23/5/07

கம்பன் கிரிக்கெட் க்ளப்(OR) ஆழிவாய்க்கால்-28




மொட்ட வெயிலு அடிச்சு ஊத்துது. காலுக்கும் கீழ கங்கைக் காய்ச்சி ஊத்துனமாறி இருக்கு. ''அரிசி வாங்கப் போவனும். கூப்பன்காரன் மூடிபுட்டுப் போயிடுவான். வாடா சீக்கிரம்.."னு மேலண்ட பக்கம் ஒதியமர நிழல்ல ஒதுங்கி நின்னு எங்க அம்மா கூப்பிடுது. காதுல வாங்கனுமே...ம் ஹூம். நாலஞ்சு தடவைக் கூப்பிட்ட பிறகு, ''பொறும்மா.. இந்த ஓவர் முடியட்டும்"ங்குறேன். எங்க அம்மாவுக்கா எரிச்சலுன்னா எரிச்சல். வந்து முதுகுலயே படார், படார்னு அடிச்சு, ''ஓவராவுது...கீவராவுது. இங்க என்ன வேப்பமர நெழலா விரிஞ்சுக் கெடக்கு..?" என்று திட்டியபடியே இழுத்துப் போனாள்.

அது ஒரு அழகிய வெயில் காலம். வெயில், மழை ஒரு மண்ணும் தெரியாது. எப்போதும், பேட்டும் பந்துமாகத்தான் திரிவோம். எவனாவது ரெண்டு பேர் சந்தித்தால், 'கிரவுண்ட்ல யார் இருக்கா..?' என்பதுதான் கேள்வியாக இருக்கும். ஊர் உலகம் போலவே என் பால்யமும் கிரிக்கெட்டால் சூழப்பட்டிருந்தது.

ஒரத்தநாட்டை சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் பெரும்பாலான கிராமங்களில் 'த்ரிரோசஸ் கிரிக்கெட் க்ளப், வின்ஸ்டார் கிரிக்கெட் க்ளப், ப்ளாக் ஸ்டார் கிரிக்கெட் க்ளப்' என்றெல்லாம் ஏதாவது ஒரு பெயரில் கிரிக்கெட் க்ளப் வைத்திருப்பார்கள். க்ளப் என்றால், பெரிதாக ஒரு கண்றாவி, காடாத்தும் இருக்காது. ஒரு டீம் ஃபார்ம் பண்ணும் அளவுக்கு கிரிக்கெட் விளையாடுபவர்களின் எண்ணிக்கை இருந்தால் போதும்.. ஒரு கிரிக்கெட் க்ளப் தயாராகிவிடும். ரெண்டு மாசத்துக்கு ஒரு தடவை ஏதாவது ஒரு கிராமத்தில் கிரிக்கெட் டோர்ணமெண்ட் நடத்துவார்கள். அந்த நேரத்தில் சுற்றியிருக்கும் கிராமங்களின் அத்தனை கிரிக்கெட் க்ளப்களும் திரண்டு வந்து வெயிட் காட்டும். அப்படி மற்றவர்கள் அட்டகாசம் பண்ணிய நேரத்தில் நாங்கள் கபடியை விட்டுத் தாண்டியிருக்கவில்லை.

'இப்படியே இருந்தா நம்ம ஊரு ரொம்ப பின் தங்கிப்போயிடும்' என்ற தீர்க்க தரிசன யோசனையில், என் சோட்டு சேக்காளிகள் ஒன்று சேர்ந்து மணியார் கொள்ளையில் கிரிக்கெட்டைத் தொடங்கினோம். மூன்று கொட்டக் குச்சிகளை ஒடித்து, மணலை குமித்து நட்டு வைத்து, தென்னை மட்டையின் அகலமாக இருக்கும் அடிபாகத்தை அரிவாள் கொண்டு ஒரு சைஸாக வெட்டி(பேட்டாம்...!), ஆளுக்கு எட்டணா காசுபோட்டு வேம்பு கடையில் ஐந்து ரூபாய்க்கு பந்து வாங்கி நாங்கள் விளையாட தொடங்கியபோது, அது ஒரு பெரிய சரித்திரத்திற்கான காள்கோள் விழா என்பது எங்களுக்கே தெரிந்திருக்கவில்லை.

