கு இடையேயான இடம்பிடிக்கும் போட்டியோ அல்ல. அதற்கு 400 ஆண்டுகால வரலாறு உண்டு. 1586-ல் காஷ்மீரை தன் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவந்தார் அக்பர். அதைத் தொடர்ந்து முகலாய, ஆப்கானிய, சீக்கிய மன்னர்களின் ஆளுகைக்குள்தான் காஷ்மீர் தொடர்ந்து இருந்து வந்தது. சீக்கிய மன்னர்களுக்கு விசுவாசமாக இருந்த, டோக்ரா வம்சத்தை சேர்ந்த  குலாப்சிங் (இந்து மதத்தை சேர்ந்தவர்), தனது விசுவாசத்தின் பரிசாக காஷ்மீரை பெற்றார். அதன்பிறகு ஆங்கிலேயர்களுக்கும், அவர்களுக்கு அடங்க மறுத்த சீக்கியர்களுக்கும் இடையே போர் வந்தபோது, முதல் ஆளாக சீக்கியர்களை காட்டிக்கொடுத்து துரோகம் செய்தான் குலாப்சிங் மன்னன். இந்த துரோகத்தின் பரிசாக ஆங்கிலேயர்கள் 75 லட்ச ரூபாய் பணத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு காஷ்மீரை குலாப்சிங்குக்கே கொடுத்தார்கள். அந்த தொகையோடு ஓராண்டு குத்தகையாக 20 பாஸ்மினா ஆடுகள், மூன்று காஷ்மீர் சால்வைகள், ஒரு குதிரை ஆகியனவும் பிரிட்டீஷாருக்கு அளிக்கப்பட்டன. இப்படியாக காஷ்மீர் டோக்ரா மன்னர்களின் பிடிக்குள் வந்தது.

இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினையின்போது டோக்ரா வம்சத்தை சேர்ந்த ஹரி சிங் என்ற மன்னரின் ஆட்சிக்கு கீழ் காஷ்மீர் இருந்தது. அவர் இந்தியாவுடன் செல்வதா, பாகிஸ்தானுடன் செல்வதா என்ற குழப்பத்தில் இரு தரப்புடனும் சேர மறுத்தார். காஷ்மீரைப் போன்றே ஹைதராபாத் (ஆந்திரா), ஜூனாகத் (குஜராத்) ஆகிய பகுதிகளும் இந்தியாவுடன் சேர மறுத்தன. ஹைதராபாத்தைப் பொறுத்தவரை இந்தியாவுக்குள் ஒரு தனித்தீவு போல அது இயங்க முடியாது என்பதாலும், அதன் பெரும்பகுதி மக்கள் இந்தியாவுடன் இணைய விருப்பம் கொண்டிருந்ததாலும் ராணுவத்தின் மூலம் அதைத் தன்னுடன் இணைத்துக்கொண்டது இந்தியா. குஜராத்தின் ஓரப்பகுதியில்… பாகிஸ்தான் நிலப்பரப்புக்கு அருகில் இருக்கும் ஜூனாகத் நகரில் பெரும்பகுதி இந்து மக்கள் வசித்தாலும் அதை ஒரு முஸ்லிம் மன்னர் ஆண்டு வந்தார். அவர் பிரிவினையின்போது ஜூனாகத்தை பாகிஸ்தானுடன் இணைத்துக்கொள்வதாக அந்நாட்டுடன் ஒப்பந்தம் போட்டார். ஆனால் ஜூனாகத்தில் வசித்த பெரும்பகுதி மக்களின் விருப்பம் இந்தியாவுடன் இணைவதாக இருந்தது. உடனே இந்தியா தானாகவே முன்வந்து ஒரு வாக்கெடுப்பு நடத்தியது. முடிவு சாதகமாக வந்தவுடன் ஜூனாகத்தை தன்னுடன் இணைத்துக்கொண்டது.

காஷ்மீரின் நிலைமை வேறு. அங்கு வசித்தது பெரும்பகுதி முஸ்லிம் மக்கள். ஆனால் ஆண்டுவந்த ஹரிசிங்கோ ஓர் இந்து. அவர் இரு நாடுகளுடனும் இணைய மறுத்தார். அந்த நிலையில் மன்னராட்சிக்கு எதிராக பூஞ்ச் பகுதியை சேர்ந்த சிலர் ஆயுத கிளர்ச்சி செய்யத் தொடங்கினர். பிரிவினையினால் நிகழ்ந்த கலவரங்களின் ஒரு பகுதியாக அது நடந்தது. அதே சமயத்தில் பாகிஸ்தானை சேர்ந்த பஸ்தூன் பழங்குடி மக்கள் காஷ்மீர் மீது போர் தொடுத்து வந்தனர். கொலை, கொள்ளை, தீயிட்டு கொளுத்துதல், பாலியல் வல்லுறவு... என அவர்கள் எதிர்பட்ட அனைத்து மதத்தினரையும் (முஸ்லிம்கள் உள்பட) தாக்கினார்கள். இதை எதிர்கொள்ள முடியாத மன்னர் ஹரிசிங் இந்தியாவிடம் ஓடோடி வந்தார். அதை சரியாக பயன்படுத்திக்கொண்ட நேரு அரசு ‘காஷ்மீர் இணைப்பு’ என்பதை நிபந்தணையாகக் கொண்டு ராணுவத்தை அனுப்பி பஸ்தூன் பழங்குடிகளை விரட்டி அடித்தது. ஆனாலும் கூட குறிப்பிட்ட சில பகுதிகளை பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டது. இப்படித்தான் காஷ்மீர் இந்தியாவுக்கு வந்தது. (அதுவரைக்கும், அதற்குப் பின்னர் சில வருடங்கள் வரையிலும் கூட, காஷ்மீருக்கு முதல்வரோ, ஆளுனரோ கிடையாது. பிரதமரும், ஜனாதிபதியும்தான் இருந்தார்கள்.)

அந்த ஒப்பந்தம் கூட காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் முழுமையாக இணைக்கவில்லை. பாதுகாப்பு, வெளியுறவு, தகவல் தொடர்பு ஆகிய மூன்று துறைகளின் அதிகாரங்கள் மட்டுமே இந்திய அரசிடம் அளிக்கப்பட்டன. அரசியல் சட்டத்தில் 370-வது பிரிவு புதிதாக உருவாக்கப்பட்டு காஷ்மீருக்கு சுயாட்சி அந்தஸ்து வழங்கப்பட்டது. இந்த இணைப்பில் மிக முக்கியமான அம்சம் என்பது ‘காஷ்மீர மக்களிடம் வாக்கெடுப்பு நடத்த வேண்டும்’ என்பதுதான். பிரதமராக இருந்த நேரு ‘காஷ்மீரில் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் விரட்டியடிக்கப்பட்டப் பின்னர் வாக்கெடுப்பு நடத்தப்படும்’ என்று அப்போது வானொலியில் நாட்டு மக்களுக்கு அறிவித்தார். பிற்பாடு இந்தியா, தானாகவே முன்வந்து இந்தப் பிரச்னையை ஐக்கிய நாடுகள் அவைக்கு எடுத்துச் சென்றபோது ஐ.நா. மன்றமும் வாக்கெடுப்பையே வலியுறுத்தியது. இந்தியாவும் அவ்வாறே செய்வதாக வாக்குறுதி அளித்தது. ஆனால் நேரு காலம் தொடங்கி இன்றுவரை அப்படி ஓர் வாக்கெடுப்பு நடத்தப்படவே இல்லை. ஏன்? இதைப்பற்றி தேசிய மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் 13 பேர் இணைந்து நடத்திய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த உண்மை அறியும் குழுவின் அறிக்கையில் கீழ்கண்டவாறு குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

‘‘அப்போது பிரதமராக இருந்த நேரு இந்த வாக்கெடுப்பை வெளிப்படையாக ஆதரித்தார். ஆனால் உண்மையில் அவர் அப்படி ஓர் வாக்கெடுப்பு நடத்துவதை விரும்பவில்லை. நேரு, எழுதிய கடிதங்களில் ‘இந்தியாவின் நலனில் இருந்து பார்க்கும்போது காஷ்மீரை பாகிஸ்தானுக்கு விட்டுத்தர முடியாது. ஆனால் இதில் காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பம்தான் முக்கியமானது. அவர்கள் இந்தியாவில் இருந்து பிரிவது என முடிவு எடுத்தால் நாம் அதை ஏற்றுக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். ஆனால் இதை வாக்கெடுப்பின் மூலம் தீர்மாணிக்கும் வாய்ப்பு இல்லவே இல்லை. காஷ்மீரத்தின் இன்றைய தலைமையைதான் நாம் மக்கள் பிரதிநிதிகளாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்’ என்கிறார். ஆக வாக்கெடுப்பு என்ற ஜனநாயக முழக்கத்தை சும்மாவேனும் சொல்லிக்கொண்டே, காஷ்மீரில் தன் சொல்படி கேட்கும் ஒரு பொம்மை அரசை ஏற்படுத்துவதும், பிறகு அந்த தலைமையின் கருத்தையே காஷ்மீர மக்களின் கருத்தாக முன்வைத்து தொடர்ந்து இந்திய நலன்களை சாதித்துக்கொள்வதும்தான் நேருவின் நோக்கம்.’’ என்கிறது அந்த குழுவின் அறிக்கை.

