28/5/08

சென்னை: மிரள வைக்கும் வீட்டுவாட‌கை


சென்னை என்பது பணக்காரர்களுக்கான நகரமாக மாறி வெகு காலமாகிவிட்டது. அதை நேரடி அனுபவத்தில் உணர்ந்துகொள்வதற்கான சந்தர்ப்பம் மிகச் சமீபத்தில் வாய்த்தது. தங்கியிருக்கும் மேன்ஷன் அறையிலிருந்து தப்பித்து மூன்று பேர் சேர்ந்து தனியாக ஒரு வீடு பார்க்கலாம் என முடிவு செய்து வீடு தேடத் தொடங்கினோம். சென்னையின் எழுதப்படாத விதிகளின்படி வாடகையைப்போல பத்து மடங்கு அட்வான்ஸ் கொடுக்க வேண்டும் என்ற விஷயம் முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தபடியால் அதற்கெல்லாம் ஏற்பாடு செய்துவிட்டுதான் வீடு பார்க்கும் படலமே ஆரம்பமானது.

நாங்கள் இப்போது தங்கியிருக்கும் மேன்ஷன் அறைக்கு ஆளுக்கு 1,000 ரூபாய் வீதம் 3,000 ரூபாய் வாடகைத் தருகிறோம். இதனுடன் மேற்கொண்டும் ஆயிரம் ரூபாய் சேர்த்து 4,000 ரூபாய் வாடகைக்கு வீடு பிடிக்கலாம் என முடிவுக்கு வந்தபோது, 'இவ்வளவு பெரிய தொகையை(?) வாடகையாகக் கொடுக்கப்போகிறோம். அதனால் நமக்கு சௌகர்யமான ஏரியாவில், ஓரளவுக்கு வசதியான வீடாகப் பார்க்கலாம்' என்பது எங்களின் முன்முடிவாக இருந்தது. அது எத்தனை முட்டாள்தனமானது என்பது முதல் வீட்டிலேயே புரிந்துவிட்டது.

சூளைமேட்டின் வளைந்து நெளிந்து செல்லும் சந்துகளில் புரோக்கரால் அழைத்துச்செல்லப்பட்டோ ம். அவர் இன்னும் சிலருக்கு செல்பேசினார். இறுதியில், "இன்னாப்பா நீ.. நாலாயிரத்துக்கு வீடு கேக்குற..? இப்ப எல்லா எடத்துலயும் வாடகையை ஏத்துட்டாங்கப்பா.. ஆறாயிரத்துக்கு இருக்குது ஒரு வீடு. ரெண்டாவது மாடி. டபுள் பெட்ரூம்.. அட்டாச்சுடு டாய்லெட், பாத்ரூம் எல்லாம் இருக்கு. வண்டி நிறுத்திக்கலாம். போறியா..?" என்றார். எங்கிருந்துப் போக..? ஆறாயிரம் தாங்காது. எங்களின் பின்வாங்கல் கண்டு, அந்த புரோக்கர் வடபழனி ராம் தியேட்டர் பக்கமாய் 4,500 ரூபாக்கு ஒரு வீடு இருப்பதாக சொன்னார். 'பரவாயில்லை. 500 ரூபாய் அதிகம் போனால் போகட்டும்' என முடிவெடுத்து ராம் தியேட்டர் வீட்டை பார்க்க அடுத்த நாள் காலையில் போனோம். அழகான தென்னை மரத்துடன் கூடிய வீட்டின் இரண்டாது தளத்திலிருந்து வீட்டுக்குள் நுழையும்போதே 'நேத்து சாயுங்காலம்தாம்பா முடிஞ்சுது..' என்று கைவிரித்தார் ஹவுஸ் ஓனர்.

மேன்ஷன் அமைந்திருக்கிற திருவல்லிக்கேணியிலேயே ஒரு வீட்டைப்பார்த்து பிடித்திருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு நாளை காலையில் வந்து அட்வான்ஸ் தருவதாக சொல்லிவந்த நிலையில் அன்று மாலையிலேயே அது முடிந்துவிட்டிருந்தது. "இப்பல்லாம் பசங்க வர்றாங்க.. வீடு பிடிச்சிருக்குதா, ஒருத்தன் அங்கயே நின்னுக்குறான். இன்னொருத்தன் போயி ஏ.டி.எம்‍‍-ல பணத்தை எடுத்துட்டு வந்து கையோட முடிச்சுட்டு போயிடுறாங்க. டோ க்கன் அட்வான்ஸ் கொடுக்குற சோலியே இப்ப கிடையாது" என்றார் புரோக்கர்.

இப்படி மந்தைவெளி, ராஜா அண்ணாமலைபுரம், பட்டிணப்பாக்கம், மயிலாப்பூர், சூளைமேடு, கோடம்பாக்கம், வடபழனி என்று நாங்கள் வீடு தேடிய அத்தனை ஏரியாவிலும், எதுவுமே அமையவில்லை. இதில் ராஜா அண்ணாமலைபுரத்தில் ஒரு பாத்ரூம் சைஸ் ரூமை, 'வீடு' என்று மனசாட்சியற்று சொல்லி ஒரு ஆசாமி கடுப்பேற்றினான். ஆரம்பிப்பதற்குள் முடிந்துவிட்ட அந்த 'வீட்டு'க்கான வாடகை 3,000 ரூபாய்.

புரோக்கருக்கு ஒரு மாத வாடகையை கமிஷனாகக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக ஃப்ரீ ஆட்ஸ் பத்திரிக்கை வாங்கினால், நேரடியாக வீட்டு உரிமையாளரிடமே பேசி கமிஷன் காசை மிச்சப்படுத்தலாம் என யோசித்து அதையும் முயற்சித்தோம். அதில் பெரும்பாலும் மிக அதிக வாடகையுள்ள வீடுகள்தான் வருகின்றன. இல்லையென்றால் விலைபோகாத வீடுகளாக இருக்கின்றன. தப்பித்தவறி எங்களது பட்ஜெட் எல்லைக்குள் வரும் வீட்டுக்கு காலை எட்டு மணிக்குப் போன் பண்ணினால், 'அது ஆறு மணிக்கே முடிஞ்சுதுங்களே..' என்கிறது தொலைபேசி குரல். 'என்னங்கடா இது அநியாயமா இருக்கு..? நைட் எல்லாம் தூங்கவே மாட்டீங்களாடா..? நாங்க என்ன ஒசியிலயா வீடு கேட்டோம்..?' ஆத்திரம் வந்ததுதான்.. அதனால் என்ன செய்துவிட முடியும்.?

ஒன்று நமது பட்ஜெட்டுக்கு இந்த ஏரியாவில் நாம் எதிர்பார்க்கிற சைஸில் வீடு கிடைக்காது. நாம் எண்ணூர் அல்லது மடிப்பாக்கம் தாண்டி போக வேண்டும். இங்கேயே சுற்றினால் ஒன்றும் தேராது. இல்லையெனில் கிடைக்கும் சின்ன சைஸ் வீட்டில் அட்ஜஸ்ட் செய்துகொண்டு இருக்க வேண்டும். இரண்டும் முடியாது என்றால் பேசாமல் பொத்திக்கொண்டு மேன்ஷன் அறையிலேயே வெந்து சாகலாம் என்று மூன்று சாத்தியங்கள் முன்மொழியப்பட்டு, இறுதியில் மூன்றாவதையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதாயிற்று.

சென்னையில் சராசரியான ஒரு வீட்டில் வசிக்க வேண்டுமானால் குறைந்தபட்சம் 6.000 ரூபாய் வாடகைக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. இது சிங்கிள் பெட்ரூம் வீட்டுக்கு. இதுவே டபுள்பெட்ரூம் வீடு என்றால் குறைந்தது 8,000 ரூபாய் வருகிறது. 20 ஆயிரம் ரூபாய் வாடகைக்கெல்லாம் வீடு இருக்கிறது என்று இதற்கு முன்பு யாரும் சொன்னால் நம்பியிருக்கமாட்டேன். ஆனால், நேரில் விசாரித்தப்பின்புதான் 20, 30 ஆயிரம் வாடகை எல்லாம் சாதாரணம் என்பது புரிகிறது. திருவான்மியூர், அடையார் போன்ற பணக்காரர்களின் பகுதிகளில் 50 ஆயிரம், 60 ஆயிரம் வாடகைக்குக் கூட வீடுகள் கிடைக்கின்றன. இவ்வளவுப் பெரிய தொகையை வாடகையாகத் தர வேண்டுமானால் கொள்ளையடிப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

பிளாட்ஃபார்ம் ஓரங்களில் வாழ்நாளை கடக்கும் ஆயிரமாயிரம் குடும்பங்கள் இதே சென்னையில்தான் வாழ்கின்றன. மாதம் 5,000 ஆயிரம் ரூபாய் சம்பாதிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் எங்குபோவது..? பத்தாயிரம் சம்பாதிப்பவன் வீடு என்று சொல்லத்தக்க ஒரு இடத்தில் வாழ முடியுமா..? இந்த பெருநகரத்தில் நல்ல வீட்டில் வாழ்வதகு ஒருவன் எவ்வளவு சம்பாதிக்க வேண்டும். நுகர்வு கலாசாரம் பெருகிவழிகிற இக்காலத்தில் மாதம் 20 ஆயிரம் ரூபாய் சம்பாதித்தாலும் நிச்சயம் போதுமானதாக இருக்காது.

பேச்சுலராக இருந்து வீடுபார்க்கும்போது இத்தனை பாடு.. இதில் திருமணம் வேறு ஆகிவிட்டால் தாக்குப்பிடிக்க முடியுமா.. என்பதுதான் நாங்கள் மூவரும் வீடு தேடும்போது மனதில் நிழலாடியக் கேள்வி. முழுக்க, முழுக்க பெரும்பணக்காரர்களுக்கான வசிப்பிடமாக மாறிவிட்ட சென்னையில் இனி வலியவன் பிழைப்பான், எளியவன்..? ஆழிவாய்க்கால் பக்கம் போய்விட வேண்டியதுதான்.. வேறுவழி.?!

25/4/08

அடையாள‌ மீட்பின் அர‌சியல்- தொடரும் உரையாடல்.!

