25/4/08

அடையாள‌ மீட்பின் அர‌சியல்- தொடரும் உரையாடல்.!

'சொற்களைத் தொலைத்தவனின் குரல்.!' என்ற முந்தையக் கட்டுரையை முன்வைத்து சில விமர்சனங்களை முன்வைத்தார் தோழியொருவர். அதன்பொருட்டு இத்தலைப்பின் கீழ் இன்னும் கொஞ்சம் உரையாடும் வாய்ப்பு.

முதலாவது இக்கட்டுரைக்குள் பழமைவாத மனமும், அடையாளங்களை காப்பாற்றுவோம் என்ற குரலின் நீட்சியாக சாதி, வர்க்க பேதங்களைக் காப்பாற்றத் துடிக்கும் தீவிரமும் தென்படுகிறது. அதாவது இருக்கும் அமைப்பு சீர்குலைந்து விடக்கூடாதே.. என்ற பதட்டம் தொனிக்கிறது என்பது அவர் சொன்னதன் மைய சாராம்சம்.

நிச்சயம் அவ்விதம் இல்லை.

இருக்கும் சமூக அமைப்பு எல்லோருக்கும் ஒரே விதமான/சம அளவு சமூக மதிப்புள்ள‌ பண்பாட்டு, கலாசார அடையாளங்களை வழங்கியிருக்கவில்லை. ஒரு ஆதிக்க சாதிக்காரனுக்கும், ஒரு தலித்துக்கும் இடையே கலையப்பட வேண்டிய பண்பாட்டுப் பாகுபாடுகள் நிறைய இருக்கின்றன. இவற்றை சமன்படுத்த யாவற்றையும் அழித்தொழித்து, எல்லோருக்கும் பொதுவான கலாசார, பண்பாட்டுக் கூறுகளை உருவாக்க வேண்டும் என்ற வாதத்தின் வெளிப்பாடே அவரது கேள்வியாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

அது சரிதான். இந்த சமூக அமைப்பு மாற்றப்பட வேண்டியது என்பதில் எவ்வித கருத்துபேதமும் இல்லை. உலகெங்கும் தன் ஒற்றை அடையாளத்தை நிருவிவரும் உலகமயமும் அதைத்தான் செய்கிறது. ஆனால், உலகமயம் ஒரு தலித்தின் பண்பாட்டை அழிப்பதற்கும், ஒரு ஆதிக்க சாதியின் பண்பாட்டை அழிப்பதற்கும் வெவ்வேறு அளவுகோல் வைத்திருப்பதில்லை. அழித்து முடித்து உலகமயம் அணிவிக்கும் புதிய கலாசாரமும், பண்பாடும் தலித், ஆதிக்கசாதி.. இருவருக்குமானதும் அல்ல என்பதுதான் இதில் கவனிக்க வேண்டியது. எல்லாவற்றையும் தின்றுசெரித்து அது நம் மேனியெங்கும் மேற்கத்திய எச்சிலைத் துப்பி வைக்கிறது. இந்நிலையில் இருக்கும் அமைப்பு மாற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தினால், வரும் மாற்றம் எத்தன்மையதாக இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொண்டுவிட முடியுமா..? உலகமயம் அணிவிக்கும் அணிகலன் நமக்கு உகந்ததுதானா..?

அப்பாவின் அம்மாவை 'அப்பாயி' என்றும், அம்மாவின் அம்மாவை 'அம்மாயி' என்றும் அழைத்தது இப்போதில்லை. எல்லோரும் 'பாட்டி'யாகிவிட்டனர். பிள்ளைகளை 'எலேய்..' என்று ஆதி மொழியில் அழைப்பது அருகி, 'தம்பி' என்றும், 'டேய்' என்றும் அழைக்கும் தட்டையான வடிவத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறோம். இது நம் வழக்கமல்ல. தன் மண்ணின் வாழ்க்கைமுறையை வட்டார மொழியினால் பிரதிபலிப்பதே நம் பண்பாடு. உலகின் எந்த பாகத்தில் வசித்தாலும், ஒரேவிதமான தயிர்சாச நெடியில் பேசுவது உலகமயத்தின் மூலபிரதியான‌‌ பாப்பானியத்தின் பண்பு. அதை அனுமதிக்க முடியாது.