இப்படி, நேரு பொதுவில் தனது ஜனநாயக முகத்தைக் காப்பாற்றிக்கொண்டு அடிமனதில் தேசியவெறியுடன் காஷ்மீரத்தை கையாண்டார். அதன் பின்வந்த யாருமே வாக்கெடுப்பு நடத்தவே இல்லை. காஷ்மீரில் சின்னச் சின்னதாக இயக்கங்கள் தோன்றி ‘சுதந்திர காஷ்மீர்’ கேட்டு ஜனநாயக வழியில் போராடத் தொடங்கினார்கள். 50 ஆண்டுகள் ஜனநாயகப் போராட்டத்தில் வெறுப்புற்று 1980-களின் பிற்பகுதியில் போராட்டம் ஆயுத வடிவம் எடுத்தது. இந்த இடத்தில்தான் பாகிஸ்தானின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்க வகையில் தொடங்குகிறது. காஷ்மீரின் போராட்டக்காரர்கள் இந்தியாவுக்கு எதிராகப் போராடுகிறார்கள் என்பதாலும், அவர்கள் முஸ்லிம்கள் என்பதாலும் தந்திரமாக அவர்களுக்கு ஆயுதங்களை வழங்கி தீவிரவாதக் குழுக்களை உற்பத்தி செய்ய ஆரம்பித்தது பாகிஸ்தான். அதன்பிறகு போராட்டமானது தீவிரவாத முகம் எடுக்க ஆரம்பித்தது. காஷ்மீரில் விதம்விதமான பெயர்களில் தீவிரவாத அமைப்புகள் உருவாக ஆரம்பித்தன. தாலிபான் வரைக்கும் ஆதிக்கம் செய்யத் தொடங்கியது. அந்த அழகியப் பள்ளத்தாக்கு படிப்படியாக ரத்தப் பிரதேசம் ஆன கதை இதுதான். காஷ்மீர் விடுதலையை ஆதரிப்பதாகக் கூறி உள்ளே நுழைந்த பாகிஸ்தான் மெல்ல, மெல்ல அந்த போராட்டத்தின் முகத்தையே சிதைத்துவிட்டது.

காஷ்மீரில் வசிப்பது யார்?

புவியியல் அடிப்படையில் ஜம்மு-காஷ்மீரை குறைந்தப்பட்சம் மூன்று பகுதிகளாக பிரிக்கலாம். 1. காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு, 2. ஜம்மு, 3. லடாக் மலையகம். இவைத்தவிர ‘சுதந்திர காஷ்மீர் அல்லது ஆஸாதி காஷ்மீர்’ (பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர்) மற்றும் பாகிஸ்தான் வசம் உள்ள கில்ஜித், பல்திஸ்தான் ஆகிய பகுதிகள். மத அடிப்படையில் இஸ்லாமியர்கள், இந்துக்கள், சீக்கியர்கள், பவுத்தர்கள் என நான்கு மதத்தினர் உள்ளனர் என்றபோதிலும் இஸ்லாமியரும், இந்துக்களுமே அதிகம். இவர்களுக்குள் எந்த காலத்திலும் மத ரீதியிலான பிளவுகள் வந்தது இல்லை. குறிப்பாக முஸ்லிம்களுக்கும், இந்துக்களுக்குமான உறவு மிக நெருக்கமானதாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. ‘‘காஷ்மீரி இந்துவுக்கும், காஷ்மீரி முஸ்லிமுக்கும் என்னால் எந்த வேறுபாட்டையும் காண முடியவில்லை. அவர்களின் கலாசாரம் கூட ஒன்றுபோலவே உள்ளது’’ என்று காந்தி குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

அடிப்படையிலேயே காஷ்மீர் முஸ்லிம்கள் மென்மையான சூஃபி பிரிவை சேர்ந்தவர்கள். இப்போது இந்துக்கள் கொண்டாடிவரும் அமர்நாத் உருகும் பனி லிங்கத்தை கண்டுபிடித்தவரே ஒரு முஸ்லிம்தான். 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆடு மேய்த்துக்கொண்டிருந்த ‘மாலிக்’ பிரிவை சேர்ந்த ஓர் இஸ்லாமியர் கண்டறிந்த அமர்நாத் பனிலிங்கம்தான் இப்போது இந்து வெறியின் அடையாளமாக நிறுவப்பட்டிருக்கிறது.

பொதுவாகவே காஷ்மீரிகள் சகிப்புத்தன்மை மிக்கவர்கள். நேரு வாக்களித்தபடி வாக்கெடுப்பு நடத்தப்படவில்லை என்பதைக் கூட அவர்கள் பெரிய விஷயமாக நினைக்கவில்லை. ஆனால் ‘சுயாட்சி’ வாக்குறுதி ஏமாற்றப்பட்டதைத்தான் அவர்களால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. மூன்றே மூன்று துறைகளில் மட்டும்தான் காஷ்மீர் மீது இந்தியா மேலாதிக்கம் செய்ய முடியும் என்று தொடங்கிய சுயாட்சி உரிமையின் தற்போதைய நிலை என்ன தெரியுமா? இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் உள்ள 395 பிரிவுகளில் 260 பிரிவுகள் ஜம்மு-காஷ்மீருக்கும் பொருந்தும். மீதமுள்ள 135 சட்டப் பிரிவுகளை விட்டு வைத்ததற்கும் காரணம் இருக்கிறது. அவற்றை ஒத்த சட்டப் பிரிவுகள் ஏற்கெனவே மாநில அரசியல் சட்டத்திலும் உள்ளன என்பதால் அதை விட்டுவிட்டார்கள். அந்த அளவுக்கு சுயாட்சி கோரிக்கை என்பது அடித்து நொறுக்கப்பட்டுவிட்டது. 1992-ல் சட்ட விரோத தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் காஷ்மீரின் ஜமாத் தடை செய்யப்பட்டபோது சொல்லப்பட்ட காரணம், ‘இவர்கள் வாக்கெடுப்பு நடத்தச் சொல்லிக் கேட்கிறார்கள்’ என்பது. நேரு அரசாங்கம் கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றச் சொல்லிக் கேட்பதே சட்டவிரோதமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

சிதைந்துபோன சிவில் வாழ்க்கை!

ஈராக்கை ஆக்கிரமித்துள்ள அமெரிக்கா அங்கு 1.65 லட்சம் படைகளை நிறுத்தியுள்ளது. ஆப்கானிஸ்தானில் 67 ஆயிரம் படைகளை நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது. ஆனால் காஷ்மீரை தனது சொந்த நாடு என சொல்லும் இந்தியா காஷ்மீரில் நிறுத்தி வைத்திருக்கும் படையினரின் எண்ணிக்கை 6.67 லட்சம் பேர். இதில் மாநில காவல்துறை வராது. உலகிலேயே மிகக் குறுகிய நிலப்பரப்பில் இத்தனை அடர்த்தியான ராணுவ வீரர்கள் நிற்பது காஷ்மீரில்தான். இத்தனை லட்சம் பேர் எத்தனை தீவிரவாதிகளைப் பிடிப்பதற்காக காஷ்மீரில் இருக்கிறார்கள் தெரியுமா? சமீபத்திய இந்திய ராணுவத்தின் அறிவிப்புப்படி காஷ்மீரில் இருக்கும் தீவிரவாதிகளின் எண்ணிக்கை வெறும் 660 பேர். இவர்களை பிடிப்பதன் பெயரால்தான் காஷ்மீரிகளின் உயிர் தினம், தினம் பலியிடப்படுகிறது. சமூகவியலாளர் பஷீர் அஹமது தப்லா 2008-ம் ஆண்டு காஷ்மீரில் மேற்கொண்ட ஆய்வின் படி, காஷ்மீரில் 37,400 விதவைகளும், 97,200 அநாதைகளும் இருக்கிறார்கள்.