முதன்முதலில் விளையாட ஆரம்பித்தபோது பேட்டிங் கூட எங்களுக்குப் பிரச்னையாக இல்லை. கண்ணை மூடிக்கொண்டுச் சுற்றினால், எக்குத்தப்பாக சிக்கிவிடும். ஆனால், இந்த பௌலிங் என்ற எழவை கற்றுக்கொள்வதற்குள் தாவு தீர்ந்துவிட்டது. இதற்காகவே டவுணில் இருந்து அவ்வப்போது விருந்தாளி வரும் பையன்களை காக்காப் பிடித்து பௌலிங் போட பயிற்சி எடுத்துக்கொண்டோம். மெல்ல, மெல்ல எங்களை கிரிக்கெட் சுவீகரித்துவிட்டது. தரிசு நிலம் கிரவுண்டாய் அவதாரமெடுத்தது. நான்கைந்து மாதங்கள் விளையாண்ட பிறகு பக்கத்தூர் ஹைஸ்பீடு கிரிக்கெட் க்ளப் பையன்கள் எங்களை பெட் மேட்ச்சுக்கு விளையாடக் கூப்பிட்டபோது எங்களுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

'பார்றா...நம்மளையும் மதிச்சுக் கூப்பிடுறாய்ங்க..' என வியந்து அனைவரும் மாய்ந்து, மாய்ந்து பயிற்சி மேற்கொண்டோம். அடுத்த வாரம் மேட்ச் என்று நாள் குறிக்கப்பட்ட நிலையில், 'அவனுங்க பேட் வச்சிருக்கானுக. நாம தென்னை மட்டையில விளையாண்டா நல்லாவா இருக்கும்..?' என்று ஒருவன் வார்த்தையை விட, அது முக்கியமான மானப் பிரச்னையாக தெரிந்தது. உடனடியாக ஊரின் பெரிய மனிதர்களை சந்தித்து மானப் பிரச்னைப்பற்றி சொன்னபோது ஒருத்தர் கூட அதைப்பற்றி கவலைப்படவில்லை. அவர்கள்தான் ஊர்மானம் பற்றி அக்கரைகொள்ளவில்லை என்றால், நாங்களும் அப்படியே விட்டுவிட முடியுமா..? அவனவன் வீட்டிலிருந்து ஆளுக்கு சில மரக்காய்கள் நெல் திருடிக்கொண்டு வந்து விற்று, 250 ரூபாய் செலவில் வாங்கினோம் முதல் பேட். வெளிறிய மஞ்சள் நிறத்திலான அந்த பேட்டில், 'CS' என எழுதப்பட்டிருக்கும். அதை யார் பாதுகாப்பது என தினசரி பெரிய போட்டியே நடக்கும். எங்கள் அனைவருக்கும் அது ஒரு இனிய நண்பனாகிப்போனது.

மேட்ச் நாள் வந்தது. பேட் வாங்க பணம் தர முடியாது என்று சொன்ன பெரிய மனிதர்கள் கூட், 'நம்ம ஊர் பசங்க பக்கத்து ஊர் பசங்களோட விளையாடுறாங்களாம்..' என்று வேடிக்கைப் பார்க்க மட்டும் வந்தார்கள். அந்த ஹை ஸ்பீடு அணி அத்தனை லோ ஸ்பீடாக இருக்கும் என்பது அன்றுதான் எங்களுக்குத் தெரிந்தது. இருபது ஓவர் ஆட்டத்தில் முதலில் பேட் பிடித்த நாங்கள் எடுத்தது வெறும் எழுபது ரன்தான். ஆனால் என்ன கொடுமை..அவர்களால் அதைக் கூட எடுக்க முடியாததால், நாங்கள் முதல் போட்டியிலேயே வெற்றியை ருசித்தோம். அந்த மேட்சில் ஜெயித்த பத்து ரூபாயைக் கொண்டு இரண்டு பந்துகள் வாங்கி ஸ்டாக் வைத்துக்கொண்டோம்.