'நாட்டார் வ‌ழ‌க்காற்றிய‌ல் அர‌சிய‌ல்' என்ற‌ பேராசிரிய‌ர் ஆ.சிவ‌சுப்ர‌ம‌ணிய‌ன் எழுதிய‌ நூலொன்றில், கிராம‌த்து சிறு தெய்வ‌ங்க‌ள் எப்ப‌டி ஆதிக்க‌த்தின் அர‌சிய‌லுக்கு உள்ளாகிற‌து என்ப‌தை கீழ்க‌ண்ட‌வாறு விள‌க்குகிறார்.

"பறையர் சாதியில் பிறந்த காத்தவராயன் தன் சாதியை சேர்ந்த ஒரு பெண்ணை திருமனம் செய்து வாழ்ந்து வந்தான். ஒரு நாள் ஆற்றில் குளிக்கும்போது அவன் அழகில் மயங்கிய ஒரு பிராமணப் பெண் அவனையே திருமனம் செய்வேன் என்று அடம் பிடிக்கிறாள். அவளை அவன் இரண்டாம் திருமனம் செய்துகொண்டான். இது தெரிந்த பிராமணர்கள் மன்னரிடம் முறையிட மன்னரின் உத்தரவுப்படி அவன் கழுவிலேற்றிக் கொல்லப்பட்டான். பின் அவன் தெய்வமானான். பறைசாதி மனைவி ஒரு புறமும், பிராமணச் சாதி மனைவி மற்றொரு புறமுமாக அமைந்த காத்தவராயன் சிலை, பிராமணிய மேலாண்மைக்கு அறைகூவல் விட்டது. எனவே இதற்கும் ஒரு முற்பிறவியை உருவாக்கினார்கள்.

அதன்படி, 'மான் வயிற்றில் பிறந்த காத்தவராயன் தேவலோகத்தில் நந்தவனம் காக்கும் பொறுப்பில் ஈடுபட்டிருந்தான். அங்கு நீராட வந்த ஏழு தேவ கன்னியரின் சாபத்திற்கு ஆளாகிப் பறையனாகப் பிறந்தான். நந்தவனத்திற்கு நீராடவந்த ஏழு தேவ கன்னியரில் ஒருத்தியே ஆரியமாலாவாகப் பிறந்தாள். கழுவிலேற்றிக் கொல்லப்பட்ட பின்னர் காத்தவராயன் மீண்டும் தேவலோகத்திற்கு வந்து சேர்வான் என்று சாப விமோசனத்தையும் சிவ பெருமான் வழங்கியிருந்தார்.' என திரிபு கதைகள் உருவாக்கப்பட்டன.

அடித்தள மக்களிடையே உருவான வீரர்களை தம் பண்பாட்டு அடையாளமாக அம்மக்கள் உரிமைக் கொண்டாடி விடக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கை உணர்வின் அடிப்படையில்தான் காத்தவராயனுக்கு முற்பிறவி வழங்கப்பட்டுள்ளது.'' என்கிறார் பேராசிரிய‌ர். இந்த இடத்தில்தான் நம் சொந்த அடையாளங்களைக் காப்பாற்றவும் கொண்டாடவுமான தேவை ஏற்படுகிறது.

ஷோபா ஷக்தி தன்னுடைய வேலைக்காரிகளின் புத்தகத்தில் இவ்வாறு சொல்கிறார்.

"விடுதலைப் புலிகள் அறிவித்துக்கொண்ட அதிவலதுசாரிகளாகவும், யாழ் சைவ வெள்ளால மரபை கைவிடாத தேர்ந்த சனாதானவாதிகளாகவும் இருக்கின்றனர். தலித்துகள் ஒடுக்கப்படுவது தொடர்பான பிரச்னை வரும்போதெல்லாம், அவற்றை பேசுவதற்குப் பதிலாக அவர்கள் தமிழ்கலாச்சார‌ மீட்புவாதத்தை முன்னெடுக்கின்றனர். பண்டைய தமிழ் பண்பாடு, தமிழ் கலாச்சாரம் என்று பெருமை பேசுகின்றனர். தமிழ் பண்பாடு என்பது ஆதிக்க சாதியின் பண்பாடுதான். தமிழ் வரலாறு என்பது ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு எதிரான‌ வரலாறுதான். தமிழ் கலாச்சாரம் என்பது தலித்துகளூக்கு எதிரான கலாச்சாரம்தான்." (கருத்து இதுதான்.. வார்த்தைகளில் மாற்றம் இருக்கலாம்)