அங்கு தினசரி சிவில் வாழ்க்கை என்பது மிக கொடுமையானதாக இருக்கிறது. ஆயுதப்படைகள் சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம் 1958, பதற்றப் பகுதிச் சட்டம் 1976, ஜம்மு காஷ்மீர் பொது மக்கள் பாதுகாப்பு சட்டம் 1978, தீவிரவாத மற்றும் சீர்குலைவு நடவடிக்கைச் சட்டம் 1985, பொடா 2002 என காஷ்மீரில் ஏராளமான ஆள்பிடி சட்டங்கள் அமுலில் இருக்கின்றன. இவற்றில் மிக மோசமானது ஆயுதப்படைகள் சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம். இதன்படி எந்த ஒரு வீட்டுக்குள்ளும் ராணுவம் நுழையலாம். யாரையும் கைது செய்யலாம். விசாரணை என்ற பெயரில் கொலை செய்யலாம். அதை எதிர்த்து வழக்குப் போடும் உரிமைக் கூட மக்களுக்கு கிடையாது. மாதத்தின் பாதி நாட்கள் ஊரடங்கு உத்தரவில்தான் காஷ்மீரிகள் வாழ்கின்றனர். இரவு ஏழு மணிக்குப் பிறகான காஷ்மீர் வீதி எப்படி இருக்கும் என அவர்களுக்குத் தெரியாது. பத்து அடிக்கு ஒரு ராணுவ வீரர் துப்பாக்கியுடன் நிற்கிறார். காஷ்மீரிகளுக்கு மட்டுமல்ல.... அங்கு நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் ராணுவ வீரர்களுக்கும் விடுதலை என்பது தேவையான ஒன்று. சதாசர்வ காலமும் பதற்றம் மிகுந்த கொடுமையான பனிப்பிரதேசத்தில் பணிபுரியும் அவர்களின் மனங்கள் கடுமையான உளவியல் பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கின்றன. இது பொதுமக்கள் மீதான வன்முறையாகவும் வடிவம் கொள்கிறது. 2002 முதல் 2009-ம் ஆண்டுக்கு உட்பட்ட காலங்களில் மட்டும் 169 ராணுவத்தினர் தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளனர்.

மரணப் பள்ளத்தாக்கு!

உலகின் அழகியப் பள்ளத்தாக்கான காஷ்மீர்தான் இன்று உலகின் மரணப் பள்ளத்தாக்காக மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. அங்கு பல்லாயிரக்கணக்கானோர் காணாமல் போயுள்ளனர். காஷ்மீர் தலைநகர் ஸ்ரீநகரில் ‘காணாமல் போனவர்களின் பெற்றோர்கள்’ என்ற தனியொரு அமைப்பே செயல்படுகிறது. 2008-ம் ஆண்டு மார்ச் 29-ம் தேதி இந்த அமைப்பு வெளியிட்ட ஆய்வறிக்கையில், ‘உரி மாவட்டத்தின் 18 கிராமங்களில் இருந்து 940 சடலங்கள் புதைகுழிகளில் இருந்து கண்டறியப்பட்டுள்ளதாக’ பட்டியல் இட்டது. காஷ்மீரில் காணாமல் போவதன் அர்த்தம் கொலை செய்யப்படுவதுதான். கேட்டு கேள்வியற்ற வகையில் ‘தீவிரவாதி’ சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்யப்படுபவர்கள் சத்தமில்லாமல் கொலை செய்யப்படுகின்றனர்.

‘உலக மனித உரிமைகள் மற்றும் நீதிக்கான தீர்ப்பாயம்’ அமைப்பு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காஷ்மீரில் மரணப் படுகுழிகளைப் பற்றி ஆய்வு ஒன்றை மேற்கொண்டது. அதன் முடிவுகள் மிகக் கோரமானவை. பாரமுல்லா மாவட்டத்தில் 1,122 புதைகுழிகளும், குப்வாரா மாவட்டத்தில் 1,453 புதைகுழிகளும், பாந்திபோரா மாவட்டத்தில்  125 புதைகுழிகளும் இருக்கின்றன. இந்த மூன்று மாவட்டங்களின் கொத்துக் கொலைக்குழிகளில் இருந்து மட்டுமே 2,943 சடலங்கள் மீட்கப்பட்டன. இவை ஏதோ இறந்துபோய் புதைக்கப்பட்டவர்களின் சமாதிகளை தவறுதலாக கணக்கெடுத்து சொல்லப்பட்ட புள்ளிவிவரம் அல்ல. அனைத்தும் உண்மை. அந்த அளவுக்கு அங்கு கொலைகள் மலிந்து கிடக்கின்றன. பல புதைகுழிகளில் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட சடலங்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. பாரமுல்லா மாவட்டத்தில் உள்ள கிச்சாமா என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த பெரியவர் தாங்கள் இதுவரை 230 சடலங்களை புதைத்துள்ளதாக வாக்குமூலம் அளித்துள்ளார். இந்த சிறு கிராமத்தில் மட்டும் மொத்தம் 165 மரணக் குழிகள் கண்டறியப்பட்டன.

இந்த சடலங்கள் திடீர், திடீரென ராணுவத்தால் கொண்டுவரப்பட்டு புதைக்கப்படும். பிணம் வருவதற்கு முன்பு அந்த கிராமத்தை சேர்ந்த பெரியவர்களுக்கு புதைகுழி தோண்டச்சொல்லி தகவல் வரும். ஏன், எதற்கு என கேட்காமல் தங்களின் சகோதரர்களை புதைப்பதற்கான புதைகுழிகளை அவர்களே தோண்ட வேண்டும். கேள்வி கேட்டால் நாளை வேறு எங்கேனும் தோண்டப்படும் குழிகளில் அவர்களும் சேர்த்து புதைக்கப்படுவார்கள். இந்த சடலங்களுக்கு ராணுவம் சொல்லும் ஒரே விளக்கம், ‘இவர்கள் பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிகள்’ என்பது மட்டும்தான். பிணங்கள் எழுந்து பேசவாப் போகின்றன? இப்படி புதைக்கப்படும் சடலங்களின் அடையாளங்களைக் கேள்விப்பட்டு தொலைதூரங்களில் இருந்து வரும் உறவினர்கள் பிறகு தோண்டி சடலங்களை மீட்டு எடுத்துச் சென்ற சம்பவங்களும் நிறைய நடந்திருக்கின்றன.

பண்டிட்டுகளுக்கு நடந்தது என்ன? 

காஷ்மீர் பிரச்னைப் பற்றி பேசும்போதெல்லாம் இந்துத்துவ சக்திகள் ‘பண்டிட்டுகள் வெளியேற்றம்’ என்பதை மட்டுமே எதிர்வாதமாக முன்வைத்து வருகின்றன. உண்மை என்ன என்பதைப்பற்றி அறிய வேண்டுமானால் காஷ்மீரில் இரண்டு முறை ஆளுநராக இருந்த ஜக்மோகனைப் பற்றி பேசித்தான் ஆக வேண்டும். 1990-ம் ஆண்டு காஷ்மீரில் இரண்டாவது முறையாக ஆளுநர் பொறுப்பேற்றுக்கொண்ட ஜக்மோகன், அந்த அழகிய பள்ளத்தாக்கில் வகுப்புவாத எண்ணங்களை கட்டற்று பரப்பினார். உலகம் காஷ்மீரத்தை ‘பூலோகத்து சொர்க்கம்’ என்று வர்ணித்து வந்த நிலையில், ஜக்மோகன் அதை ‘தேள்களின் பள்ளத்தாக்கு’ என்று குறிப்பிட்டார். அவர் ஆளுநராக இருந்தபோதுதான் ஆயுதப் படைகளின் துப்பாக்கிகள் தங்கு தடையின்றி இயங்கின. தொடர்ச்சியான இந்திய மேலாதிக்கம், வாக்குறுதிகள் நிறைவேற்றப்படாமை, கொலைகள், நிம்மதியற்ற வாழ்க்கை, கண்காணிப்பு எல்லாம் சேர்ந்து காஷ்மீரிகளை சோர்வுற செய்திருந்த வேலையில் அவர்களை மத ரீதியாக பிரிக்கும் வேலையை ஜக்மோகன் திட்டமிட்டே செய்தார்.