ஒரு பெட் மேட்ச்சில் ஜெயித்தப் பிறகும் அணிக்குப் பெயர் வைக்காமல் இருப்பது எங்களுக்கு பெருத்த அவமானமாக இருந்தது. ஆளாளுக்கு, சேலஞ்சர், டேஞ்சரர்,கில்லர் என்று டெர்ரராக பெயர் சொல்லிக்கொண்டிருக்க நான் சொன்னேன் பாருங்கள் ஒரு பெயர், 'கம்பன் கிரிக்கெட் க்ளப்'. அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் எல்லாப் பயலும் கிர்ரடித்துப் போனான். இறுதியில் நான் சொன்ன பெயரே முடிவானது கம்பனுக்கும், கிரிக்கெட்டிற்கும் முடிச்சுப் போட்டு என் தமிழுணர்வு பொங்கி வழிய, க்ளப் என்ற அடுத்த வார்த்தையில் பொங்கி வந்த தமிழுணர்வுக்கு பொங்கல் வைக்கப்படுவதை அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

இப்படியாக எங்கள் கிரிக்கெட்டாயனம் நடந்துகொண்டிருக்க, கம்பன் கிரிக்கெட் க்ளப் சார்பாக டோர்ணமெண்ட் நடத்த திட்டமிட்டோம். முதல், இரண்டாவது, மூன்றாவது, ஆறுதல் பரிசுகள் முறையே 1000, 900, 800, 500 என முடிவானது. ஊரின் பெரிய மனிதர்களைப் பிடித்து பரிசுகளை ஒத்துக்கொள்ள வைத்தோம். இரண்டு கிரிக்கெட் பேட்டுகள், இருபது டென்னிஸ் பந்துகள், இரண்டு செட் ஸ்டெம்ப்புகள், (இதில் பெரிய கொடுமை என்னவென்றால், டென்னிஸ் பந்தில் விளையாட பேடு கூட வாங்கினோம்), கீப்பர் க்ளவுஸ், ஸ்கோர் புக் என விளையாட்டுப் பொருட்களை வாங்க ஒரு ஸ்பான்ஸர் பிடித்தோம். ஊர் முழுக்க ரேடியோ கட்ட உள்ளூர் மைக் செட்காரரை குறைந்த ரேட்டிற்கு ஒப்பந்தம் செய்தோம். நோட்டீஸ் அடிக்க ஒருவரை ஸ்பான்ஸர் பிடித்தோம். 'ஆழிவாய்க்கால் கம்பன் கிரிக்கெட் க்ளப் நடத்தும் முதலாமாண்டு மாபெரும் கிரிக்கெட் திருவிழா' என்று கெத்தாக தயாரானது நோட்டீஸ். பத்து வாடகை சைக்கிள்களை எடுத்துக்கொண்டு சுற்றியிருக்கும் சுமார் முப்பது கிராமங்களுக்கும், தஞ்சாவூர், ஒரத்தநாடு, வல்லம் வரைக்கும் நோட்டீஸ்கள் ஒட்டப்பட்டன.

இப்படியான டோர்ணமெண்ட்டுகளில் பொதுவாக போட்டியின் விதிகள் நோட்டீசிலேயே அச்சடிக்கப்படும். அதன்படி, முக்கியமான நிபந்தணை, கைலி அணிந்து விளையாடக் கூடாது.(இல்லையெனில், அடிக்கப்பட்ட பந்தை கைலியை விரித்துப் பிடித்துவிட்டு, கையால்தான் பிடித்தேன் என்று அழிச்சாட்டியம் செய்வார்கள்), நுழைவு கட்டணம் நூறு ரூபாய் செலுத்த வேண்டும், இந்த ஊர் அணியைதான் எங்களுக்குப் போட வேண்டும் என்று வற்புறுத்தக் கூடாது, LBW ஆவுட் கிடையாது(ஏனென்றால் LBW எப்படி கொடுக்க வேண்டும் என எங்களுக்குத் தெரியாது), ஆட்டம் கவர் பந்தில்தான் நடைபெறும், எத்தனை ஓவர்கள் என்பது அப்போதைய சூழலைப் பொறுத்து தீர்மாணிக்கப்படும் என்றெல்லாம் அந்த நிபந்தணைகள் நீண்டன.