ஷோபா ஷக்தி சொல்வதை தமிழ் சூழலுக்கும் பொருத்த முடியும். ஆனால், நான் கலாச்சார மீட்புவாதம் பேசவில்லை. ஆதிக்கசாதியின் அட்டூழியங்களை, தலித்துகள் மீதான அடக்குமுறைகளை கண்டுகொள்ளாமல் கள்ள மவுனம் சாதிக்கவில்லை. அம்மாதிரியானவற்றை கட்டாயம் அழித்தொழித்தாக‌ வேண்டும். அதற்காக பற்றித் தொடர்வதற்கான நல்ல கூறுகள் எதுவுமே நம் பண்டைய மரபில் இல்லையா..? இதுகாறும் வாழ்ந்து வரும் வாழ்வு, முற்று முழுதாக‌ புறக்கணிக்கத் தக்கதா..?

நம் சடங்கு, சம்பிரதாய, பண்பாட்டு, கலாச்சாரத்தின் ஆகப் பெரும்பான்மையான கூறுகள் சாதி காப்பவையாகவே உள்ளன. அவற்றை கரைசேர்க்க சொல்லவில்லை. மாறாக காக்கப்பட வேண்டிய பகுதிகளை முன்னெடுப்போம் என்பதே என் குரல். இது, கிராமத்தின் வகுப்பு, வர்க்க பேதங்களை பேணி பாதுகாக்கச்சொன்ன‌ காந்தியின் கிராம‌ சுயராஜ்ய கொள்கை அல்ல. 'ஆயிரம் உண்டு இங்கு சாதி. இதில் அந்நியர் புகலென்ன நீதி' என, தன் ஆதிக்கத்தை இன்னொருவன் பறித்துக்கொண்டதன் பதட்டத்துடன் பேசும் பாரதியின் குரலல்ல.'கிராமங்கள் முன்னேற வேண்டுமென்றால், கிராமங்களை அழிக்க வேண்டும்' என சொன்ன பெரியாரைதான் நானும் வழிமொழிகிறேன். ஆனால், பெரியார் சொன்ன அழித்தொழிப்பும், உலகமயம் செய்கிற அழித்தொழிப்பும் ஒன்றல்ல. இரண்டும், கிழக்கும், மேற்குமானது.

ஒரு கிராம‌த்தின் இழ‌ந்த‌ அடையாள‌ங்க‌ள் ப‌ற்றிய‌ நினைவுக‌ள், ஒரு ஆதிக்க‌ சாதிக்கார‌னுக்கும், ஒரு த‌லித்துக்கும் ஒரேவித‌மாக‌ இருப்ப‌தில்லை. நில‌த்துக்கு சொந்த‌க்கார‌ன் ஆதிக்க‌சாதிக்கார‌ன். என‌வே, நில‌த்தையும், அதுசார்ந்த‌ நினைவுக‌ளையும் இழ‌க்கும்போது அத‌ன்பொருட்டு அவ‌ன் வ‌ருத்த‌ம் கொள்கிறான். ஆனால், ஒரு த‌லித்துக்கு அப்ப‌டி அல்ல. அவனுக்கு நில‌ம‌ற்ற‌ கிராம‌த்து வாழ்வின் அவ‌மான‌ங்க‌ள் ம‌ட்டுமே எஞ்சியிருக்கின்ற‌ன‌. அத‌னால்தான் ந‌க‌ர்ம‌ய‌மாத‌லின் அதிக‌ப‌ட்ச‌ இட‌ப்பெய‌ர்வு த‌லித்துக‌ளால் நிக‌ழ்கிற‌து.