90-களில் பள்ளத்தாக்கில் தலையெடுத்த சில ஆயுதம் தாங்கிய இயக்கங்கள் பண்டிட்டுகள் சிலரை கொலை செய்தது. ‘அவர்கள் அரசாங்கத்தின் கைகூலிகளாக இருந்தார்கள்’ என காரணம் சொல்லப்பட்டாலும் இதை ஏனைய ஜனநாயக சக்திகள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் பள்ளத்தாக்கில் சிறுபான்மையாக இருந்த பண்டிட்டுகளை இத்தகைய கொலைகள் அச்சுறுத்தின. சூழலை சரிசெய்து இயல்பு வாழ்க்கையை உறுதிபடுத்த வேண்டிய கடமை காஷ்மீரத்து அரசுக்கு இருந்தது. ஆனால் ஆளுநராக இருந்த ஜக்மோகனோ, ‘பண்டிட்டுகள் அனைவருக்கும் அரசால் பாதுகாப்புத் தர முடியாது. அவர்கள் பள்ளத்தாக்கில் இருந்து வெளியேறலாம்’ என்று அறிவுரை கூறினார். அரசே இப்படிப் பேசினால் பண்டிட்டுகள் என்ன செய்வார்கள்? பல்லாயிரக்கணக்கானோர் பள்ளத்தாக்கை விட்டு வெளியேறினார்கள்.

வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் பண்டிட்டுகள் பள்ளத்தாக்கை விட்டு புலம் பெயர்வதை அரசு விரும்பியது, ஊக்குவித்தது. அப்படி வெளியேறியவர்களுக்கு தலைநகர் டெல்லியில் முக்கிய வணிகப் பகுதிகளில் கடைகளும், வீடுகளும் ஒதுக்கப்பட்டன. அரசு ஊழியர்களுக்கு வேலையேப் பார்க்காத நிலையிலும் முழு ஊதியம் வழங்கப்பட்டது. வேறு எந்த உள்நாட்டு அகதிகளுக்கு வழங்கப்படுவதைக் காட்டிலும் மிக அதிகமான சலுகைகள் பண்டிட்டுகளுக்கு வழங்கப்பட்டன, வழங்கப்படுகின்றன. அகதி வாழ்க்கையின் துயரத்தை அளவிட பொருளாதாரம் மட்டுமே அளவுகோல் இல்லை. உறவுகளையும், மண்ணையும் விட்டு புலம்பெயர்ந்த அகதியின் துயரங்கள் பண்டிட்டுகளுக்கும் உண்டு. ஆனால் அவர்களின் நிலைமைக்கு இந்த அரசும் ஒரு வகையில் முக்கியக் காரணம். ஏனெனில் இந்திய அரசு அரசு முன்னெடுக்க விரும்பிய மதவாத அரசியலுக்கு பண்டிட்டுகளின் இடப்பெயர்வு பெரும் அளவுக்கு உதவியது. இந்தப் பின்னணியிலேயே இதைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

காஷ்மீர் முஸ்லிம்களை பிரித்தது யார்?

இந்த கேள்விக்கு மிக நேரடியான பதில் ‘இந்துத்துவ சக்திகள்’ என்பதுதான். இதன் வேர் 1952-லேயே தொடங்கிவிட்டது. டோக்ரா மன்னரின் உதவியுடன் காஷ்மீரத்துக்குள் நுழைந்த ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பினர், ‘ஜம்மு பிரஜா பரிசத்’ என்ற மதவாத அமைப்பை உருவாக்கினார்கள். காஷ்மீரத்துக்கான 370-வது பிரிவு சிறப்புரிமைகள் ரத்துசெய்யப்பட வேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்தினார்கள். வாக்கெடுப்பு நடத்துவதையும் கடுமையாக எதிர்த்தனர். இவர்களின் இத்தகைய திட்டமிட்டப் போராட்டம் பள்ளத்தாக்கின் முஸ்லிம் மக்களை அந்நியப்படுத்தியது. இதை அப்போது பிரதமராக இருந்த நேருவும் உணர்ந்திருந்தார். 1953 ஜூன் 29-ம் தேதியன்று மேற்கு வங்க முதல்வர் பி.சி.ராய்க்கு நேரு ஒரு கடிதம் எழுதினார்.

அதில், ‘‘காஷ்மீர் பிரச்னை முன் எப்போதையும் விட சிக்கலானதாக மாறியுள்ளது. ஜம்மு பிரஜா பரிசத் இயக்கம் தொடங்கப்பட்டப் பின்பு பள்ளத்தாக்கின் நிலை மோசமாகிவிட்டது. அங்கு பெரும்பான்மையாக இருக்கும் முஸ்லிம் மக்கள் இந்த இயக்கத்தைக் கண்டு அரண்டு போயிருக்கிறார்கள். இந்தியாவுடன் இணைதல் என்ற அவர்களின் முந்தைய விருப்பம் இப்போது நசிந்து போயுள்ளது. பாகிஸ்தான் இதை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக்கொள்ள முனைகிறது. இந்து வகுப்புவாதிகள் ஜம்முவில் ஓர் இயக்கத்தைக் கட்ட முடியும் என்றால் இஸ்லாமிய வகுப்புவாதிகள் ஏன் காஷ்மீரில் இயங்கக்கூடாது? பிரஜா பரிசத் இயக்கத்தின் விளைவாக நாம் இன்று காஷ்மீரப் பள்ளத்தாக்கை இழக்கும் நிலையில் உள்ளோம். மக்கள் விரும்பாத நிலையில் நாம் கத்தி முனையில் காஷ்மீரை பிடித்து வைத்திருக்க முடியாது. இந்தியப் படைகள் வெளியேற வேண்டும் என்ற குரல்கள் முதன்முதலாக காஷ்மீரத்துக்குள் ஒலிக்கத் தொடங்கியிருக்கின்றன’’ என்று நேரு குறிப்பிடுகிறார். இதுதான் யதார்த்தம். நேரு காலத்திலேயே உள்ளே நுழைந்துவிட்ட இந்துத்துவ சக்திகள் இப்போது வரை காஷ்மீரத்து முஸ்லிம்களை தொடர்ந்து அந்நிய சக்திகள் போலவே சித்தரித்து வருகின்றனர். தமிழ் சினிமாவின் அறிவுஜீவி மணிரத்னம், ‘இந்தியா பிடிக்கலேன்னா பாகிஸ்தானுக்குப் போக வேண்டியதானே?’ என்று ‘ரோஜா’வில் கேட்பது தனிப்பட்ட அவரது கேள்வி அல்ல. இந்திய இந்துத்துவ மனநிலையின் வெளிப்பாடு.

கார்கிலுக்கு மிக அருகில் கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டை ஒட்டி உண்டர்மான் என்ற குடியிருப்பு உள்ளது. இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினையில் அந்த இடம் பாகிஸ்தானுக்குப் போனது. இதனால் அவர்கள் பாகிஸ்தானியர்களாய் ஆனார்கள். 1971-ல் இந்திய-பாகிஸ்தான் போரின்போது இந்த குடியிருப்பை இந்தியப்படை கைப்பற்றியது. ஒரே இரவில் உண்டர்மான் கிராம மக்கள் இந்தியர்களாக மாறிப்போனார்கள். தேசம், தேசபக்தி என்பவை எல்லாம் எந்த அளவுக்கு கேலிக்கூத்தானவை என்பதற்கு இந்த எல்லையோரத்து கிராமம் ஓர் உதாரணம்.

இதற்கான விலை என்ன?

கார்கில் போருக்கு இந்தியா செலவிட்டத் தொகை 3,200 கோடி ரூபாய். போர்க்காலம் தவிர்த்த இதரக் காலங்களில் பனிமலை சிகரமான சியாச்சின் பகுதியில் சும்மா ராணுவத்தை நிறுத்தி வைப்பதற்கு தினந்தோறும் செலவிடப்படும் தொகை 6 கோடி ரூபாய். ஒவ்வொரு ஆண்டுக்கும் சியாச்சினுக்கு மட்டும் 2,190 கோடி ரூபாய் செலவிடப்படுகிறது. கார்கிலில் தொடர்ந்து படையை நிறுத்தி வைக்க தினமும் 10 கோடி ரூபாய் வீதம் ஆண்டு ஒன்றுக்கு செலவாகும் தொகை 3,650 கோடி ரூபாய். ஆக மொத்தம் கட்டுப்பாட்டுக்கோட்டின் பாதுகாப்புக்காக ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுமார் 10 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் செலவிடுகிறது இந்திய அரசு. இதுபோக படைவீரர்களின் சம்பளம், ஓய்வூதியம் தனி. இவ்வளவு பணத்தைக் கொட்டி இந்தியா பற்ற வைக்கும் தேசிய வெறியில்தான் அதன் இருப்பு அடங்கியிருக்கிறது.