'சொற்களைத் தொலைத்தவனின் குரல்.!' என்ற முந்தையக் கட்டுரையை முன்வைத்து சில விமர்சனங்களை முன்வைத்தார் தோழியொருவர். அதன்பொருட்டு இத்தலைப்பின் கீழ் இன்னும் கொஞ்சம் உரையாடும் வாய்ப்பு.

முதலாவது இக்கட்டுரைக்குள் பழமைவாத மனமும், அடையாளங்களை காப்பாற்றுவோம் என்ற குரலின் நீட்சியாக சாதி, வர்க்க பேதங்களைக் காப்பாற்றத் துடிக்கும் தீவிரமும் தென்படுகிறது. அதாவது இருக்கும் அமைப்பு சீர்குலைந்து விடக்கூடாதே.. என்ற பதட்டம் தொனிக்கிறது என்பது அவர் சொன்னதன் மைய சாராம்சம்.

நிச்சயம் அவ்விதம் இல்லை.

இருக்கும் சமூக அமைப்பு எல்லோருக்கும் ஒரே விதமான/சம அளவு சமூக மதிப்புள்ள‌ பண்பாட்டு, கலாசார அடையாளங்களை வழங்கியிருக்கவில்லை. ஒரு ஆதிக்க சாதிக்காரனுக்கும், ஒரு தலித்துக்கும் இடையே கலையப்பட வேண்டிய பண்பாட்டுப் பாகுபாடுகள் நிறைய இருக்கின்றன. இவற்றை சமன்படுத்த யாவற்றையும் அழித்தொழித்து, எல்லோருக்கும் பொதுவான கலாசார, பண்பாட்டுக் கூறுகளை உருவாக்க வேண்டும் என்ற வாதத்தின் வெளிப்பாடே அவரது கேள்வியாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

அது சரிதான். இந்த சமூக அமைப்பு மாற்றப்பட வேண்டியது என்பதில் எவ்வித கருத்துபேதமும் இல்லை. உலகெங்கும் தன் ஒற்றை அடையாளத்தை நிருவிவரும் உலகமயமும் அதைத்தான் செய்கிறது. ஆனால், உலகமயம் ஒரு தலித்தின் பண்பாட்டை அழிப்பதற்கும், ஒரு ஆதிக்க சாதியின் பண்பாட்டை அழிப்பதற்கும் வெவ்வேறு அளவுகோல் வைத்திருப்பதில்லை. அழித்து முடித்து உலகமயம் அணிவிக்கும் புதிய கலாசாரமும், பண்பாடும் தலித், ஆதிக்கசாதி.. இருவருக்குமானதும் அல்ல என்பதுதான் இதில் கவனிக்க வேண்டியது. எல்லாவற்றையும் தின்றுசெரித்து அது நம் மேனியெங்கும் மேற்கத்திய எச்சிலைத் துப்பி வைக்கிறது. இந்நிலையில் இருக்கும் அமைப்பு மாற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தினால், வரும் மாற்றம் எத்தன்மையதாக இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொண்டுவிட முடியுமா..? உலகமயம் அணிவிக்கும் அணிகலன் நமக்கு உகந்ததுதானா..?

அப்பாவின் அம்மாவை 'அப்பாயி' என்றும், அம்மாவின் அம்மாவை 'அம்மாயி' என்றும் அழைத்தது இப்போதில்லை. எல்லோரும் 'பாட்டி'யாகிவிட்டனர். பிள்ளைகளை 'எலேய்..' என்று ஆதி மொழியில் அழைப்பது அருகி, 'தம்பி' என்றும், 'டேய்' என்றும் அழைக்கும் தட்டையான வடிவத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறோம். இது நம் வழக்கமல்ல. தன் மண்ணின் வாழ்க்கைமுறையை வட்டார மொழியினால் பிரதிபலிப்பதே நம் பண்பாடு. உலகின் எந்த பாகத்தில் வசித்தாலும், ஒரேவிதமான தயிர்சாச நெடியில் பேசுவது உலகமயத்தின் மூலபிரதியான‌‌ பாப்பானியத்தின் பண்பு. அதை அனுமதிக்க முடியாது.

'நாட்டார் வ‌ழ‌க்காற்றிய‌ல் அர‌சிய‌ல்' என்ற‌ பேராசிரிய‌ர் ஆ.சிவ‌சுப்ர‌ம‌ணிய‌ன் எழுதிய‌ நூலொன்றில், கிராம‌த்து சிறு தெய்வ‌ங்க‌ள் எப்ப‌டி ஆதிக்க‌த்தின் அர‌சிய‌லுக்கு உள்ளாகிற‌து என்ப‌தை கீழ்க‌ண்ட‌வாறு விள‌க்குகிறார்.

"பறையர் சாதியில் பிறந்த காத்தவராயன் தன் சாதியை சேர்ந்த ஒரு பெண்ணை திருமனம் செய்து வாழ்ந்து வந்தான். ஒரு நாள் ஆற்றில் குளிக்கும்போது அவன் அழகில் மயங்கிய ஒரு பிராமணப் பெண் அவனையே திருமனம் செய்வேன் என்று அடம் பிடிக்கிறாள். அவளை அவன் இரண்டாம் திருமனம் செய்துகொண்டான். இது தெரிந்த பிராமணர்கள் மன்னரிடம் முறையிட மன்னரின் உத்தரவுப்படி அவன் கழுவிலேற்றிக் கொல்லப்பட்டான். பின் அவன் தெய்வமானான். பறைசாதி மனைவி ஒரு புறமும், பிராமணச் சாதி மனைவி மற்றொரு புறமுமாக அமைந்த காத்தவராயன் சிலை, பிராமணிய மேலாண்மைக்கு அறைகூவல் விட்டது. எனவே இதற்கும் ஒரு முற்பிறவியை உருவாக்கினார்கள்.

அதன்படி, 'மான் வயிற்றில் பிறந்த காத்தவராயன் தேவலோகத்தில் நந்தவனம் காக்கும் பொறுப்பில் ஈடுபட்டிருந்தான். அங்கு நீராட வந்த ஏழு தேவ கன்னியரின் சாபத்திற்கு ஆளாகிப் பறையனாகப் பிறந்தான். நந்தவனத்திற்கு நீராடவந்த ஏழு தேவ கன்னியரில் ஒருத்தியே ஆரியமாலாவாகப் பிறந்தாள். கழுவிலேற்றிக் கொல்லப்பட்ட பின்னர் காத்தவராயன் மீண்டும் தேவலோகத்திற்கு வந்து சேர்வான் என்று சாப விமோசனத்தையும் சிவ பெருமான் வழங்கியிருந்தார்.' என திரிபு கதைகள் உருவாக்கப்பட்டன.

அடித்தள மக்களிடையே உருவான வீரர்களை தம் பண்பாட்டு அடையாளமாக அம்மக்கள் உரிமைக் கொண்டாடி விடக்கூடாது என்ற எச்சரிக்கை உணர்வின் அடிப்படையில்தான் காத்தவராயனுக்கு முற்பிறவி வழங்கப்பட்டுள்ளது.'' என்கிறார் பேராசிரிய‌ர். இந்த இடத்தில்தான் நம் சொந்த அடையாளங்களைக் காப்பாற்றவும் கொண்டாடவுமான தேவை ஏற்படுகிறது.

ஷோபா ஷக்தி தன்னுடைய வேலைக்காரிகளின் புத்தகத்தில் இவ்வாறு சொல்கிறார்.

"விடுதலைப் புலிகள் அறிவித்துக்கொண்ட அதிவலதுசாரிகளாகவும், யாழ் சைவ வெள்ளால மரபை கைவிடாத தேர்ந்த சனாதானவாதிகளாகவும் இருக்கின்றனர். தலித்துகள் ஒடுக்கப்படுவது தொடர்பான பிரச்னை வரும்போதெல்லாம், அவற்றை பேசுவதற்குப் பதிலாக அவர்கள் தமிழ்கலாச்சார‌ மீட்புவாதத்தை முன்னெடுக்கின்றனர். பண்டைய தமிழ் பண்பாடு, தமிழ் கலாச்சாரம் என்று பெருமை பேசுகின்றனர். தமிழ் பண்பாடு என்பது ஆதிக்க சாதியின் பண்பாடுதான். தமிழ் வரலாறு என்பது ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு எதிரான‌ வரலாறுதான். தமிழ் கலாச்சாரம் என்பது தலித்துகளூக்கு எதிரான கலாச்சாரம்தான்." (கருத்து இதுதான்.. வார்த்தைகளில் மாற்றம் இருக்கலாம்)

ஷோபா ஷக்தி சொல்வதை தமிழ் சூழலுக்கும் பொருத்த முடியும். ஆனால், நான் கலாச்சார மீட்புவாதம் பேசவில்லை. ஆதிக்கசாதியின் அட்டூழியங்களை, தலித்துகள் மீதான அடக்குமுறைகளை கண்டுகொள்ளாமல் கள்ள மவுனம் சாதிக்கவில்லை. அம்மாதிரியானவற்றை கட்டாயம் அழித்தொழித்தாக‌ வேண்டும். அதற்காக பற்றித் தொடர்வதற்கான நல்ல கூறுகள் எதுவுமே நம் பண்டைய மரபில் இல்லையா..? இதுகாறும் வாழ்ந்து வரும் வாழ்வு, முற்று முழுதாக‌ புறக்கணிக்கத் தக்கதா..?