அதேசமயம் வாழ்விட‌த்தின் மீதான‌ ப‌ற்று என்ப‌து முழுமையான‌ அறிவுசார் த‌ன்மை உடைய‌த‌ல்ல‌. உண‌ர்வு சார்ந்த‌ கூறுக‌ளும் இதில் அதிக‌ம் தொழிற்ப‌டுகின்ற‌ன‌. ஒரு த‌லித்துக்கும் இவ்வித‌மான‌ உண‌ர்வுநிலை சார்ந்த‌ வாழ்விட‌ப் பெருமைக‌ள் இருக்க‌லாம் (இதை ஒரு த‌லித் ம‌ட்டுமே துல்லியமாக‌ சொல்ல‌ முடியும். இந்த‌ க‌ருத்தே மிக‌ அப‌த்த‌மான‌தாக‌ இருக்க‌லாம்). ஆனால்,த‌லித்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் சிறுமைக‌ள் மிக‌, மிக‌ அதிக‌ம் என்ப‌தால், அதெல்லாம் ஒப்பீட்டளவில் புறக்கணிக்கத்தக்கதாய் இருக்கிறது. உல‌க‌மய‌ எதிர்ப்பு என்ற‌ முன் நிப‌ந்த‌ணையின் கீழ் இவ‌ற்றை க‌லைந்தாக‌ வேண்டுமேயொழிய‌, அடையாள‌ங்க‌ளை விட்டுக்கொடுத்த‌ல்ல‌. அதைக் காப்பாற்ற‌ வேண்டுமென‌ பேசுவ‌து ப‌ழ‌மைவாத‌மும் அல்ல‌.! அந்த‌ அர‌சிய‌லுக்கான‌ அவ‌சிய‌ம் இங்கிருக்கிற‌து.

அந்த‌ தோழி, 'ஏன் ஆண்க‌ளுக்கு ம‌ட்டும் இப்ப‌டி சொந்த‌ ஊர்ப‌ற்றிய‌ பெருமைக‌ளும், இழ‌ப்புப்ப‌ற்றிய‌ வ‌ருத்த‌ங்க‌ளும் வ‌ருகின்ற‌ன‌..? என‌க்கெல்லாம் அப்ப‌டி எதுவும் இல்லை. பெரும்பாலான‌ பெண்க‌ளும் அப்ப‌டி இருப்ப‌தில்லை' என்றார்.

ஏனெனில் இது நில‌வுடைமை அமைப்பிலிருந்து நகர்ந்து வந்திருக்கும் ச‌மூக‌ம். இப்போது முதலாளித்துவத்துக்கும், நிலவுடைமைக்கும் இடையில் ஊசலாடி நிற்கிறது. இதன் இயங்கியல் விதிகள் அனைத்தும் ஆணின் பார்வையிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவையே. நிலத்தைப் பொருத்தவரைக்கும் பெண்களின் பாத்திரம் ஏதிலிகளாக இருந்த நிலைமை ஓரளவுக்கு மாறியிருக்கிறது. ஆனாலும் குடும்ப‌த்தின் சொத்துப்ப‌ட்டிய‌லில் பெண்ணையும் இணைக்கும் நிலைமை முழுவதுமாக‌‌ மாறிவிட‌வில்லை. நில‌வுடைமை என்னும் விஷ‌ய‌த்தில் ஒரு ஆணுக்கும், பெண்ணுக்குமான உரிமை ச‌ம‌மான‌த‌ல்ல‌. நில‌ம், ஒரு ஆணுக்கு க‌ட்ட‌ற்ற‌ சுத‌ந்திரத்தை வழங்குகிறது. பெண்ணுக்கு நிபந்தணைக்கு உட்பட்ட உரிமைகளையே வழங்குகிறது.

கால‌ம் கால‌மாக‌ த‌ன் உழைப்பாலும், போராட்ட‌த்தாலும் இப்போது பெண் வ‌ந்த‌டைந்திருக்கும் சிறிய‌ அள‌விலான‌ புற‌ வாழ்க்கை சுத‌ந்திர‌த்தையும், உல‌க‌ம‌ய‌ம் சுவீக‌ரித்துக்கொண்டிருக்கிற‌து. எப்படி அரசுப் பேருந்துகளை எல்லாம் அரதப்பழசாக ஓடவிட்டு, 'சர்க்கார் பஸ்ஸே வேஸ்ட். இதுக்கு தனியார் பஸ்ஸே பரவாயில்லை' என்று மக்கள் வாயாலேயே சொல்லவைத்து தனியார் போக்குவரத்து ஊக்குவிக்கப்படுகிறதோ அதுபோல, நம் மரபுகளை முற்றாக புறந்தள்ளி தன்னைக் கொண்டாடச்சொல்லி பெண் வாயாலேயே சொல்லவைக்கிறது உலகமயம்.(இது பெண்ணுக்கு மட்டுமல்ல.. ஆணுக்கும் பொருந்தும்).