போட்டி நாள் வந்தது. மொத்தம் இருபத்தி இரண்டு அணிகள் வந்தன. கிரவுண்ட்டின் பின்பக்கமாக ஒரு கிணறு இருந்ததால், அதில் விழுந்தால் மட்டும் இரண்டு ரன்கள் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. எந்த இரண்டு ஊரைச் சேர்ந்த அணிகள் விளையாடுகிறார்களோ, அவர்களைத் தவிர்த்த வேறு ஊர் அணியைச் சேர்ந்த விவரமான இரண்டு வீரர்களே அம்பயர்களாக நியமிக்கப்பட்டனர். இப்படியாக இருபத்தி இரண்டு அணிகளையும் வைத்து எல்லாப் போட்டிகளையும் நடத்தி முடிக்க மூன்று நாட்களாயின. போட்டியை நடத்துபவர்கள் நேரடியாக இரண்டாவது ரவுண்ட்டில் இறங்கிக்கொள்வது எங்கள் பகுதியின் அறிவிக்கப்படாத விதிகளுள் ஒன்று. அப்படி எங்கள் கம்பன் கிரிக்கெட் க்ளப் இரண்டாவது ரவுண்ட்டிற்குள் இறங்கினாலும் அடுத்த ரவுண்ட்டிலேயே காலி பண்ணிவிட்டார்கள்.(மூன்று சிக்ஸர்கள் தொடர்ந்து அடித்தால், அவர்களுக்கு தனிப்பட்ட வகையில் ஐநூறு ரூபாய் பரிசு தருவதாக வெளிநாட்டிலிருந்து ஊர் திரும்பியிருந்த மைனர் ஒருவர் அறிவித்தார். ஆனால், யாருமே அடிக்கவில்லை.)



இப்படியாக மொத்தம் மூன்று வருடங்கள் கிரிக்கெட் போட்டிகளை நான் முன்னின்று ஏற்பாடு செய்து நடத்தினேன். மூன்றாவது வருடம் நாங்கள் ஃபைனல் வரைக்கும் வந்துவிட்டோம். தஞ்சாவூரைச் சேர்ந்த அட்வஞ்சர் என்ற அணி எங்களோடு மோதியது. இருபத்தி ஐந்து ஓவரில் எல்லா விக்கெட்டுகளையும் இழந்து அவர்கள் அடித்த 132 என்ற இலக்கை வெல்ல நாங்கள் போராடிக்கொண்டிருக்க, எங்கள் கிராமமே திரண்டு வந்து வேடிக்கைப் பார்த்தது. பயங்கர டென்ஷன். எங்கள் மாக்கான்கள் புகுந்து விலாசியதில் நாங்களும் முன்னேறிக்கொண்டிருந்தோம்.

அதே இருபத்தி ஐந்து ஓவர் முடிவுற்ற நிலையில் நாங்கள் எடுத்திருந்த ரன்கள், அதே 132. ஆனால், இரண்டு விக்கெட்டுகள் மீதியிருந்தன. பொதுவாக இப்படி டிராவில் முடிவடைந்தால், விக்கெட் கணக்கின்படிதான் வெற்றி நிர்ணயிக்கப்படும். அதனால், வெற்றிபெற்றது நாங்கள்தான் என முடிவாகி, நாங்கள் கிரவுண்டை சுற்றி ஓடி வந்தோம். தங்களின் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு அட்வஞ்சர் அணியினரும் வெளியேறிக்கொண்டிருக்க, பரிசு கொடுப்பதற்காக காத்திருந்த எங்கள் ஊர் பெரிய மனிதர்கள் வந்து பஞ்சாயத்தை ஆரம்பித்தார்கள்.

"ஏம்ப்பா...நாமளே போட்டி நடத்தி, நாமளே பரிசை எடுத்துகிட்டா நல்லாவா இருக்கும்..? அதுக்காகத்தான் போட்டி நடத்துறதா..? சுத்துபட்டு ஊர்க்காரனெல்லாம் தப்பா பேசமாட்டான்..? அந்த தஞ்சாவூர் பிள்ளைகளை ஜெயிச்சதா சொல்லுங்க. வேணும்னா நீங்க ரெண்டாவது பரிசை எடுத்துக்குங்க.." என்று அதிரடி பஞ்சாயத்துப் பேசினார்கள். 'வந்துட்டாய்ங்கடா வெள்ளைத் துண்டுக்காரய்ங்க..' என கடுப்பில் 'ஆங்..ஊங்' என்று முரண்டு பிடித்தாலும், இறுதியில் வேறு வழியின்றி ஒப்புக்கொண்டோம். விதிகளின்படி தோல்வியடைந்துவிட்டதால் முதல் பரிசை வாங்க அட்வஞ்சர் அணியினரும் தயங்கி நிற்க, "வாங்கிக்குங்க தம்பி.. அடுத்த வருஷமும் தவறாம வாங்க.." என்று அவர்களின் கைகளில் பரிசுப்பணத்தைத் திணித்தார்கள். அப்போது எரிச்சலாக இருந்தாலும், இப்போது பெருமையாகவே மனதில் தங்கி நிற்கிறது அந்த நிகழ்வு.
பத்து வருடங்கள் கழித்து இப்பொழுது...
ஊரிலிருந்து ஒரு போன்கால்.."அண்ணன்...நல்லாயிருக்கீங்களா. இத்தனை வருஷம் கழிச்சு மறுபடியும் இந்த வருஷம் ஊர்ல கிரிக்கெட் போட்டி நடத்துறோம். முதல் பரிசு 5000 ரூபாய். நீங்க ஏதாவது ஒரு பரிசை ஒத்துக்கங்க.." என்றது அந்தப் பையனின் குரல்.
"பணம் தர்றது இருக்கட்டும். டீமுக்கு என்ன பேரு..?"
"கம்பன் கிரிக்கெட் கழகம்"
(குத்திக்காட்றாய்ங்களோ....!)