உண்மையில் காஷ்மீரைப் பொருத்தவரை கட்டுப்பாட்டுக்கோடு என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை. போர் நிறுத்தக்கோட்டையே இரு நாடுகளும் கட்டுப்பாட்டுக் கோடாக கருதி வருகின்றன. ‘‘காஷ்மீர் பற்றிய பேச்சு வரும்போது எல்லாம் இந்தியர்கள் அனைவரும் தேசபக்தர்களாக இருக்க வேண்டும் எனக் கோரப்படுகிறது. தேசபக்தி என்ற சொல்லுக்கு ஒரு ஜனநாயக உள்ளடக்கம் இருக்கும் என்றால் அதற்கு நாம் செய்ய வேண்டியப் பணி, இந்திய அரசாங்கம் இந்தப் பிரச்னையை முன் வைக்கும் விதத்தையும், அதை கையாளும் முறையையும் மிக கடுமையாக எதிர்ப்பதாகவே இருக்க வேண்டும்’’ என்று குறிப்பிடுகிறது நாம் தொடக்கத்தில் பார்த்த 13 பேர் கொண்ட மனித உரிமையாளர்களின் ஆய்வறிக்கை. இதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இன்று காஷ்மீர் பிரச்னை என்பது இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகிய இரு நாடுகளின் கௌரவத்துடன் தொடர்புடையதாக  மாற்றப்பட்டுவிட்டது. சம்பந்தமே இல்லாமல் விஜயகாந்த், அர்ஜுன் மாதிரியான மொக்கைகள் கூட ‘பாகிஸ்தான் தீவிரவாதிகள்’ என்று சொல்லிச் சொல்லி இந்திய தேசிய வெறிக்கு தூபம் போட்டு வந்துள்ளனர். தேசபக்தி தப்பில்லை. ஆனால் ‘இது எங்கள் தேசமே இல்லை. எங்களுக்கு சுதந்திர காஷ்மீர் வேண்டும்’ என அவர்கள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அதன் பெயரால்தான் இந்திய தேசபக்தி வரும் என்றால் அது எத்தனை வஞ்சகமும், சூழ்ச்சியுமானது?

காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பம் என்ன?

இந்தியாவின் உச்சியில் இருக்கும் காஷ்மீரின் மேல் பகுதியை ‘பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்த காஷ்மீர்’ என்று இந்தியா சொல்கிறது. கீழ் பகுதியில் இருக்கும் காஷ்மீரை ‘இந்தியா ஆக்கிரமித்த காஷ்மீர்’ என பாகிஸ்தான் சொல்கிறது. ‘ஆனால் உண்மை
யில் இரு நாடுகளும் சேர்ந்து எங்களை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன’ என்பதே பூர்வீக காஷ்மீரிகளின் முழக்கம். பெரும்பகுதி காஷ்மீர் முஸ்லிம்கள் பாகிஸ்தானுடன் இணைவதையும் விரும்பவில்லை. இரு தரப்பும் முஸ்லிம்கள்தான் என்றாலும் அடிப்படையிலேயே வேறுபாடு இருக்கிறது. பாகிஸ்தானின் முஸ்லிம்கள் ஷன்னி மற்றும் ஷியா பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள். காஷ்மீரின் முஸ்லிம்கள் ‘சூஃபி’ வகையைச் சேர்ந்தவர்கள். தர்காவை வழிபடும் தனிவகையான கலாசாரத்தைக் கொண்டவர்கள். தங்களை தனித்த தேசிய இனம் என வகைப்படுத்தும் காஷ்மீரிகளின் பெரும்பான்மைப் பகுதியினர் ‘சுதந்திர காஷ்மீர்’ கேட்கின்றனர். இதை இந்தியாவோ, பாகிஸ்தானோ இதுவரை கண்டுகொள்ளவில்லை. இரு நாடுகளுக்கும் இடையே நடக்கும் பேச்சுவார்த்தையில் காஷ்மீரிகளை பிரதிநிதிகளாகக் கூட அழைப்பது இல்லை.

2000-ல் ‘அவுட்லுக்’ இதழ் நடத்திய கருத்துக்கணிப்பு காஷ்மீரிகளின் மனநிலையை துல்லியமாக சொல்லியது. அந்தக் கருத்துக் கணிப்பின்படி, 74% மக்கள் தங்களின் காஷ்மீரி அடையாளத்துடனேயே வாழ விரும்புகின்றனர். 16% பேர் காஷ்மீருக்கு கூடுதல் அதிகாரங்களுடன் கூடிய தற்சார்பு வேண்டும் என்கின்றனர். 2% மக்கள் பாகிஸ்தானுடன் இணைய விரும்புகின்றனர். காஷ்மீரிகளின் உண்மை மனநிலையை மிகத் துல்லியமாக வெளிக்கொணர்ந்த கருத்துக் கணிப்பு இது. ஆனால் 2% மனநிலையைதான் ஒட்டுமொத்த காஷ்மீரிகளின் மனநிலையாக தொடர்ந்து சித்தரிக்கிறது இந்தியா.


இது எங்குபோய் முடியும்?

தற்போதைய காஷ்மீரத்துப் போராட்டங்களானது எங்கு, எப்போது முடியும் என எவராலும் கணித்து சொல்ல முடியவில்லை. ஏனெனில் இந்தப் போராட்டங்கள் எந்த இயக்கத்தாலும் அறிவித்து நடத்தப்படுபவை அல்ல. இவை, மக்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்கள். இந்த
அம்சம்தான் இந்திய அரசை அசைத்துப் பார்க்கிறது. ஆனாலும் தனது நயவஞ்சக நாடகத்தை வெவ்வேறு வடிவங்களில் அரங்கேற்றுவதை காங்கிரஸ் நிறுத்தவில்லை. சமீபத்தில் காஷ்மீருக்கு மீண்டும் சுயாட்சி அந்தஸ்து வழங்குவதைப்பற்றி பரிசீலிக்கப்படும் என பிரதமர் மன்மோகன் சொன்னார். உடனே பா.ஜ.க. உள்ளிட்ட இந்துத்துவ சக்திகள் அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தன. அப்படியான ஓர் எதிர்ப்பை எதிர்பார்த்திருந்ததுபோலவே சுயாட்சி அறிவிப்பை கிடப்பில் போட்டுவிட்டார்கள். ஆயுத படைகள் சிறப்பு அதிகார சட்டத்தை திரும்பப் பெற்றுக்கொள்வது என்ற மையமான கோரிக்கைப்பற்றி இதுவரை இந்த அரசு பரிசீலிக்கவில்லை. ‘’எங்கள் பிள்ளைகள் சிறு வயதில் இருந்து வன்முறைகளையும், கொலைகளையும், துப்பாக்கிகளையும் பார்த்து பார்த்து வளருகின்றனர். இதனால் அவர்களின் மனங்களில் கொலை இயல்பானது என்ற எண்ணம் வந்துவிடுகிறது. வளர்ந்ததும் கொலையும், எதிர்கொலையும் சராசரி நடவடிக்கைகளில் ஒன்றென நினைக்கின்றனர். இந்த உளவியல் சீர்கேட்டை எதைக்கொண்டு சீர்செய்ய இயலும்?’ என கேட்கும் பாரமுல்லா மாவட்டப் பெரியவரின் கேள்விக்கு இந்த அரசாங்கம் என்ன பதில் வைத்திருக்கிறது?

 
இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், காஷ்மீரில் வரலாற்றிலேயே லட்சக்கணக்கானவர்கள் போராட்டக் களத்தில் நிற்பது இதுவே முதல்முறை. அவர்களின் கைகளில் எல்லா காலத்திலும் கற்கள் மட்டுமே இருக்கும் என சொல்ல முடியாது. நாளை ஆயுதங்களும் வரலாம். இத்தனை லட்சம் பேரின் கைகளில் ஆயுதங்கள் வந்தால் அந்தப் பள்ளத்தாக்கு தாங்காது.


என்னதான் தீர்வு?