அக‌வுலகைப் பொருத்தவரை, ஆண் என்னும் அதிகார‌மிருக‌த்தின் ஆளுமையற்ற ஒரு சுதந்திர வெளி பெண்ணுக்கு இன்னும் சாத்தியப்படவே இல்லை. பெண்ணின் அக‌வுண‌ர்வை பூச்சுக‌ள‌ற்று சொல்ல இயலாத நிலையே நிலவுகிறது. இதற்கு துணைபோகிற‌ சமூகம், குடும்பம் இரண்டுமே பெண்ணின் அக/புற வாழ்வின் சித்ரவதைக் கூடமாக இருக்கிறது. ஒரு தலித்துக்கு எப்படி குடும்பமும், வாழும் சூழலும் நல்ல நினைவுகளை தருவதில்லையோ, அதுபோலவேதான் பெண்ணுக்கும். 'ஊருக்கு ஊர் ஒரு சேரி இருப்ப‌துபோல‌ ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு சேரி இருக்கிற‌து. அத‌ற்குப் பெய‌ர் 'கிச்ச‌ன்'' என்று ச.தமிழ்செல்வன் சொன்ன‌து இங்கு பொருத்த‌மான‌தாக இருக்கும்.

இப்படி தனக்கு எவ்விதத்திலும் உவப்பான புற/அக வாழ்வை வழங்காத நில‌த்தை இழ‌ந்த‌த‌ற்காக பெண்‌ வ‌ருத்தமடையாதது இயல்பானதே. ஆனால், முன்னரே சொன்னதுபோல இந்த பால்பேதத்தையும் மீறி, உணர்வுநிலையிலான ஊர் நினைவுகள் பெண்ணுக்கும் இருக்கும் என்பது என் எண்ணம். இருந்தாலும், இதையும் ஒரு பெண்ணால்தான் சரியாக சொல்லமுடியுமேயன்றி, ஆணால் இயலாது.

நாம் விரும்பும் சமூக மாற்றம் எதுவாக இருந்தாலும் வாழும் இச்சமூகத்திற்குள்ளிருந்துதான் செய்தாக வேண்டிய நிர்பந்தம் இருக்கிறது. அதனால் சமூகத்தின் இயல்புபோக்கிலிருந்து துண்டித்துக்கொண்டு தனித்து இயங்க இயலாது. வகுப்பு, வர்க்க, பால் பேதங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கும் நம் கலாசார, பண்பாட்டுக் கூறுகளின் பாகுபாடுகளை களையவும் நாம் இங்கிருந்துதான் இயங்கியாக வேண்டும்.

24/4/08

சொற்களைத் தொலைத்தவனின் குரல்.!

"நினைவில் காடுள்ள மிருகத்தை
எளிதில் பழக்க முடியாது"

-எங்கோ ப‌டித்த‌திலிருந்து..

'இன்னைக்கு காலையிலதான் மாமா வந்தேன்..', 'நேத்தே வந்துட்டன்டா..', 'இன்னைக்கு ராத்திரி கௌம்பணும்..' என்பதாக முடிந்துபோகிறது ஊருக்குப் போய்வருதல். சேர்ந்தாற்போல் நான்கு நாட்கள் சொந்த ஊரில் இருந்து பத்து வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. இனிமேலும் அப்படி இருக்க முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. மீள வழியற்ற புதிர்வட்டப்பாதையில் சிக்கிக்கொண்டுவிட்டது போன்றிருக்கிறது.