நம் சடங்கு, சம்பிரதாய, பண்பாட்டு, கலாச்சாரத்தின் ஆகப் பெரும்பான்மையான கூறுகள் சாதி காப்பவையாகவே உள்ளன. அவற்றை கரைசேர்க்க சொல்லவில்லை. மாறாக காக்கப்பட வேண்டிய பகுதிகளை முன்னெடுப்போம் என்பதே என் குரல். இது, கிராமத்தின் வகுப்பு, வர்க்க பேதங்களை பேணி பாதுகாக்கச்சொன்ன‌ காந்தியின் கிராம‌ சுயராஜ்ய கொள்கை அல்ல. 'ஆயிரம் உண்டு இங்கு சாதி. இதில் அந்நியர் புகலென்ன நீதி' என, தன் ஆதிக்கத்தை இன்னொருவன் பறித்துக்கொண்டதன் பதட்டத்துடன் பேசும் பாரதியின் குரலல்ல.'கிராமங்கள் முன்னேற வேண்டுமென்றால், கிராமங்களை அழிக்க வேண்டும்' என சொன்ன பெரியாரைதான் நானும் வழிமொழிகிறேன். ஆனால், பெரியார் சொன்ன அழித்தொழிப்பும், உலகமயம் செய்கிற அழித்தொழிப்பும் ஒன்றல்ல. இரண்டும், கிழக்கும், மேற்குமானது.

ஒரு கிராம‌த்தின் இழ‌ந்த‌ அடையாள‌ங்க‌ள் ப‌ற்றிய‌ நினைவுக‌ள், ஒரு ஆதிக்க‌ சாதிக்கார‌னுக்கும், ஒரு த‌லித்துக்கும் ஒரேவித‌மாக‌ இருப்ப‌தில்லை. நில‌த்துக்கு சொந்த‌க்கார‌ன் ஆதிக்க‌சாதிக்கார‌ன். என‌வே, நில‌த்தையும், அதுசார்ந்த‌ நினைவுக‌ளையும் இழ‌க்கும்போது அத‌ன்பொருட்டு அவ‌ன் வ‌ருத்த‌ம் கொள்கிறான். ஆனால், ஒரு த‌லித்துக்கு அப்ப‌டி அல்ல. அவனுக்கு நில‌ம‌ற்ற‌ கிராம‌த்து வாழ்வின் அவ‌மான‌ங்க‌ள் ம‌ட்டுமே எஞ்சியிருக்கின்ற‌ன‌. அத‌னால்தான் ந‌க‌ர்ம‌ய‌மாத‌லின் அதிக‌ப‌ட்ச‌ இட‌ப்பெய‌ர்வு த‌லித்துக‌ளால் நிக‌ழ்கிற‌து.

அதேசமயம் வாழ்விட‌த்தின் மீதான‌ ப‌ற்று என்ப‌து முழுமையான‌ அறிவுசார் த‌ன்மை உடைய‌த‌ல்ல‌. உண‌ர்வு சார்ந்த‌ கூறுக‌ளும் இதில் அதிக‌ம் தொழிற்ப‌டுகின்ற‌ன‌. ஒரு த‌லித்துக்கும் இவ்வித‌மான‌ உண‌ர்வுநிலை சார்ந்த‌ வாழ்விட‌ப் பெருமைக‌ள் இருக்க‌லாம் (இதை ஒரு த‌லித் ம‌ட்டுமே துல்லியமாக‌ சொல்ல‌ முடியும். இந்த‌ க‌ருத்தே மிக‌ அப‌த்த‌மான‌தாக‌ இருக்க‌லாம்). ஆனால்,த‌லித்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் சிறுமைக‌ள் மிக‌, மிக‌ அதிக‌ம் என்ப‌தால், அதெல்லாம் ஒப்பீட்டளவில் புறக்கணிக்கத்தக்கதாய் இருக்கிறது. உல‌க‌மய‌ எதிர்ப்பு என்ற‌ முன் நிப‌ந்த‌ணையின் கீழ் இவ‌ற்றை க‌லைந்தாக‌ வேண்டுமேயொழிய‌, அடையாள‌ங்க‌ளை விட்டுக்கொடுத்த‌ல்ல‌. அதைக் காப்பாற்ற‌ வேண்டுமென‌ பேசுவ‌து ப‌ழ‌மைவாத‌மும் அல்ல‌.! அந்த‌ அர‌சிய‌லுக்கான‌ அவ‌சிய‌ம் இங்கிருக்கிற‌து.

அந்த‌ தோழி, 'ஏன் ஆண்க‌ளுக்கு ம‌ட்டும் இப்ப‌டி சொந்த‌ ஊர்ப‌ற்றிய‌ பெருமைக‌ளும், இழ‌ப்புப்ப‌ற்றிய‌ வ‌ருத்த‌ங்க‌ளும் வ‌ருகின்ற‌ன‌..? என‌க்கெல்லாம் அப்ப‌டி எதுவும் இல்லை. பெரும்பாலான‌ பெண்க‌ளும் அப்ப‌டி இருப்ப‌தில்லை' என்றார்.

ஏனெனில் இது நில‌வுடைமை அமைப்பிலிருந்து நகர்ந்து வந்திருக்கும் ச‌மூக‌ம். இப்போது முதலாளித்துவத்துக்கும், நிலவுடைமைக்கும் இடையில் ஊசலாடி நிற்கிறது. இதன் இயங்கியல் விதிகள் அனைத்தும் ஆணின் பார்வையிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டவையே. நிலத்தைப் பொருத்தவரைக்கும் பெண்களின் பாத்திரம் ஏதிலிகளாக இருந்த நிலைமை ஓரளவுக்கு மாறியிருக்கிறது. ஆனாலும் குடும்ப‌த்தின் சொத்துப்ப‌ட்டிய‌லில் பெண்ணையும் இணைக்கும் நிலைமை முழுவதுமாக‌‌ மாறிவிட‌வில்லை. நில‌வுடைமை என்னும் விஷ‌ய‌த்தில் ஒரு ஆணுக்கும், பெண்ணுக்குமான உரிமை ச‌ம‌மான‌த‌ல்ல‌. நில‌ம், ஒரு ஆணுக்கு க‌ட்ட‌ற்ற‌ சுத‌ந்திரத்தை வழங்குகிறது. பெண்ணுக்கு நிபந்தணைக்கு உட்பட்ட உரிமைகளையே வழங்குகிறது.

கால‌ம் கால‌மாக‌ த‌ன் உழைப்பாலும், போராட்ட‌த்தாலும் இப்போது பெண் வ‌ந்த‌டைந்திருக்கும் சிறிய‌ அள‌விலான‌ புற‌ வாழ்க்கை சுத‌ந்திர‌த்தையும், உல‌க‌ம‌ய‌ம் சுவீக‌ரித்துக்கொண்டிருக்கிற‌து. எப்படி அரசுப் பேருந்துகளை எல்லாம் அரதப்பழசாக ஓடவிட்டு, 'சர்க்கார் பஸ்ஸே வேஸ்ட். இதுக்கு தனியார் பஸ்ஸே பரவாயில்லை' என்று மக்கள் வாயாலேயே சொல்லவைத்து தனியார் போக்குவரத்து ஊக்குவிக்கப்படுகிறதோ அதுபோல, நம் மரபுகளை முற்றாக புறந்தள்ளி தன்னைக் கொண்டாடச்சொல்லி பெண் வாயாலேயே சொல்லவைக்கிறது உலகமயம்.(இது பெண்ணுக்கு மட்டுமல்ல.. ஆணுக்கும் பொருந்தும்).

அக‌வுலகைப் பொருத்தவரை, ஆண் என்னும் அதிகார‌மிருக‌த்தின் ஆளுமையற்ற ஒரு சுதந்திர வெளி பெண்ணுக்கு இன்னும் சாத்தியப்படவே இல்லை. பெண்ணின் அக‌வுண‌ர்வை பூச்சுக‌ள‌ற்று சொல்ல இயலாத நிலையே நிலவுகிறது. இதற்கு துணைபோகிற‌ சமூகம், குடும்பம் இரண்டுமே பெண்ணின் அக/புற வாழ்வின் சித்ரவதைக் கூடமாக இருக்கிறது. ஒரு தலித்துக்கு எப்படி குடும்பமும், வாழும் சூழலும் நல்ல நினைவுகளை தருவதில்லையோ, அதுபோலவேதான் பெண்ணுக்கும். 'ஊருக்கு ஊர் ஒரு சேரி இருப்ப‌துபோல‌ ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு சேரி இருக்கிற‌து. அத‌ற்குப் பெய‌ர் 'கிச்ச‌ன்'' என்று ச.தமிழ்செல்வன் சொன்ன‌து இங்கு பொருத்த‌மான‌தாக இருக்கும்.

இப்படி தனக்கு எவ்விதத்திலும் உவப்பான புற/அக வாழ்வை வழங்காத நில‌த்தை இழ‌ந்த‌த‌ற்காக பெண்‌ வ‌ருத்தமடையாதது இயல்பானதே. ஆனால், முன்னரே சொன்னதுபோல இந்த பால்பேதத்தையும் மீறி, உணர்வுநிலையிலான ஊர் நினைவுகள் பெண்ணுக்கும் இருக்கும் என்பது என் எண்ணம். இருந்தாலும், இதையும் ஒரு பெண்ணால்தான் சரியாக சொல்லமுடியுமேயன்றி, ஆணால் இயலாது.

நாம் விரும்பும் சமூக மாற்றம் எதுவாக இருந்தாலும் வாழும் இச்சமூகத்திற்குள்ளிருந்துதான் செய்தாக வேண்டிய நிர்பந்தம் இருக்கிறது. அதனால் சமூகத்தின் இயல்புபோக்கிலிருந்து துண்டித்துக்கொண்டு தனித்து இயங்க இயலாது. வகுப்பு, வர்க்க, பால் பேதங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கும் நம் கலாசார, பண்பாட்டுக் கூறுகளின் பாகுபாடுகளை களையவும் நாம் இங்கிருந்துதான் இயங்கியாக வேண்டும்.

24/4/08

சொற்களைத் தொலைத்தவனின் குரல்.!

"நினைவில் காடுள்ள மிருகத்தை
எளிதில் பழக்க முடியாது"

-எங்கோ ப‌டித்த‌திலிருந்து..

'இன்னைக்கு காலையிலதான் மாமா வந்தேன்..', 'நேத்தே வந்துட்டன்டா..', 'இன்னைக்கு ராத்திரி கௌம்பணும்..' என்பதாக முடிந்துபோகிறது ஊருக்குப் போய்வருதல். சேர்ந்தாற்போல் நான்கு நாட்கள் சொந்த ஊரில் இருந்து பத்து வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. இனிமேலும் அப்படி இருக்க முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. மீள வழியற்ற புதிர்வட்டப்பாதையில் சிக்கிக்கொண்டுவிட்டது போன்றிருக்கிறது.