யாசின் மாலிக், சையது அலிஷா கிலானி, மிர்வேஸ் உமர் ஃபாருக் ஆகிய முக்கியமான மூன்று பிரிவினைவாத தலைவர்களும் ஆயுதம் தாங்கிய பாதையில் இருந்து அமைதிவழிப் போராட்டத்துக்கு வந்துள்ளனர். இது ஒரு நல்ல அம்சமாகவே தெரிகிறது. அரசு இத்தகைய ஆரோக்கியமான
போக்குகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு தீர்வுத் திட்டத்தை நோக்கி நகர வேண்டும். காஷ்மீரைப் பொருத்தவரை வாக்கெடுப்பு ஒன்றுதான் என்றென்றைக்குமான தீர்வின் திறவுகோலாக இருக்க முடியும். ஆனால் பல பத்தாண்டுகளாக நிலங்களிலும், மனங்களிலும் வன்முறை அழுந்த விதைக்கப்பட்டிருக்கும் சூழலில் உடனடி வாக்கெடுப்பு என்பது வன்முறைக்கே வழிவகுக்கும். ஆயுதப் படைகள் சிறப்பு அதிகார சட்டத்தை வாபஸ் பெறுவது, அங்கு நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் லட்சக்கணக்கான ராணுவத்தினரை சில மாத சீரான இடைவெளியில் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்வது, சுயாட்சி அந்தஸ்தை மறுபடியும் வழங்குவது, இதுவரை காஷ்மீரில் கொல்லப்பட்டவர்களைப் பற்றி வெளிப்படையான வெள்ளை அறிக்கை சமர்ப்பிப்பது, கொல்லப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களுக்கு உரிய நிவாரணம் வழங்குவது, பண்டிட்டுகள் உள்ளிட்ட துரத்தி அடிக்கப்பட்ட அனைவரையும் அவரவர் பிரதேசங்களில் மீள குடியமர்த்துவது, தவறிழைத்த ராணுவத்தினருக்கு உரிய தண்டனைப் பெற்றுத்தருவது…. என அங்கு இயல்பு வாழ்க்கை திரும்பி வருவதற்கு செய்ய வேண்டியப் பணிகளே ஏராளம் இருக்கின்றன. இவற்றை செய்து முடித்தால்தான் காஷ்மீரில் வாக்கெடுப்புக்கு ஏதுவான சூழலே உருவாகும். அதற்கு முதலில் காஷ்மீர் பிரச்னை என்பது ஒரு அரசியல் பிரச்னை என்பதை அரசு புரிந்துகொள்ள வேண்டும். துப்பாக்கி முனையில் அமைதியை கொண்டு வர நினைத்தால் காஷ்மீரிகள் கைகளில் ஏந்தி நிற்கும் கற்களுக்கு முன்னால் துப்பாக்கிகள் மண்டியிடத்தான் வேண்டும்!

-பாரதி தம்பி

உதவிய நூல்கள்:
1.காஷ்மீரின் தொடரும் துயரம் -உண்மை அறியும் குழுவின் ஆய்வறிக்கை, விடியல் பதிப்பகம்.
2. காஷ்மீர்: என்ன நடக்குது அங்கே? அ.மார்க்ஸ், மக்கள் உரிமைக் கூட்டமைப்பு.
3. காஷ்மீர் புதைக்கப்பட்ட பள்ளத்தாக்கு- அ.முத்துகிருஷ்ணன். கீற்று.காம்
  

22/6/12

உழைப்பே உயர்வு: யாருக்கு?


  • ஒரு நாளைக்கு எவ்வளவு நேரம் வேலை பார்க்கிறீர்கள்?
  • உங்களை சுற்றியிருப்பவர்கள் நாள் ஒன்றுக்கு எவ்வளவு நேரம் உழைக்கிறார்கள்?
  • பத்து வருடங்களுக்கு முன்பிருந்ததை விட, இப்போது உங்கள் ‘உழைக்கும் நேரம்’ எவ்வளவு அதிகரித்துள்ளது?

நிச்சயம் பதில்களின் நிறம் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கும். மனிதர்கள் முன்னெப்போதைவிட மிக அதிகமாக உழைக்கும் காலம் இது! இடைவிடாமல் இயந்திரத்தைப் போல எல்லோரும் உழைக்கிறோம். நவீன அறிவியல் நாள்தோறும் விதவிதமான கருவிகளைக் கண்டுபிடிக்கிறது. நியாயமாகப் பார்த்தால், அவை நம் உழைப்பைக் குறைத்து ஓய்வை அதிகரித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் அனைத்தும், முதலாளிகளின் உற்பத்தியை அதிகரிக்கவே பயன்படுகின்றன.

காலை 9 மணிக்கு கிளம்பினால் வீடு வந்து சேர இரவு 8 மணி, 10 மணி ஆகிறது. உழைக்கும் நேரம் மட்டுமல்ல, உழைப்பின் அடர்த்தியும் அதிகரித்துள்ளது. அலுவலகம் செல்பவர்கள் முதல் கூலிவேலை செய்பவர்கள், சிறுதொழில் செய்பவர்கள் அனைவருக்கும் இது பொருந்தும். பசித்த மிருகம் இரை தேடி அலைவதைப் போல... பணம் ஈட்டும் புதிய வாய்ப்புகளை எல்லோரும் தேடுகிறோம். ஓய்வு நேரங்களை பணமாக மாற்றத் துடிக்கிறோம். இவை அனைத்தும் பணக்கார வாழ்வை வாழ்வதற்காக அல்ல. ஒரு மிடிள் கிளாஸ் வாழ்வை வாழத்தான் இத்தனைப் போராட்டங்களும்!

மனிதர்கள் யாரும் உழைக்க சலித்தவர்கள் அல்ல. காடும், பாறையுமான பூமியை சமன்படுத்தி இயற்கையுடன் போராடி நாம் வாழும் இவ்வாழ்வு கடும் உழைப்பால் வந்ததுதான். ‘மனித குரங்கு, மனிதனாய் மாறியதில் உழைப்பின் பாத்திரம்’ பற்றி நாம் அறியாததல்ல. ஆனால் தற்போதைய மனிதனின் உழைப்பு என்பது அவனது திறனுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஒரு டாஸ்மாக் தொழிலாளி காலையில் வேலைக்கு வந்தால் வீடு சேர இரவு 12 மணியாகிறது. கட்டுமானப் பணி செய்யும் வட மாநிலத் தொழிலாளர்களுக்கு 24 மணி நேரமும் வேலைதான். சென்னையின் குப்பைகளை அள்ளும் துப்புரவுப் பணியாளர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் காலை 5 மணிக்கு வேலைக்குப்போய் இரவு 8 மணிக்குப் பிறகுதான் வீடு திரும்புகின்றனர். நிலத்தை அடகு வைத்து லட்சங்களில் செலவழித்து வெளிநாடு போனவர்கள், உறவுகளற்ற, மொழி புரியாத நாடுகளில் இரவும், பகலுமாக உழைப்பதை எதைக்கொண்டு அளவிடுவது? மனிதர்களின் உடலும், மூளையும் ஓயாமல் உழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

ஏன் இப்படி? குறிபிட்ட நேரம் மட்டும் உழைத்தால் கிடைக்கும் பணம், வாழ்க்கையை ஓட்ட போதுமானதாக இல்லை. நமது வருமானம் உயரும் வேகத்தை விட பன்மடங்கு வேகத்தில் விலைவாசி உயர்கிறது. சுமார் 5 ஆயிரம் ரூபாயாக இருந்த சிங்கில் பெட்ரூம் வீட்டின் வாடகை இப்போது சுமார் 8 ஆயிரமாகிவிட்டது. கடந்த மாதம் அரிசி 10 கிலோ பை 310 ரூபாய். இந்த மாதம் 350 ரூபாய். ஒரு யூனிட் மின்சாரத்துக்கு 4 ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டிருந்த ஹவுஸ் ஓனர், மின்கட்டண உயர்வுக்குப் பிறகு 7 ரூபாயாக உயர்த்திவிட்டார். ஒரு பவுன் தங்கம் 23 ஆயிரம் ரூபாய் என்பதற்காக எந்த மாப்பிள்ளையும், ‘அஞ்சு பவுன் போதும்’ என்று சொல்வது இல்லை. இப்போது ஒரு லிட்டர் 70 ரூபாய் விற்கும் பெட்ரோல் கடந்த வருடம் 55 ரூபாய்தான். ஆனால் வருமானம்?

உங்களது சம்பள உயர்வு போன வருடம் 2,000 ரூபாய் என்று வைத்துக்கொண்டால் ஒரு முழு வருடத்தில் கூடுதலாகக் கிடைத்தது 24,000 ரூபாய். இது எந்த மூலைக்கு? 2&ம் வகுப்பு மகளுக்கு ஸ்கூல் ஃபீஸ் கட்டவே போதாது. வாடகை, மளிகை, குழந்தைகளின் படிப்பு, மருத்துகள், டூ வீலர், இன்ஷூரன்ஸ் தவணைகள், செல்போன், பெட்ரோல், கேஸ், வாட்டர் கேன்... எத்தனை செலவுகள்? இவற்றுக்கு இடையில் எதிர்காலத்துக்கு வேறு சேமிக்க வேண்டும். ஒரு நீருறிஞ்சும் காகிதத்தைப் போல நமது வருமானத்தை உறிஞ்சுகிறது வாழ்க்கை. என்ன செய்யலாம்? ‘எக்ஸ்ட்ராவா ஒரு ஐயாயிரம், ஆறாயிரம் கிடைச்சா வீட்டு வாடகைக்காவது ஹெல்ப்பா இருக்கும். எதுனா இருந்தா சொல்லுங்களேன்’ என தானாகவே உபரி உழைப்பை தேடி ஓடுகிறது மனம்.