எதைப் பெறுவதற்கு இப்படி ஓடுகிறோம் என நினைத்தால் வெறுமையாக இருக்கிறது. யாரோ இடும் கட்டளைக்கு பணிந்து, விசுவாசம் மிக்க அடிமையாக கால்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. வாடிவாசல் திறக்கப்பட்டு சீறும் காளைகளைப்போல, பெருநகரச் சாலைகளில் வாகனங்களை முறுக்கிக்கொண்டு பறக்கிறோம். பசித்துக் குரைக்கும் நாய்க்கு சில ரொட்டித்துண்டுகள்.. மனிதனுக்கு ஏ.டி.எம். இயந்திரம் துப்பும் காகிதத்துண்டுகள். ஆனாலும் எதையும் துறந்துவிட முடிகிறதா.?

இந்நகர வீதிகளின் இயங்குத்தன்மைக்கு ஏற்ப கால்கள் தங்களை பழக்கப்படுத்திக்கொண்டுவிட்டன என்றாலும், கண்ணுக்குத் தெரியாத சரடு ஒன்று, வீட்டு முற்றத்திலிருக்கும் வாதாமடக்கி மரத்துடன் இப்போதும் இணைக்கப்பட்டிருப்பதாகவேத் தோன்றுகிறது. கன்னமேட்டில் தேங்கியிருக்கும் குழந்தை கொடுத்த முத்தத்தின் ஈர மிச்சத்தைப்போல, மனதுக்குள் திப்பி திப்பியாய் அப்பிக் கிடக்கின்றன ஊர் பற்றிய நினைவுகள்.

'ஊருக்குப் போனா நெனப்புக் காட்டு.. வீட்டுக்கு பணம் குடுத்துவிடணும்' என்று புத்தகக் கடையொன்றில் வேலைபார்க்கும் நண்பன் சொன்னான். அவன் சொன்னதல்ல.. விஷயம். 'நெனப்புக் காட்டு' என்ற வார்த்தை, நினைவின் அடிநரம்புப்பற்றி புழுதி வெளிக்கு இட்டுச் சென்றது. இந்த பத்து வருடத்தில் இவ்வார்த்தையைக் கடப்பது இதுவே முதல் தடவையாக இருக்கக்கூடும். அதே வாரத்தின் மற்றொரு தினத்தில், 'நீ 100 ரூபாய்க்கு ரீசார்ஜ் பண்ணிவிட்டதையே நான் இன்னம் கெட்டிபத்தரமா வச்சிருக்கேன்' என்றாள் சகோதரி. தூசிபடர்ந்த நினைவடுக்குகளின் ஆழத்திலிருந்து தும்மி எழுந்தது அச்சொல்.

பால்யத்தை நிரப்பிய இச்சொற்களெல்லாம் என்னவாயின..? உள்ளங்கைக்குள் பொத்தி வைத்திருந்த சொற்கள் களவாடப்பட்ட தினம் எதுவாக இருக்கும்..? பள்ளிக்கூட தேர்வுக்குப் பயன்படுத்தும் இரண்டு வெள்ளைத்தாள்கள் ஒட்டியமாதிரி இருக்கிற 'வொய்ட் ஷீட்'டை, 'கவட்டை பேப்பர்' என உச்சரித்தபோது, லதா டீச்சர் தலையில் கொட்டி 'திருத்திய' தினமாக இருக்கலாம். 'பூரா லைட்டையும் நிப்பாட்ரா..' என்றதும், சிரிப்புக்குப் பின்னால் 'பூரா'வுக்கு அர்த்தம் கேட்ட கல்லூரி விடுதி அறைத்தோழனாக இருக்கலாம். 'சும்மா செவுனியோன்னு இருக்கிறவனை ஏன் சார் இப்படி நோண்டுறீங்க..?' என்றதும், வெடித்து சிரித்த அருகாமை உயரதிகாரியாகவும் இருக்கலாம். வண்டல் மண்ணின் வார்த்தைகளை 'காவந்து' பண்ண முடியாத இயலாமை இவ்விதமாக நிகழ்ந்துவிட்டது. ஒரு நீருறிஞ்சும் காகிதத்தைப்போல பால்யத்தின் சொற்களை நகரம் உறிஞ்சிக்கொண்டுவிடுகிறது.