எதைப் பெறுவதற்கு இப்படி ஓடுகிறோம் என நினைத்தால் வெறுமையாக இருக்கிறது. யாரோ இடும் கட்டளைக்கு பணிந்து, விசுவாசம் மிக்க அடிமையாக கால்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. வாடிவாசல் திறக்கப்பட்டு சீறும் காளைகளைப்போல, பெருநகரச் சாலைகளில் வாகனங்களை முறுக்கிக்கொண்டு பறக்கிறோம். பசித்துக் குரைக்கும் நாய்க்கு சில ரொட்டித்துண்டுகள்.. மனிதனுக்கு ஏ.டி.எம். இயந்திரம் துப்பும் காகிதத்துண்டுகள். ஆனாலும் எதையும் துறந்துவிட முடிகிறதா.?

இந்நகர வீதிகளின் இயங்குத்தன்மைக்கு ஏற்ப கால்கள் தங்களை பழக்கப்படுத்திக்கொண்டுவிட்டன என்றாலும், கண்ணுக்குத் தெரியாத சரடு ஒன்று, வீட்டு முற்றத்திலிருக்கும் வாதாமடக்கி மரத்துடன் இப்போதும் இணைக்கப்பட்டிருப்பதாகவேத் தோன்றுகிறது. கன்னமேட்டில் தேங்கியிருக்கும் குழந்தை கொடுத்த முத்தத்தின் ஈர மிச்சத்தைப்போல, மனதுக்குள் திப்பி திப்பியாய் அப்பிக் கிடக்கின்றன ஊர் பற்றிய நினைவுகள்.

'ஊருக்குப் போனா நெனப்புக் காட்டு.. வீட்டுக்கு பணம் குடுத்துவிடணும்' என்று புத்தகக் கடையொன்றில் வேலைபார்க்கும் நண்பன் சொன்னான். அவன் சொன்னதல்ல.. விஷயம். 'நெனப்புக் காட்டு' என்ற வார்த்தை, நினைவின் அடிநரம்புப்பற்றி புழுதி வெளிக்கு இட்டுச் சென்றது. இந்த பத்து வருடத்தில் இவ்வார்த்தையைக் கடப்பது இதுவே முதல் தடவையாக இருக்கக்கூடும். அதே வாரத்தின் மற்றொரு தினத்தில், 'நீ 100 ரூபாய்க்கு ரீசார்ஜ் பண்ணிவிட்டதையே நான் இன்னம் கெட்டிபத்தரமா வச்சிருக்கேன்' என்றாள் சகோதரி. தூசிபடர்ந்த நினைவடுக்குகளின் ஆழத்திலிருந்து தும்மி எழுந்தது அச்சொல்.

பால்யத்தை நிரப்பிய இச்சொற்களெல்லாம் என்னவாயின..? உள்ளங்கைக்குள் பொத்தி வைத்திருந்த சொற்கள் களவாடப்பட்ட தினம் எதுவாக இருக்கும்..? பள்ளிக்கூட தேர்வுக்குப் பயன்படுத்தும் இரண்டு வெள்ளைத்தாள்கள் ஒட்டியமாதிரி இருக்கிற 'வொய்ட் ஷீட்'டை, 'கவட்டை பேப்பர்' என உச்சரித்தபோது, லதா டீச்சர் தலையில் கொட்டி 'திருத்திய' தினமாக இருக்கலாம். 'பூரா லைட்டையும் நிப்பாட்ரா..' என்றதும், சிரிப்புக்குப் பின்னால் 'பூரா'வுக்கு அர்த்தம் கேட்ட கல்லூரி விடுதி அறைத்தோழனாக இருக்கலாம். 'சும்மா செவுனியோன்னு இருக்கிறவனை ஏன் சார் இப்படி நோண்டுறீங்க..?' என்றதும், வெடித்து சிரித்த அருகாமை உயரதிகாரியாகவும் இருக்கலாம். வண்டல் மண்ணின் வார்த்தைகளை 'காவந்து' பண்ண முடியாத இயலாமை இவ்விதமாக நிகழ்ந்துவிட்டது. ஒரு நீருறிஞ்சும் காகிதத்தைப்போல பால்யத்தின் சொற்களை நகரம் உறிஞ்சிக்கொண்டுவிடுகிறது.

ஒவ்வொரு நாளும் ஏராளமானோர் சென்னை பெருநகருக்கு வருகின்றனர். நான்கைந்து இரைப்பைகளை நிரப்ப வேண்டிய செயல்திட்டம் பெரும்பாலானோரிடம் இருக்கிறது. ஆட்டம் எதுவாக இருந்தாலும் இடப்பட்ட வட்டத்தின் எல்லைக்கோடுகளுக்கு மிகாமல் ஆடுபவனே சிறந்த ஆட்டக்காரன் என்பதை நீங்களும் ஒப்புக்கொள்வீர்கள். எனில் எதற்கு முன்னுரிமை.. சொற்களுக்கா.. இரைப்பைக்கா..? சொற்கள் சாம்பாலாவது இங்ஙனமாகத்தான் இருக்கக்கூடும். நகரம், தன் அகன்ற நாவால் சொற்களை தின்று செரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அதன் பசி ஒருபோதும் அடங்குவதேயில்லை. சுய கழிவிரக்கத்தை உருவாக்கி, தானாகவே சொற்களை கைவிடும்படி நிர்பந்திக்கும் தந்திரத்தை அறிந்திருப்பதுதான் அதன் சிறப்பு. நகரத்தின் பாதாளத்தில் சொற்களை தொலைப்பவர்கள் நாள்தோறும் பெருகிக்கொண்டே போகின்றனர்.

எல்லோரிடமுமிருந்து அபரித்துக்கொண்ட வார்த்தைகளுக்கு பதிலீடாக வேறு சிலவற்றை வழங்குகிறது நகரம். அது வெண்ணெய் எடுக்கப்பட்ட பிறகான தயிர்போல, அடையாளம் நீக்கப்பட்ட தட்டையான வடிவத்திலிருக்கிறது. விருப்ப எல்லைகளுக்கப்பால், அவற்றை நீங்கள் தரித்துக்கொண்டேயாக வேண்டும். இல்லையெனில் இல்லாதொழிந்தாக வேண்டும். 'உன்னுடையதைப்போல அவை இவ்விடத்தின் சொற்கள்.' என்ற தர்க்கத்தையும் வந்தடைய முடியவில்லை. உள்ளூர் அடையாளங்களையும் அழித்தொழித்து நகர்வெளி உருவாக்கியிருக்கும் கொச்சையும், தட்டையுமான மொழியில், யாருக்கான அடையாள மிச்சமும் காணக்கிடைக்கவில்லை. யாவற்றையும் நிரவி, பகட்டின் சாயலில் எல்லோருக்கும் ஒரே வண்ணமடிக்கும் செயலொன்றே அதன் இயல்பாயிருக்கிறது.

அவ்வப்போதைய தொலைபேசி உரையாடல்கள் நீரூற்றுகின்றன என்றாலும், ஒவ்வொருமுறை ஊருக்குப் போகும்போதும் நாம் பின்னோக்கி வந்துகொண்டிருப்பதை உணரமுடிகிறது. நகரத்தில் குடியேறி இரு தசம ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்னும் பூர்வ சொற்களை பூச்சு கெடாமல் பாதுகாத்து வைத்திருப்பவர்கள் வியப்பூட்டுகின்றனர். எந்த ஒளிவெள்ளத்திலும் தன் சொந்த நிறத்தை கொண்டாடத் தெரிந்த அவர்களின் முன்னால், நாம் வந்தடைந்திருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் 'நாகரீகம்' அம்மணாகிக் கூசிப்போகிறது.

'ஊர்ல பேசற மாதிரியே இங்கயும் பேச வேண்டாம்னு எவன்டா சொன்னான்..?'

'நக்கல் பண்ணுவாய்ங்கல்ல..'

'மயிறைப் பண்றான். நீ பாட்டுக்கும் பேசிட்டு உன் சோலியைப் பார்த்துகிட்டு போய்கிட்டேயிரு. எவன் எதைச் சொன்னா உனக்கு என்ன..?'

‍எனக்கென்ன என்று இருந்துவிட முடிகிறதா..? உள்ளங்கையில் அள்ளிய நீர், விரலிடுக்குகளின் வழி வழிந்தோடுவதை தடுக்க இயலாத கையாலாகாதத்தனம் தொடர்ந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது. வழி தெரிந்தால், 'பாக்கி' சொற்களையாவது காப்பாற்றலாம்.

14/2/08

காதல் கடும்புனல்.!


"வேண்டாம் பாஸு.. வெளியிலேர்ந்து பார்க்கத்தான் இது கலர்ஃபுல்லா தெரியும். ஆனா பயங்கர பெயின்ஃபுல்லான விஷயம். நிம்மதியா தூங்கி எத்தனை நாள் ஆச்சு தெரியுமா..? இதுல சிக்கனும்னு ஆசைப்படாதீங்க"
-தபூசங்கரின் கவிதையை தன் கவிதையென்று சொல்லி காதலியிடம் கொடுப்பதற்காக அகால இரவொன்றில் பிரதி எடுத்துக்கொண்டிருக்கும் அறை நண்பன் சொல்கிறான், காதல் குறித்த தன் வரைவிலக்கணத்தை. முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் ஒரே பெண்ணை நான்கு மாதங்களாக காதலித்துத் தொலைக்க வேண்டியிருக்கிறதே என்ற கவலை அவனுக்கு.!

இன்று வரை எனக்கு கைகூடாத ஒரு கலையாகவே இருக்கிறது காதல். அது எப்படி எவ்விதம் சாத்தியப்படுகிறது என்பதை விளங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. காதலிக்க அலையும் மனசும், யதார்த்தம் அதற்கு எதிர்மாறாகவும் இருக்கும்போது, காதலிப்பவர்கள் அனைவரும் சாகசக்காரர்களாகவே படுகிறார்கள். என் சாமர்த்தியங்களாக சுற்றம் சொல்லும் யாவும், காதலிப்பவன் முன்னால் கால்தூசு என்றால் நீங்கள் சிரிக்கக்கூடும். அடைய முடியாததன் ஏக்கத்துயர், தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் வார்த்தைகள் அவை.