தனியார் இன்ஷூரன்ஸ் கம்பெனியில் பணிபுரியும் நண்பர் ஒருவர் மனைவி பெயரில் எல்.ஐ.சி. ஏஜன்ட்டாக இருக்கிறார். வெளிநாட்டு சாக்லெட்டுகளை மொத்தமாக வாங்கி வாரம் ஒருமுறை பெரிய கடைகளுக்குப் போடுவார். சேமிப்பில், ஒரு இண்டிகா கார் வாங்கி அதை ஃபாஸ்ட் டிராக்கில் வாடகைக்கு விட்டிருக்கிறார். ‘‘பயங்கர அலர்ட்டா இருக்கீங்களே?’’ என்று கேட்டால், ‘‘பின்ன, சம்பளத்தை மட்டும் நம்பியிருந்தா என்னத்துக்கு ஆக?’’ என திருப்பிக்கேட்டு திகைக்க வைக்கிறார். எல்லோரும் இப்படி சாமர்த்தியமாக இருப்பதில்லை; இருக்க முடிவது இல்லை. உண்மையில், இப்போது பலருக்குப் பிரச்னை கூடுதலாக உழைப்பதைப் பற்றியல்ல... அப்படி உழைப்பதற்கான வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை என்பதுதான்.

இதன் இன்னொரு உண்மை, நவீன காலம் நம்மை ‘பொருட்களின் அடிமை’ ஆக்கியிருக்கிறது. சில பொருட்கள் நமக்கு பிடித்திருக்கின்றன. பல பொருட்கள் நம்மை பிடித்திருக்கின்றன. அதிலும் ஒரு பொருளின் நவீன மாடலை வாங்கவில்லை எனில், யதார்த்த உலகில் இருந்து பின்தங்கிவிட்டது போன்ற தாழ்வு மனப்பான்மையை உருவாக்குகின்றனர். இதற்கு சிறந்த உதாரணம், செல்போன். ‘ஸ்மார்ட் போன் இல்லையா அங்கிள்?’ என 30 வயது இளைஞனை ‘அங்கிள்’ ஆக்குகின்றன விளம்பரங்கள். பழைய செல்போன்களை என்னென்ன வழிகளில் ஒழித்துக்கட்டலாம் என ஒரு நாளைக்கு நூறுமுறை விளம்பரங்கள் சொல்லித் தருகின்றன. ‘உங்க வீட்டுல ஏ.சி. இல்லையா?’ என்பது நகரத்து நடுத்தர வர்க்கத்தின் கௌரவத்தை சீண்டிப் பார்க்கும் கேள்வி. இதற்கு உரிய ‘விலை’ கொடுக்க பணம் வேண்டும். என்ன செய்வது? உழைப்பு, மேலும் உழைப்பு. எட்டு மணி ஓய்வு, எட்டு மணி நேர உறக்கம், எட்டு மணி நேர உழைப்பு... என்பது மனித இனம் போராடி பெற்ற உரிமை. இது உலகம் முழுக்க அமுலுக்கு வரும் முன்பே முடிவை நெருங்கிவிட்டது. இப்போது உழைக்கும் நேரம் என்பது 12 முதல் 16 மணி நேரமாக மாறியிருக்கிறது. 

அண்மையில் வந்த ஒரு புள்ளி விவரத்தை நீங்களும் படித்திருக்கக்கூடும். ஓர் இந்தியனின் வாங்கும் திறன் ஆண்டுக்கு 3,700 அமெரிக்க டாலர்கள். இதை வைத்து அவன் மும்பையில் 1,076 சதுர அடியில் ஒரு வீடு வாங்க வேண்டுமானால் 308 ஆண்டுகள் இடைவிடாமல் உழைக்க வேண்டும். மும்பையை விடுவோம்... காட்டாங்கொளத்தூர் பக்கம் கால் கிரவுண்ட் வாங்கவே, ‘இ.எம்.ஐ. கிடையாதாங்க?’ என விசாரித்து அதற்கு 15 வருடங்கள் மாதத் தவணைக் கட்டுகிறோம். வாழ்வின் இளமை ததும்பும் காலங்கள் இ.எம்.ஐ. கட்டுவதிலேயே கழிந்துவிடுகின்றன. இதற்காக நாம் கொடுக்கும் விலை மிக அதிகம். அன்றாட வாழ்வின் மகிழ்ச்சிகளும், கொண்டாட்டங்களும், சில அபூர்வ தருணங்களும் கண் மூடி திறப்பதற்குள் கடந்துவிடுகின்றன. மென் உணர்வுகள் மறைந்துப்போய் நம்மை அறியாமல் இறுகிப்போகிறோம். இவற்றுக்கு இடையில்தான் காதல், அன்பு, காமம்... என நம் உணர்வுகளையும் தக்க வைத்துக்கொண்டாக வேண்டும்.

புகழ்பெற்ற ஒரு கால்சென்டரின் என் நண்பன் ஒருவன் பணிபுரிகிறான். நைட் ஷிப்ட். அதே ஷிப்டில் உடன் பணிபுரிந்த பெண்ணை மூன்று வருடங்களாகக் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டான். இப்போது அந்தப் பெண்ணை மட்டும் பகல் ஷிப்டுக்கு மாற்றிவிட்டார்கள். ஒரே நிறுவனத்தில் பணிபுரிகின்றனர். ஒரே வீட்டில் குடியிருக்கின்றனர். ஆனால் வாரக்கடைசியில் மட்டுமே வாழ்க்கை சாத்தியம்.

தனி மனிதர்கள் தங்களுக்கு கிடைக்கும் சில ஆயிரம் ரூபாய்க்காக அதிகமாக உழைக்க, உழைக்க... முதலாளிகளின் கல்லாவில் கோடிகள் குவிகின்றன. நமக்கு சாண் ஏறினால் அவர்களுக்கு முழம் ஏறுகிறது. ஆப்பிள் நிறுவனத்தின் வங்கிக்கணக்கில் இப்போது இருக்கும் கையிருப்புத் தொகை 5 லட்சம் கோடி ரூபாய். இது யாருடையது? அனைத்தும் உலக நடுத்தர வர்க்கம் உழைத்துக் கொட்டியது. தொழிலாளர்களின் ஓய்வற்ற உழைப்பின் பலன், சில ஆயிரம் முதலாளிகளுக்கு மட்டுமே சென்று சேர, பல நூறு கோடி மக்கள் தொடர்ந்து உழைத்துக்கொண்டே இருக்கின்றனர்.

அதிகப்பணம் = அதிக உழைப்பு என்ற இந்த சமன்பாடு வாழ்க்கை நெருக்கடி காரணமாக திடீரென தோன்றியது அல்ல. சிறுவயதில் இருந்து நமக்கு இப்படித்தான் போதிக்கப்படுகிறது. ‘கடின உழைப்புக்கு ஈடு இணை ஏதுமில்லை’, ‘உழைப்பே உயர்வு’, ‘இன்று வேலை செய்தால் என்றோ ஒருநாள் பலன் நிச்சயம்’ என்று ‘உசுப்பேற்றி, உசுப்பேற்றியே’ நம்மை ‘பலனை எதிர்பார்க்காமல் கடமையை செய்ய’ வைக்கின்றனர். இதனால்தான் நமது வாழ்க்கைப் பிரச்னைகளுக்கான தீர்வு, இன்னும், இன்னும் கடினமாக உழைப்பதில்தான் இருப்பதாக கேள்விகளுக்கு அப்பாற்பட்டு நம்புகிறோம். ஆனால் இது தனிநபர் உழைத்து முன்னேறி தீரக்கூடிய பிரச்னை அல்ல. முதலாளித்துவப் பொருளாதாரக் கொள்கையின் அடிப்படைப் பண்பே சுரண்டல்தான். இது ஒரு சமூக நோய். இதை தீர்க்க சரியான வழி என்ன? நோயை அண்டவிடாமல் விரட்டி அடிக்கலாம். இல்லையெனில் தன்னைத் தாக்காமல் தற்காத்துக்கொள்ளலாம். முன்னது நிரந்தரத் தீர்வுக்கானது. பின்னது தற்காலிகமானது. எனினும், அரசை விரட்டியடிக்கும் திராணி தமக்கு இல்லை என்று மக்கள் நம்புவதால் எல்லோரும் கடினமாக உழைத்துத் தன்னை தற்காத்துக்கொள்ள போராடுகின்றனர்.