ஒவ்வொரு நாளும் ஏராளமானோர் சென்னை பெருநகருக்கு வருகின்றனர். நான்கைந்து இரைப்பைகளை நிரப்ப வேண்டிய செயல்திட்டம் பெரும்பாலானோரிடம் இருக்கிறது. ஆட்டம் எதுவாக இருந்தாலும் இடப்பட்ட வட்டத்தின் எல்லைக்கோடுகளுக்கு மிகாமல் ஆடுபவனே சிறந்த ஆட்டக்காரன் என்பதை நீங்களும் ஒப்புக்கொள்வீர்கள். எனில் எதற்கு முன்னுரிமை.. சொற்களுக்கா.. இரைப்பைக்கா..? சொற்கள் சாம்பாலாவது இங்ஙனமாகத்தான் இருக்கக்கூடும். நகரம், தன் அகன்ற நாவால் சொற்களை தின்று செரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அதன் பசி ஒருபோதும் அடங்குவதேயில்லை. சுய கழிவிரக்கத்தை உருவாக்கி, தானாகவே சொற்களை கைவிடும்படி நிர்பந்திக்கும் தந்திரத்தை அறிந்திருப்பதுதான் அதன் சிறப்பு. நகரத்தின் பாதாளத்தில் சொற்களை தொலைப்பவர்கள் நாள்தோறும் பெருகிக்கொண்டே போகின்றனர்.

எல்லோரிடமுமிருந்து அபரித்துக்கொண்ட வார்த்தைகளுக்கு பதிலீடாக வேறு சிலவற்றை வழங்குகிறது நகரம். அது வெண்ணெய் எடுக்கப்பட்ட பிறகான தயிர்போல, அடையாளம் நீக்கப்பட்ட தட்டையான வடிவத்திலிருக்கிறது. விருப்ப எல்லைகளுக்கப்பால், அவற்றை நீங்கள் தரித்துக்கொண்டேயாக வேண்டும். இல்லையெனில் இல்லாதொழிந்தாக வேண்டும். 'உன்னுடையதைப்போல அவை இவ்விடத்தின் சொற்கள்.' என்ற தர்க்கத்தையும் வந்தடைய முடியவில்லை. உள்ளூர் அடையாளங்களையும் அழித்தொழித்து நகர்வெளி உருவாக்கியிருக்கும் கொச்சையும், தட்டையுமான மொழியில், யாருக்கான அடையாள மிச்சமும் காணக்கிடைக்கவில்லை. யாவற்றையும் நிரவி, பகட்டின் சாயலில் எல்லோருக்கும் ஒரே வண்ணமடிக்கும் செயலொன்றே அதன் இயல்பாயிருக்கிறது.

அவ்வப்போதைய தொலைபேசி உரையாடல்கள் நீரூற்றுகின்றன என்றாலும், ஒவ்வொருமுறை ஊருக்குப் போகும்போதும் நாம் பின்னோக்கி வந்துகொண்டிருப்பதை உணரமுடிகிறது. நகரத்தில் குடியேறி இரு தசம ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்னும் பூர்வ சொற்களை பூச்சு கெடாமல் பாதுகாத்து வைத்திருப்பவர்கள் வியப்பூட்டுகின்றனர். எந்த ஒளிவெள்ளத்திலும் தன் சொந்த நிறத்தை கொண்டாடத் தெரிந்த அவர்களின் முன்னால், நாம் வந்தடைந்திருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் 'நாகரீகம்' அம்மணாகிக் கூசிப்போகிறது.

'ஊர்ல பேசற மாதிரியே இங்கயும் பேச வேண்டாம்னு எவன்டா சொன்னான்..?'

'நக்கல் பண்ணுவாய்ங்கல்ல..'

'மயிறைப் பண்றான். நீ பாட்டுக்கும் பேசிட்டு உன் சோலியைப் பார்த்துகிட்டு போய்கிட்டேயிரு. எவன் எதைச் சொன்னா உனக்கு என்ன..?'

‍எனக்கென்ன என்று இருந்துவிட முடிகிறதா..? உள்ளங்கையில் அள்ளிய நீர், விரலிடுக்குகளின் வழி வழிந்தோடுவதை தடுக்க இயலாத கையாலாகாதத்தனம் தொடர்ந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது. வழி தெரிந்தால், 'பாக்கி' சொற்களையாவது காப்பாற்றலாம்.