உலகம் காதலால் நிறைந்திருக்கிறது; காதலிக்கும் நிமிடங்கள் அனைத்தும் தேவகணங்கள் என்கிறார்கள். அச்சு, காட்சி, ஒலி ஊடகங்கள் அனைத்தும் காதலை போற்றுகின்றன. எத்திசையிலும் காதலின் இசை பெருகி வழிகிறது. வாழ்த்தட்டைகளும், முத்தங்களும், குறுஞ்செய்திகளும் காதலின் வாசத்துடன் காற்றில் அலைகின்றன. சமயத்தில் துக்கம் விசாரிக்கவும் செய்கிறார்கள். பெருமூச்சின் வெம்மையில், காதல் பொசுங்கும் வாசத்தை அவர்கள் அறிவதில்லை.

ஒரு பெண்ணுடனான தொடர்பேச்சு எந்த கணத்தில் காதலாக உருமாறுகிறது..? அதை உணர்வது எங்ஙனம்..? காதலி(லு)க்கான வார்த்தைகள் எவை..? அவற்றை எவ்விதம் உச்சரிக்க..? 'நீங்கள்', 'நீ'யாக மாற்றமடைவது எப்படி..? எதுவும் தெரியவில்லை. வீட்டில் திருமணப்பேச்சு ஆரம்பிக்கும்போதெல்லாம் தனிமையின் துயர் படிந்த நாட்கள், நீண்டு கணக்கின்றன. போதாக்குறைக்கு காதலர் தினத்தின் காலையிலேயே, "Never search your happiness in others, as it will make you feel alone, search it in yourself. Then you will feel happy even when you are left alone. -First Anti-valentine day SMS. Proud to be single" என்று குறுஞ்செய்தி அனுப்பி கடுப்பேற்றுகிறார் பாலபாரதி.

காதலிக்காமல் இருப்பதனால் என்ன இப்போ கெட்டுப்போச்சு என்று யோசிக்கத் தொடங்குகிறேன். எதுவும் கெட்டுப்போகவில்லை.. எல்லாம் அப்படியேதான் இருக்கிறது என்று திரும்பினால், என் ஆதுரத்தில் முளைத்திருக்கும் பூஞ்சைக்காளான்கள் பரிகசிக்கின்றன.

31/1/08

எரியும் பனிக்காடு ( Red Tea )



தெருவுக்கு பத்து டீக்கடை, அவற்றில் எப்போதும் அலைமோதும் கூட்டம்.. இதுதான் தமிழ்நாட்டு நகரங்களின் இலக்கணம். கிராமங்களிலும் தேநீர் கடைகள்தான் உழைக்கும் மக்களின் காலைப்பொழுதுகளை தொடங்கி வைக்கின்றன. துளித்துளியாய் ரசித்துக் குடிக்கையில் சுவைதான். ஆனால், அந்த தேயிலைத் தோட்ட தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை..?

கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சியாய், பசுமையாய் தெரியும் தேயிலைத் தோட்டங்களில் வேலைபார்க்கும் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை ரணம் மிகுந்தது. வளைந்து நெளிந்து செல்லும் அந்த பசுமை மலைச்சரிவுகளுக்கும் கீழ் ஏராளமான மனித உடல்கள் புதையுண்டிருக்கின்றன. வனத்தை அழித்து, ஆயிரக்கணக்கான ஏழைத் தொழிலாளர்களை உயிர் பலியிட்டு உருவாக்கப்பட்டவைதான் இப்போது நாம் காணும் தேயிலை தோட்டங்கள். நாம் உறிஞ்சும் ஒவ்வொரு துளி தேநீரிலும் ஒரு சொட்டு ரத்தமும் கலந்திருக்கிறது. வலி மிகுந்த அந்த வரலாற்றை ஒரு கதை வடிவில் அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கிறது 'எரியும் பனிக்காடு' புத்தகம். பி.ஹெச்.டேனியலால் ஆங்கிலத்தில் Red Tea என்ற பெயரில் பல வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட நூல் இது. இரா. முருகவேளால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு கோவை விடியல் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது.

கோவை மாவட்டம் வால்பாறை மலைப்பகுதியில் இருக்கும் ஆனைமலைதான் கதைக்களம்। 1940-களில் அந்த மலை ஆங்கிலேயர்களின் பிடியில் இருந்தது। காடுகளை அழித்து புதிய தேயிலைத் தோட்டங்களை உருவாக்கவும், உருவாக்கப்பட்ட தோட்டங்களில் தேயிலை கொழுந்து பறிக்கவும் அவர்களுக்கு ஆயிரக்கணக்காவர்கள் தேவை. அருகாமை மாவட்ட மக்கள், உள்ளூரிலேயே வேலை கிடைத்ததால் மலையேறி வந்து வேலை செய்ய தயாரில்லை. தோதான வேறு இடங்களை தேடியபோது அகப்பட்டதுதான், அந்நாட்களில் வறட்சியின் கொடூர பிடியில் சிக்கியிருந்த தென் மாவட்டங்கள்.



மலைக்குப் போனால் மலையளவு பணம் சம்பாதிக்கலாம் என்பதாக ஏதேதோ கதைகள் சொல்லி கொத்து கொத்தாக மக்களை திருநெல்வேலியிலிருந்து வால்பாறைக்கு புலம் பெயர்த்து அழைத்து வந்தனர். தென்காசி, ராதாபுரம், கழுகுமலை, கோவில்பட்டி, ராஜபாளையம், நாங்குனேரி என்று நெல்லை மாவட்டத்தில் நிலமற்ற கூலித் தொழிலாளர்கள் ஏராளமானோர் தேயிலைத் தோட்டங்களில் அகதிகளாகப் புகுந்தனர். அவர்களில் தலித்துகள் அதிகம்.

சம்பளம் என்று எதுவுமில்லை. ஊரிலிருந்து கிளம்பும்போது ஆட்களை ஏற்பாடு செய்கிற 'மேஸ்திரி' இருபது ரூபாய், முப்பது ரூபாய் (அந்த காலகட்டத்தோடு பொருத்திப்பார்த்துப் புரிந்துகொள்ளவும்) என்று முன்பனம் கொடுப்பார். அதை வாங்கி வீட்டில் கொடுத்துவிட்டு கிளம்ப வேண்டியதுதான். அதன்பிறகு தோட்டங்களுக்கு வந்து சேர்ந்தால், மேஸ்திரி சொன்னதற்கு எதிர் மாறாகத்தான் எல்லாம் நடக்கும்.

  • தேயிலைத் தோட்டத்து வேலை அவர்கள் நினைத்து வந்ததுபோல அத்தனை சுலபமானதாக இல்லை. காலையின் கடுங்குளிரில் கொழுந்து பறிக்க வேண்டும், மாலை வரை அந்த கணம் நிறைந்த சாக்கை முதுகில் மாட்டிக்கொண்டு திரிய வேண்டும்
  • செடிகளுக்கிடையே நெளியும் அட்டைகள் எந்த வலியும் தெரியாமல் கையைக் கடித்து ரத்தத்தை உறிஞ்சும்,
  • பொழுது விடியும்/சாயும் வேலைகளில் காட்டு யானைகள் கூடிவந்து பலரை துவம்சம் செய்யும்,
  • வருடம் ஒரு முறை எப்படியும் மலேரியா வரும், கொத்து கொத்தாக சாவார்கள், இன்னொரு பாட்டம் விஷ காய்ச்சல் வரும், குடும்பம் குடும்பமாக மடிவார்கள்,
  • தோட்டத்தில் வேலைபார்க்கும் பெண்களை வெள்ளைக்காரத் துரைகள் பாலியல் சில்மிஷங்கள் செய்வார்கள்-பொருத்துக்கொள்ள வேண்டும், எதிர்த்து பேசினால்் தேயிலைத் தோட்டத்துக்கு உரமாவார்கள்,
  • கடுங்குளிர் காலங்களில் குழந்தைகள் தப்பிப்பிழைத்தால் பெரிய விசயம்,
  • பறிக்கும் தேயிலையை குறைத்து கணக்கு எழுதி படிக்காத கூலிகளை ஏமாற்றுவார்கள், வருடம் முழுவதும் உழைத்தாலும் ஊருக்குச் செல்வதற்குக் கூட காசு மிஞ்சாது,
  • ஒரு முறை உள்ளே வந்துவிட்டால் குறைந்தது மூண்று வருடங்கள் உழைத்தால்தான் ஊருக்குச் செல்லும் அளவுக்காவது சம்பாதிக்க முடியும்,
  • கொடுமைத் தாங்காமல் இடையில் ஓட நினைத்தால் அந்த கடும் மலைப்பாதையில் கீழே இறங்கும் முன்னர் காட்டு விலங்கு ஏதோ ஒன்றிடம் மாட்டி உயிர் போகும் அல்லது குளிரால் விறைத்து செத்துப்போக வேண்டும் அல்லது எஸ்டேட் ஆட்கள் பிடித்துவந்து அடித்துப் புதைத்துவிடுவார்கள்,
  • எஸ்டேட்டின் அதிகாரத்தில் பல நிலைகளில் இருக்கும் வெள்ளைக்கார துரைகளை எப்போதுப் பார்த்தாலும் 'சலாம் துரைகளே' என்று விறைப்பாக நின்று சல்யூட் அடிக்க வேண்டும், துரைகளுக்கு முன்னால் செருப்புப் போட்டுக்கொண்டு நிற்கக்கூடாது, மழை அடித்து ஊற்றினாலும் துரைக்கு முன்னால் குடை பிடிக்கக்கூடாது...

இதெல்லாம் அந்த எஸ்டேட்டுகளின் கட்டுப்பாடுகள்.