இந்த ‘தற்காத்துக் கொள்வது’ என்பது கூழோ கஞ்சியோ குடித்துவிட்டு இருப்பதை வைத்து வாழ்வது அல்ல. அது So called மிடிள்கிளாஸ் வாழ்வின் பேராசைகளும், அற்பத்தனங்களும் நிறைந்தது. சந்தையில் அறிமுகமாகும் புதியப் புதியப் பொருட்களை வாங்கியாக வேண்டும். பிள்ளையை புகழ்பெற்ற பள்ளியில்/கல்லூரியில் படிக்க வைக்க வேண்டும். கண்ணை மூடுவதற்குள் அரை கிரண்ட் இடமாவது வாங்க வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் பணம் வேண்டும். இப்போது, ‘தற்காப்பு’ மெல்ல, மெல்ல பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்து, பேராசைமிக்க சுயநலமாகிறது. அந்த சுயநலம், ஒரு கட்டத்தில் நேர்மையாக வாழ்வது, ஒழுக்கமாக இருப்பது, மனசாட்சிக்குக் கட்டுப்பட்டு செயல்படுவது போன்ற வாழ்வியல் மதிப்பீடுகளை காவு கேட்கிறது. ‘ஊர்ல எவன்தான் யோக்கியமா இருக்கான்?’ என்றபடி சாதாரண பொதுமனம் இதைக் கடந்து செல்கிறது. இதுவே படைப்பாளிகளின் மனம் எனில், பிழைப்புவாதத்தை ‘புதிய வாழும் கலை’யாக பிரகடனப்படுத்துகிறது. அதற்கு கொள்கை சாயம் பூசுகின்றது. ‘வலியது வெல்லும்’ என்ற டார்வினிசத்தை பிரதி எடுக்க எதற்கு படைப்பு மனம்?

யதார்த்தத்தில் நாம் உழைப்புக்கு பழகிய மனிதர்கள். நம்மால் செயல்படாமல் இருக்க முடியாது. இந்த மனித இயல்புதான் உழைப்பை சுரண்டுபவர்களுக்கான அடிப்படை. ஆனால் மனிதர்கள் உழைக்க மட்டுமே பிறந்த இயந்திரங்கள் அல்ல. ஓய்வு என்பது நமது உரிமை, சலுகை அல்ல. நாம் ஓய்வை சலுகையாகவும், உழைப்பை உரிமையாகவும் கருதும் தலைகீழ் பார்வைக்கு பழக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

‘அதோ அந்த வானத்துப் பறவைகளைப் பாருங்கள். அவை விதைப்பதும் இல்லை, அறுப்பதும் இல்லை’!

6/7/11

சமச்சீர் கல்வி - யார் குற்றவாளி?

சமச்சீர் கல்வி முடக்கப்பட்டிருக்கிறது. அனைவருக்கும் சமமான கல்விமுறை என்பதை ஜெயலலிதா அரசு ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆனாலும் அனைவருக்கும் பொதுவான அரசு என காட்டிக்கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் இருப்பதால் ‘பாடத்திட்டம் சரியில்லை, குறைகள் இருக்கின்றன, மேம்படுத்துகிறோம்’ என சமச்சீர் கல்வி குறித்து பலவிதமான சால்சாப்புகளை ஜெயலலிதா சொல்கிறார். ஆனால் தனியார் கல்வி நிறுவன முதலாளிகளுக்கு இத்தகைய நிர்பந்தம் இல்லை என்பதால், ‘அதெப்படிங்க எல்லாருக்கும் ஒரேவிதமான கல்விங்குறது சரியா இருக்க முடியும்? அப்புறம் தகுதி, திறமை என்னாகுறது?’ என்று வெளிப்படையாகப் பேசுகின்றனர். இராம.கோபாலன் மிக திமிர்த்தனமாக ‘சமச்சீர் கல்வி என்பது குலக்கல்வி திட்டத்தை கொண்டு வந்துவிடும்’ என்கிறார். நடப்பில் இருக்கும் கல்விமுறைதான் குலக்கல்வி திட்டத்தின் நவீன வடிவமாக இருக்கிறது என்பது இதன் முரண் யதார்த்தம். பா.ராகவன் போன்ற அறிவாளி அம்பிகளோ, சமச்சீர் கல்விக்கென தயாரிக்கப்பட்ட பாடப் புத்தகத்தில் இருக்கும் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி இதை நிராகரிக்கிறார்கள்.

இதில் அச்சம் தரக்கூடிய அம்சம், ஓர் அரசு அனைவருக்கும் சமமான கல்வி என்பதை மறுக்கிறது. இதை பலரும் ஆதரிக்கின்றனர். கல்வியில் இருக்கும் வித்தியாசம் தொடர்ந்து பராமரிக்கப்படுவதை மத்திய தர வர்க்க மனநிலையும், பூணூல் பூச்சாண்டிகளும் விரும்புகின்றனர். அதை வெவ்வேறு வாதங்களின் மூலம் நியாயப்படுத்துகின்றனர்.

சமச்சீர் கல்வி நிறுத்தப்பட்டதை விமர்சிக்கும் ஊடகங்கள் பலவும், ஜெயலலிதாவை நோக்கி கோபமான ஒரு கேள்வியைதன்னும் முன்வைக்கவில்லை. மாறாக அ.தி.மு.க. தொண்டனைப் போல ‘அம்மா, நாங்கள் உங்களிடம் இருந்து இதையெல்லாம் எதிர்பார்க்கவில்லை. நீங்கள் சமச்சீர் கல்வியை அமுல்படுத்துவதை பரிசீலிக்க வேண்டும்’ என்று அமுங்கிய குரலில் பேசுகின்றன. (குரல் ஓங்கினால் குரல்வலையிலேயே குத்துவிழும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்). அதேநேரம், சமச்சீர் கல்வியை அமுல்படுத்திய கருணாநிதியை ஒரு வார்த்தை கூட பாராட்டாமல் இருப்பது போகட்டும்… மாறாக, ‘அவர் தப்பு, தப்பா புத்தகத்தை அச்சடிச்சதுனாலதான் இந்தம்மா வந்து சமச்சீர் கல்வியை நிறுத்திடுச்சு. இல்லேன்னா சர்ச்பார்க் கான்வெண்டுல கூட சமச்சீர் கல்வி வந்துடும்’ என்பது போல இதற்கான பழியையும் தூக்கி கருணாநிதி மீது சுமத்துவதில் கவனமாக இருக்கின்றனர்.

சமச்சீர் கல்வி ஒன்றும் சர்வரோக நிவாரணி அல்ல. சமமான கல்வியை முன்மொழியும் இந்த திட்டத்திலும் கூட கட்டண விகிதத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஆனாலும் ‘சமம்’ என்பதை இவர்களால் பொறுத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. இந்த இடத்தில் எனக்கொரு விஷயம் நினைவுக்கு வருகிறது. ’நல்லி குப்புசாமி செட்டி’ எனப் பெயரிலேயே செட்டியார் என வருகிறது. ஆனால் அவர் கூட்டங்களில் பேசும்போது கவனித்தால் வலிந்து பார்ப்பன பாஷையைப் பேசுவார். வேறு சில பார்ப்பனர் அல்லாத முதலாளிகள் கூட இப்படி பார்ப்பன பாஷையில் பேச முயற்சிப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இதன் உளவியல் என்னவெனில், தனக்குக் கீழ் பணிபுரிபவனின் பேச்சுமொழியும், தனது பேச்சுமொழியும் ஒரேவிதமாக இருப்பதை இத்தகைய முதலாளிகளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அதனால் இயல்பாகவே அவர்களின் மனம் மேம்பட்ட பேச்சுமொழியாக பொதுவெளியில் பதிவாகியிருக்கும் பார்ப்பன பாஷையைத் தேர்ந்துகொள்கிறது.

பேசும் மொழியில் சமமாக இருப்பதை விரும்பாத இந்த மனநிலைதான் கல்வி சமமாக இருக்கக்கூடாது என்பதிலும் கவனம் செலுத்துகிறது. கருணாநிதி கொண்டு வந்தார் என்பதற்காக மட்டுமே ஜெயலலிதா இந்தத் திட்டத்தை நிறுத்தவில்லை. மாறாக அவரது அடிமனதில் படிந்திருக்கும் இந்துத்துவ அஜண்டாவில் இருந்தே இத்தகைய செயல்கள் பிறக்கின்றன. அதனால் எல்லா பழியையும் தூக்கி கருணாநிதி மீது சுமத்திவிட்டு சவுகர்யமாக நகர்ந்துகொள்வது சரியல்ல.