வாசித்து முடிக்கையில் பசுமைக்காடுகளாக இருக்கும் தேயிலைத் தோட்டங்கள் பயமுறுத்தும் பிசாசுகளாகத் தெரிகின்றன. எந்தெந்த நாய்களோ சம்பாதிக்கவும், அனுபவிக்கவும் தங்களின் உயிரை இழந்த ஆயிரக்கணக்கான உழைக்கும் மக்களின் உயிர் ஓலங்கள் மலை முகடுகளில் எதிரொலிப்பது கேட்கிறது அந்த அளவுக்கு அந்த மக்கள் பட்ட வேதனையை அழுத்தமாக தந்திதிருக்கிறார் நூலாசிரியல் டேனியல்.(அந்நாட்களில் தேயிலைத் தோட்டங்களில் இருந்த மருத்துவமனைக்கு வேலைபார்க்க வந்த மருத்துவர்தான் டேனியல். அங்கு நிலவிய சகிக்கவே முடியாத மனிதத்தன்மையற்ற செயல் கண்டு கொதித்த அவர், தொழிலாளர்களை ஒருங்கிணைத்து தென்னிந்திய தோட்ட உத்தியோகஸ்தர்கள் சங்கத்தை அமைத்தார். அதன்பிறகுதான் ஓரளவுக்கான உரிமைகள் கிடைக்கத் தொடங்கின. அந்த மக்களின் சோக வாழ்வை வெளியில் கொண்டு வரும்விதமாக டேனியலால் எழுதப்பட்ட நூல்தான் இது). அதை மொழிபெயர்ப்புக்குரிய வறட்டுத்தன்மை எதுவுயின்றி, அசல் திருநெல்வேலி நடையில் சிறப்பாக மொழி பெயர்திருக்கிறார் இரா.முருகவேல்.

ந்த புத்தகத்தை வாசிப்பதற்கு முந்தைய வாரம் எதேச்சையாக, வேறு வேலையாக வால்பாறை போக வேண்டியிருந்தது। படித்த பக்கங்கள் எல்லாம் அப்படியே காட்சிகளாக கண்முன்னே விரிந்தன.வாசித்து முடித்த அடுத்த வாரம் தேனி மாவட்டத்தில் இருக்கும் இன்னொரு தேயிலைத் தோட்டங்கள் நிறைந்த மலைப்பகுதியான மேகமலைக்குப் போனேன். அங்கும் இதேபோன்ற கொடுமைகள்தான் நடந்திருக்கின்றன.



ப்போதும் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் வாழ்வின் எவ்வித மலர்ச்சியும் வந்துவிடவில்லை. கொழுந்து பறிக்கச் செல்லும் பெண்கள் காலையில் எட்டு மணிக்கு வேலைக்குப் போனால், மாலை ஐந்து மணிக்குத்தான் திரும்ப முடியும். ஒரு நாள் கூலி என்பது வெறும் 80 ரூபாய்தான். இது அரசு நடத்தும் எஸ்டேட்டில் வேலைப் பார்ப்பவர்களுக்கான கூலி. இதுவே தனியார் எஸ்டேட்டுகள் எனில் ஒரு நாளைக்கு 77.65 பைசாதான் கூலி. மழை பெய்தாலும் வேலை செய்தே ஆக வேண்டும். மாதம் முழுவதும் உழைத்தாலும் 2,500 ரூபாயைக் கூட தாண்டாது.

இதே உழைப்பை திருப்பூர் சாயப்பட்டரைகளிலோ, சொந்த ஊர்களின் வயல்களிலோ கொடுத்தால், இதைவிட அதிகமாக சம்பாதிக்க முடியும். இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் இந்த தொழிலுக்குள் வந்து முடங்கிவிட்டனர். செய்வதற்கு வேறு வேலை தெரியாது என்ற நிலையில் புதிய வேலைக்கு மாற அனைவருக்குமே பயம். 1940-களில் ஐந்து ரூபாய் கூலி என்பது அடிமைத்தனம் என்றால், இப்போது 80 ரூபாய் கூலி என்பதும் கொத்தடிமைத்தனமே.! எத்தனையோ வகையான போராட்டங்களை செய்து பார்த்துவிட்டார்கள்.. அப்போதெல்லாம் தொழிற்சாலைகளை மூடி, தொழிலாளர்களை பட்டினிபோட்டு பனிய வைக்கும் தந்திரத்தைதான் எஸ்டேட்டுகள் செய்து வருகின்றன. அவர்களுக்குத் தெரிந்த ஒரே வழி, தாங்கள் கஸ்டப்பட்டாலும், தங்களின் அடுத்தத் தலைமுறையை இதிலிருந்து காப்பாற்றிவிட வேண்டும் என்பதுதான். பெரும்பாலானோர் அதைத்தான் இப்போது செய்து வருகிறார்கள்.

29/1/08

நள்ளிரவின் நாட்குறிப்பிலிருந்து..



ிராகரிக்கப்படும் அன்பின் வலி கொடியது। எவற்றினும் கொடியது.எவ்வித கைமாறும் பாராது, மலர்களின் நறுமனமென நுரைக்கிறது என் அன்பு. அது, நுகர்வின் ருசியை ஒருபோதும் உணர்ந்ததில்லை.

தர்க்கத்தின் பிரகாரம் தவறு எனதாகவும்/எனதாகவே இருக்கலாம். ஆனால், இறுக மூடிய கரங்களுக்குள் நாய்க்குட்டியின் அடிமடி வெப்பமென பகிர்வதற்கான நேசங்களே வாழ்கின்றன என்பதை தயவோடு புரிந்துகொள்ளுங்கள். அன்பை பகிரும் கலை அறியும் ஆயத்தங்கள் அனைத்திலும் எனக்குப் பின்னடைவே. என் கரங்கள் நீள்வதற்குள்ளாக உங்கள் வார்த்தைகள் முடிந்திருக்கின்றன அல்லது உங்கள் கவனம் சிதறும் கணம் ஒன்றில் காற்றிடம் கரம் நீட்டி ஏமாறுகிறேன். இரண்டுமல்லாது என் கரம் நீட்டலுக்கான காரணம், அதன் எதிர்தன்மையிலும் உணரப்படுகின்றன சமயங்களில்.

உணர்ச்சிக்கேற்ற பாவனைகளை வெளிப்படுத்தத் தெரியாத முட்டாளாக இருக்கிறேன். உங்கள் கண்ணீரின் உப்பைப் பகிர நீளும் என் கரங்களில் கொடுவாள் இருப்பதாக உணர்வது உங்கள் தவறு மட்டுமல்ல.. அவ்வாறாக உணர வைக்கும் பாவனைகளையும், சொற்களையும் கொண்டிருக்கும் என்பால், தவறின் விழுக்காடு அதிகமிருக்கிறது.

கூட்ட‌த்தில் ஒருவ‌னாக‌ இருக்க‌வே பிரிய‌ம். த‌னிய‌னாக‌த் திரிய‌வே விதிக்க‌ப்ப‌ட்டிருக்கிற‌து. ஒருவேளை என்னை நீங்க‌ள் உண‌ர்ந்திருப்ப‌த‌ற்கும், இந்த‌ எழுத்துக்க‌ளுக்கும் முர‌ண் இருப்ப‌தாக‌ நினைக்கலாம். தின‌ வாழ்வின் சௌக‌ர்ய‌ங்க‌ளுக்காக‌ என் புல‌ன்க‌ளும் அனிச்சையாய் ந‌டிக்க‌ப் ப‌ழ‌கியிருக்க‌க்கூடும். நான் சொல்வ‌தும்/எதிர்பார்ப்ப‌தும் அதைய‌ல்ல‌. இந்த‌ ந‌டிப்பு க‌ட‌ந்து அக‌ உல‌கின் நேச‌ங்க‌ளைப் ப‌கிர‌ விரும்புகிறேன்.

சுவிங்கம் போல‌ வார்த்தைக‌ளை நான் மென்று கொண்டே இருப்ப‌தாக‌ குற்ற‌ப்ப‌டுத்துகிறீர்க‌ள். துப்பினால் எழும் மனம் உங்க‌ளுக்கு உவப்பளிக்காமல் போகலாம் என்ற தயக்கமே அதன் காரணமாக இருக்க‌க்கூடும். ஆனால், நிச்ச‌ய‌மாக‌ ந‌ம்புங்க‌ள்.. என் மௌன‌ங்க‌ளுக்குப் பின்னால் எந்த‌ கூர் தீட்டும் ப‌ட்ட‌ரைக‌ளும் இய‌ங்க‌வில்லை. வெளிப்ப‌டுத‌லின் த‌ய‌க்க‌த்தோடு ம‌ட்டுமே வார்த்தைக‌ள் விக்கி நிற்கின்ற‌ன.

ஏன் த‌ய‌க்க‌ம்..? நான் அறியேன். என்பால் நான் கொண்ட‌ தாழ்வின் மிச்ச‌ம் என்ப‌து என் அனுமான‌ம். பொய்யாக‌வும் இருக்க‌க்கூடும்.

அறிவிற்கு அப்பாற்ப‌ட்ட‌ உண‌ர்வின் உன்ன‌த‌ங்க‌ளை எவ்வித‌ம் வெளிப்ப‌டுத்துவது॥ நாம் இயல்பென‌் வ‌ரைய‌றுக்கும் உண‌ர்வுகள் அனைத்தும் எவ்வித‌ முன் தீர்மான‌ங்களும் இன்றிதான் வெளிப்படுகிறதா॥ அவ‌ற்றை அனிச்சையென‌ வ‌ரைய‌றுக்க‌ இய‌லுமா॥?

யோசித்துப் பார்த்தால் உங்க‌ளை உங்க‌ள் இய‌ல்போடு ஏற்றுக் கொள்ளாத‌ என‌க்கும், என்னை என் இய‌ல்போடு ஏற்க‌த் த‌ய‌ங்கும் உங்க‌ளுக்கும் வேறுபாடு எதுவுமில்லை. ஏற்ப‌டுத்திக்கொண்ட‌ ச‌ட்ட‌க‌ங்க‌ளே, ந‌ம் புற‌/அக‌ எல்லைக‌ளைத் தீர்மானிக்கின்ற‌ன‌ போலும்.

25/1/08

நான் வித்யா..

"அரசு, சமூகம், குடும்பம் உள்ளிட்ட அனைத்து வகை அதிகாரங்களும் தங்களின் கூர்முனை காட்டி அச்சுறுத்தி, பயத்தின் விளிம்பிலேயே நம்மை வைத்திருக்க விளைகின்றன. கொண்டாட்டங்கள் ஒன்றே அதற்கான எதிர் அரசியலாக இருக்க முடியும். வாழ்வை கொண்டாடு நண்பா.." போதை இரவொன்றில் தோழன் ஒருவன் சொன்னான். அந்த இரவும் விடிந்தது என்பதன்றி, உரையாடிய வார்த்தைகளால் வேறெதுவும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை.

அதிகாரங்களுக்கான எதிர் அரசியல் கொண்டாட்டம்தானா..? வாழ்வை கொண்டாடி எவ்விதம் வலிகளைப் போக்க முடியும்..? மறக்கலாம்.. தவிர்க்கலாம்.. தீர்க்க..? திருநங்கைகளின் வாழ்வெங்கும் இரைந்துகிடக்கும் வலிகளை எந்தக் கொண்டாட்டம் கொண்டு கடப்பது..?

அது என் பால்ய வயது. உப்புக்குளத்து கரையில் தனித்திருந்த அந்த கூரை வீட்டில் டீ கடை ஒன்று இருந்தது. அந்த வீட்டின் ஒரே ஆண்பிள்ளைக்கு உமாசங்கரென்று பெயர் வைத்திருந்தார்கள். அவனது பதின்ம வயதில் 'நீ உமா சங்கர் அல்ல.. வெறும் உமாதான்' என்ற வார்த்தைகள், நக்கல் தொணியில் அவன் நோக்கி வீசப்பட்டன. ஈரமற்ற சொற்களால் மெல்ல மெல்ல அவனும், அவனது குடும்பமும் நகரம் நோக்கி புலம் பெயர்ந்தது. இடிந்து நிற்கும் குட்டிச்சுவர்களை கூடுதல் சாட்சியாக வைத்துக்கொண்டு யாவற்றையும் இப்போதும் பார்த்தபடியேதான் இருக்கிறது உப்புக்குளம். உமாசங்கர்தான் நான் சந்தித்த முதல் திருநங்கை. அந்நாட்களில் 'அலி' என்பதாக மட்டுமே அறிந்திருந்தேன்.

நகர நெரிசலில் அவ்வப்போது தென்படும் திருநங்கைகள் இப்போதும் கூட நமக்கு வேடிக்கைப் பொருள்தான். திருநங்கைகளுக்கென்று எல்லோரிடமும் ஒரு துளி உபரி பார்வை மிச்சமிருக்கிறது. அதைக் கூட, 'தன்னைப்போலில்லை' என்ற சுய ஒப்பீட்டின் வெளிப்பாடு என்பதாகக் கொள்ளலாம். அந்த பார்வையில் தெரிக்கும் பதட்டம், எள்ளல், பச்சாதாபம்.. இவைதான் கவனிக்கப்பட வேண்டிய நுணுக்கமான உணர்வுகள்.

ஒரு உடல் ஊனமுற்றவராகப் பிறந்தால் கூட குடும்பத்தோட வாழ முடிகிறது. குடும்பம் அந்த நபரை பராமரிக்கிறது. வேலை கிடைக்கிறது. ஆனால், திருநங்கைகளுக்கு..? எல்லா திசைகளிலும் எஞ்சுவது புறக்கணிப்பு மட்டுமே.! வசிப்பது முதல் தெருவில் நடப்பது வரை, உணவகங்களில் உணவருந்துவது முதல், உயிரோடு வாழ்வது வரை யாவும் எளிதில்லை. என்/ உங்கள் கற்பனை எல்லைகளுக்கு அப்பால் நீண்டிருக்கிறது திருநங்கைகளின் நிஜ உலகம். அந்த வலியை தன் சொந்த வாழ்வையே சாட்சியாக்கி புத்தகமாக பதிவு செய்திருக்கிறார் லிவிங் ஸ்மைல் வித்யா. இணையத்தில் தமிழில் வலைப்பூ எழுதுபவர்களில் அறியப்பட்டவரான இவரது வாழ்க்கை வரலாறு, கிழக்கு பதிப்பகத்திலிருந்து, 'நான்.. வித்யா..' என்ற தலைப்பில் வெளிவந்திருக்கிறது. ஒரே சமயத்தில் தமிழ், ஆங்கிலம், மலையாளம் ஆகிய மூன்று மொழிகளில் வெளியாகியிருக்கும் இந்த புத்தகம், நடந்து முடிந்த‌ புத்தகக் காட்சியில் அதிகம் விற்பனையான நூல்களில் ஒன்று.

26 வயதென்பது வாழ்வை தொடங்க வேண்டிய வயது. சுய சரிதை எழுத வேண்டிய வயதல்ல. ஆனால், இதற்குள் லிவிங் ஸ்மைல் கடந்து வந்திருக்கும் வலி மிகுந்த பாதை, ரணங்களை மட்டுமே அவருக்கு வழங்கியிருக்கிறது.

'நான் விரும்பாத இந்த அடையாளத்தை எதைக்கொன்டு அழிப்பேன்..? பாம்பு தன் சட்டையை உரித்தெறிவதுபோல இந்த என் உடலைக் கழட்டி எறிய முடிந்தால் எத்தனை நன்றாக இருக்கும்..? என் சுயம், என் அடையாளம், என் உணர்வுகள், என் கனவுகள், உன் உயிர். எப்படி மீட்கப் போகிறேன்..? ஆயிரம் அவமானங்கள், கோடி ரணங்கள், கிண்டல்களில் எத்தனை முறை செத்து மீண்டிருக்கிறேன்..! அனைத்தையும் மீறி நீண்ட என் பயணத்துக்கு ஒரே ஒரு அர்த்தம்தான். எனக்குப் பொருத்தமான உடலை நான் கண்டெடுத்துவிட்டேன்..!' என்பதாக பின் அட்டையில் சொல்லி, நிர்வாணம் செய்வது பற்றிய விவரிப்புடன் தொடங்குகிறது நூல்.

திருச்சியில் ஒரு துப்புரவு தொழிலாளியின் மகனாகப் பிறந்து, இளம் வயதிலேயே அம்மாவை இழந்து, கண்டிப்பான அப்பாவின் பயந்தாங்கொள்ளி மகனாய் வளர்ந்து, அக்காக்களின் அனுசரனையான அன்பில் நனைந்து.. இத்தனைக்கும் நடுவில் தனக்குள் விழித்துக்கொண்ட பெண்ணை அடையாளம் கண்டுகொண்ட நாட்களும், அதை சுற்றத்தின் கேலி கிண்டல்களுக்கிடையே எவ்விதம் காப்பாற்றி வந்தேன் என்பது பற்றிய விவரணைகளும் தமிழ் வாசிப்பாளனுக்குப் புதிது. இதுகாறும், ஒரு சராசரி மனிதனின் வாழ்விலிருந்தே திருநங்கைகளின் வாழ்க்கை அணுகப்பட்டது. அப்பார்வை, அனுதாப எல்லையின் முன்பின்னாக ஊசலாடியதேயன்றி நெருங்கிச் செல்லவில்லை. இப்புத்தகம் அதைக்கலைந்து, தன் காயம் பிளந்து உள்ளே பிசிறி நிற்கும் ரத்தம் காட்டுகிறது. திருநங்கைகளின் உணர்வு வழியே குடும்பமும், சமூகமும் அணுகப்படும் இந்தப் பார்வை இங்கு புதிது.!

கிட்டத்தட்ட எல்லா குடும்பங்களுமே திருநங்கைகளை குடும்பத்தின் அசிங்கமாக/பாவமாகவே பார்க்கின்றன. அடி, உதை எல்லாம் உண்டு. உள்ளத்தால் பெண்ணாக, உடலால் ஆணாக வாழும் இரட்டை வாழ்க்கை மட்டுமே அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதிலும் லிவிங் ஸ்மைலின் அப்பா, வழக்கமாக முதல் மதிப்பெண் எடுத்துவிட்டு, ஒரே ஒரு முறை இரண்டாம் மதிப்பெண் எடுத்த 'குற்றத்துக்காக' தலைக்கு மேல் தூக்கி கீழேபோட்டு அடித்து உதைக்கும் முரடர். எனில் தன் ஆசை மகன், 'மகனே அல்ல..' என்ற உண்மையை எப்படி அவரால் ஜீரணிக்க முடியும்..? அதன் ரௌத்திரத்தால் அவரது தினசரி அடி உதைகளின் எண்ணிக்கை இன்னும் கொஞ்சம் கூடியிருக்கிறது. ஆனாலும் அத்தனைக்கும் நடுவே தன் சகோதரிகளின் உடை(மை)களினால் தன் பெண்மையை காப்பாற்றி வந்திருக்கிறார் லிவிங் ஸ்மைல்.

'கண்ணாடி எல்லோருக்கும் அவரவர் ஸ்தூல உருவத்தை மட்டுமே பிரதிபலிக்க, திருநங்கைகளுக்கு மட்டும் அவர்களின் மனத்தை, உள்ளே கொந்தளிக்கும் உணர்வுகளை, உள்ளார்ந்த அவர்களுடைய பெண்மையை ஒரு சித்திரமாக மாற்றி கண்ணெதிரே காட்டும். இதை மற்றவர்களால் புரிந்துகொள்ளவே முடியாது. உங்களுக்கு முகத்தையும், எனக்கு முகத்துக்குப் பின்னால் உள்ள மனதையும் காட்டும் கருவி அது. எனக்கு என்றால் எங்களுக்கு.. எங்கள் எல்லாருக்கும்.!' என்பதாக நீளும் வார்த்தைகள் திருநங்கைகளின் மன உலகின் நெருக்கமான விசாரணை.

இத்தனைக்கும் நடுவே முதுகலை தமிழ் மொழியியல் படிப்பை முடித்து, இலக்கியம் மற்றும் நாடகத்துறையில் தனது ஈடுபாட்டையும், நட்புகளையும் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறார். ஆனாலும் என்ன..?

'நான் என்னவாக ஆக வேண்டும்..? இந்தக் கேள்வி பெரியது. ஒன்று நாடக கலைஞர் ஆகலாம். அது என் ஆர்வம். என் தந்தையின் விருப்பப்படி ஒரு உத்தியோகத்தைத் தேடிக்கொள்வது இன்னொன்று. அது நன்றிக்கடன். இதையெல்லாம் தாண்டி பிறந்ததிலிருந்து போட்டு வரும் இந்த ஑ஆண்ஒ வேடத்தை கலைத்துவிட்டு இயல்பான பெண்ணுருவத்துக்கு மாறுவது மூன்றாவது. என் தேர்வு எது..? எதுவாக நான் ஆகப்போகிறேன்...?'
-வித்யா தேர்ந்தெடுத்தது 'ஆண் வேடம்' கலைவதை.

அது அவ்வளவு சுலபமானது இல்லை. இந்தியாவில் பாலின மாற்று அறுவை சிகிச்சை அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. வட மாநிலங்களின் ஒரு சில இடங்களில் கசாப்புக் கடைகள் போன்ற இடங்களில் இத்தகைய 'ஆபரேசன்கள்' நடக்கின்றன. அதற்குத் துணிந்து ஊர், உறவு, சுற்றம் அனைத்தையும் உதறி, தன் அடையாளத்தைக் கண்டெடுக்க புறப்படும் வித்யாவின் பயணமும், சக திருநங்கைகளின் அரவணைப்பும், அவர்களின் மூலமாக புனே சென்றதும்... அவருக்கான தனிப்பட்ட வாழ்க்கை பதிவுகள் மட்டுமல்ல.. அதிகபட்ச திருநங்கைகளின் வாழ்வுக்கான ஒரு சோறு பதம்.!

பிச்சை..? கேவலமானது. வாழ்வில் யாருக்கும், எப்போதும் வரக்கூடாத நிலை. அதை விரும்பி செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் வந்தால்..? ஒரு நோக்கத்துக்காக பிச்சை எடுக்க வேண்டி வந்தால்..? வித்யா செய்திருக்கிறார். எம்.ஏ. மொழியியல் படித்தவர், பல்கலைக் கழக கோல்டு மெடல் வாங்கியவர். புனே கடைகளில், ரயில்களில் 'கடை கேட்டு' அலைந்திருக்கிறார்.

....?

நிர்வாணம் செய்ய..!
-தன் உடலில் தனக்குப் பொருந்தாமல் வாய்த்துவிட்ட, இன்னும் உருவத்தால் தன்னை முழுமையான பெண்ணாக உணரவிடாமல் ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டே இருக்கிற உறுப்பை அறுத்து எரிய. அதற்குப் பணம் வேண்டும். வேலை பார்க்கத் தயார்தான். யார் கொடுப்பார்கள் திருநங்கைகளுக்கு வேலை. வேறு வழி..? பிச்சை. வேறு யாராலும் விவரிக்க முடியாத, ஒரு திருநங்கையால் மட்டுமே சொல்ல முடிகிற பிச்சை எடுத்த நாட்கள் பற்றிய அனுபவம் நம் கற்பனை எல்லைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.
சமீப நாட்கள் வரையிலான நினைவுகளுடன் முடியும் புத்தகத்தை முழுமையாக வாசித்து முடிக்கும்போது, கனத்த குற்றவுணர்வு மனமெங்கும் வியாப்பிக்கிறது. வாழ்வில் கடந்துபோன திருநங்கைகள் நினைவில் வந்து செல்கின்றனர். ஆனால், தான்/தாங்கள் எப்படிப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதிலும் தெளிவான முன்முடிவுகள் அவரிடம் உள்ளன.

'நான் திருநங்கையாக இருப்பது மிகவும் இயற்கையானது. ஒரு ஆண் எப்படி ஆணாக இருக்கிறானோ, ஒரு பெண் எப்படி பெண்ணாக இருக்கிறாளோ, ஒரு நாய் எப்படி நாயாகவும், பூனை எப்படி பூனையாகவும் இருக்கிறதோ அந்தமாதிரி. இதைப் புரிந்துகொள்ளாதபோதுதான் பிரச்னைகள் வருகின்றன.
.................
திருநங்கைகளில் பலர் விநோதமாக நடந்துகொள்வதும், உரக்கப் பேசி நடுவீதியில் தர்ம சங்கடம் உண்டாக்குவதும், பாலியல் தொழிலுக்கு வலிய அழைப்பதும், ஆபாசமாக பேசி அருவருப்பூட்டுவதும், முற்றிலும் அவர்களின் தற்காப்புக்காக மட்டுமே என்று நான் சொன்னால், தயவு செய்து நம்புங்கள். அதுதான் உண்மை. பாதுகாப்பற்ற சமூகத்தில், எங்களுக்கான குறைந்தபட்ச பாதுகாப்பை நாங்கள் இவ்வாறெல்லாம் செய்துதான் உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. உடல் வலிமை மிக்க முரட்டு ஆண்கள் வம்புக்கு வந்தால், எங்களால் எதிர்த்து நிற்க முடியாது. பணிந்துபோகவும் விருப்பமில்லாவிட்டால், அருவருப்புணர்வை உருவாக்கி அவர்களை விலகிச் செல்ல வைப்பதே எங்களுக்குத் தெரிந்த வழி..' .... திருநங்கைகள் பற்றிய பொதுபுத்திக்கான நுண்ணிய பதிலாக வித்யாவிடமிருந்து வருகின்றன வார்த்தைகள்.

வாசிக்கும்போது, ஒருவனை நடு சாலையில் நிற்க வைத்து எல்லோரும் காறி உமிழ்கையில் வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாகவோ, உமிழும் கூட்டத்தின் அங்கத்தினராகவோ மனம் தன்னை அடையாளப்படுத்தி வெட்கப்படுகிறது. வாசகனின் சுயமெனும் பாம்பு, தனக்குத்தானே சட்டை உரித்துக் கொள்கிறது. ஆனால், திருநங்கைகளுக்கான தேவை இந்த குற்றவுணர்ச்சியும், கழிவிரக்கமும் அல்ல.! அவர்கள் எதிர்பார்ப்பது உங்களையும், என்னையும் போல சராசரி வாழ்வை. அதை நோக்கியே தன் பயணம் நீளும் என்கிறார் லிவிங் ஸ்மைல். 'என் பிரச்னை தீர்ந்தால் போதும் என்பதில்லை. என்னை உதாரணமாக்கி, என் சமூகத்தின் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு தேடுவேன்' என்பதே அவரது குரல்..!

ந்திய மொழிகளில் ஒரு திருநங்கை தன் சொந்த அனுபவங்களை முன்வைத்து, தான் சார்ந்த சமூகத்தின் பிரச்னைகளை இத்தனை அழுத்தமாக பேசுவது இதுவே முதல்முறை। அதை பதிவு செய்திருக்கும் கிழக்குப் பதிப்பகத்தை அழுந்த கை கொடுத்துப் பாராட்டலாம்। ஆனால், அதை முழுமையாக உணரவிடாமல் செய்கிறது, ஆங்காங்கே எட்டிப்பார்க்கும் 'கிழக்கின்' மொழி. தனது தனித்துவமான/ ரௌத்திரமான மொழியாளுமையால் இணையத்தில் எழுதுபவர்களை ஈர்த்திருப்பவர் லிவிங் ஸ்மைல் வித்யா.

'எதை இழக்கிறோம் என்ற மயக்கத்தில்,
அனஸ்தீஸியா இல்லாமலேயே
அறுத்துக் கதறும் நொடியிலும்,
செருப்புக்கடியில் தன்மானத்தை
மலமென்றே மிதித்தபடி,
கை நீட்டி கேவலப்பட்டு நிற்கும் நாட்களிலும்,
வன்மத்துடன் நுழையும் குறியால் மூச்சுமுட்ட
நுரையீரல் திணறி நிற்கும் நிலையிலும்,
எதற்கென்றே தெரியாமல் எங்களை நோக்கி
துப்பப்படும் வீச்சமடிக்கும் எச்சில்களைக் கேட்கிறேன்..
மரணம் மட்டுமா மரணம்..???'

-என்று கவிதையிலும்,

'குடும்பம், சமூகம், அங்கீகாரம், வேலைவாய்ப்பு, பாதுகாப்பு என அனைத்து கதவுகளும் சாத்தப்பட்டு, புறக்கணிப்பின் எல்லையில் நின்று வாழ்க்கையை ஓட்டும் திருநங்கைகளின் நிர்வாணத்தின் மீது தங்களின் ஆதிக்க/ நாகரீக மதிப்பீட்டின் மலஜலத்தை மறைமுகமாக கழித்துவிட்டு, அவர்களின் அம்மணத்தின் மீதேறி ஆனந்த நர்த்தனமாடி, கலையை வளர்க்கிறார்கள் கலையுலக சேவகர்கள். அன்றைய 'கோடானுகோடி கோழி கூவுற வேலை' முதல், இன்றைய 'தலைப்புச்செய்தி வாசிப்பது கிரிஜாக்க, கோமளா வரை' திருநங்கைகளின் மீதான திரை கற்பழிப்புகளுக்கு முன்வைக்கப்படும் ஒரே சப்பைக்கட்டு இந்த 'யதார்த்தவாதம்தான்..' என்று கட்டுரையிலும் சீறும் அவரது மொழிநடை, வலைப்பூ வாசகர்கள் அறிந்ததுதான். அதனை முழு புத்தகத்திலும் காண முடிந்திருந்தால், திருநங்கைகளின் வலி மிகு வாழ்க்கை இன்னும் வீச்சோடு வாசக மனதுக்குக் கடத்தப்பட்டிருக்கும்.

லிவிங் ஸ்மைல் எழுதியதே அப்படித்தானா.. கிழக்கின் 'எடிட்டிங்'கில் சிதையுண்டிருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை இரண்டாவதுதான் மொழிநடைக்கான காரணம் எனில், திருத்துவதற்கு அல்ல.. கற்றுக்கொள்வதற்கான வார்த்தைகளும், வாழ்க்கையுமே அவரிடம் உள்ளன என்பது மட்டும் உண்மை.!