20/5/07

ஒரு சாகசக்காரனின் நாட்குறிப்புகள்



''சுதந்திரம் என்பது கேட்டுப்பெறும் பிச்சைப்பொருள் அல்ல. வீரமிக்கப் போராட்டங்களால், விழுமிய தியாகங்களால் பற்றிப்பெற வேண்டியதாகும். 1947-ல்் பெற்ற சுதந்திரம் உண்மையானது அல்ல. அது போலி சுதந்திரமே ஆகும். வெள்ளைப் பரங்கியர்களின் கரங்களிலிருந்து, இந்திய தரகர்களின் கரங்களுக்கு அரசியல் அதிகாரம் மாறிய நாள்தான் ஆகஸ்ட் 15, 1947"
- இப்படி புத்தகம் முழுக்க, ் சிவப்பு சிந்தனைகள் சிதறிக்கிடக்கின்றன. வாசிக்க, வாசிக்க பிரமிப்பும், வியப்பும் மேலிடுகின்றன. அது, 'மக்கள் துணையோடு மரணத்தை வென்றேன்' என்ற தோழர் கலியபெருமாளின் தன் வரலாற்று புத்தகம். புலவர் கு.் கலியபெருமாள் என்று சொன்னால் உங்களில் சிலருக்கு தெரியக்கூடும்.

புலவர் கலியபெருமாள் தமிழ் மண்ணின் தனித்துவமிக்க புரட்சியாளர். 'வசதி படைச்சவன் தரமாட்டான். வயிறு பசிச்சவன் விடமாட்டான்' என்ற வார்த்தைகளை செயலுக்குக் கொண்டு வந்தவர். நக்சல்பாரி இயக்கத்தை தமிழ்நாட்டில் கட்டியமைத்த புரட்சிக்கர போராளி. தன் வாழ்நாளெங்கும் உயிருக்கு அஞ்சாமல் அவர் நடத்திய போராட்டங்களையும், ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களுக்கு புரட்சிக்கர சிந்தனையை ஊட்டிய அவரது செயல்திறமும் வியக்க வைப்பவை.

'கிராமப்புறங்களில் இருக்கும் வர்க்க எதிரிகளை அழித்தொழிப்பதன் மூலம், அங்கு சிவப்பு அரசியல் அதிகாரம் உருவாக்கப்படும், பின்னர் கிராமப்புற சிவப்பு அரசியல் அதிகாரம் நகர்புறங்களை சுற்றி வளைக்கும். இந்த செயல் திட்டத்தின்படி புதிய ஜனநாயக புரட்சியை நடத்தி முடித்து 1972-ல் செங்கோட்டையில் சிவப்புக் கொடி ஏற்றப்படும்..' என்று, கற்பனாவாத அரசியலை முன்வைத்து, அதற்கு இலக்கும், காலக்கெடுவும் நிர்ணயித்து செயல்பட்ட சாரு மஜூம்தாரின் எண்ணங்களை தமிழகத்தில் செயல்படுத்தியவர்தான் புலவர் கலியபெருமாள்.

முன்னாளில் ஜூனியர் விகடனில் இவரைப்பற்றி படித்து ஆர்வமாகி, மிகச் சமீபத்தில் புலவர் எழுதிய 'மக்கள் துணையோடு மரணத்தை வென்றேன்' என்ற தன் வரலாற்று நூலை வாசித்தபோது மிரட்சியாக இருந்தது. ஒரு மனிதன், தன் வாழ்நாளுக்குள் இத்தனை அடக்கு முறைகளை சந்தித்திருக்க முடியுமா என்று வியப்பு வந்தது. அதைப்பற்றி எழுத வேண்டும் என்ற நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, 17.05.2007-தேதியன்று உடல்நலக்குறைவால், தனது 84-வது வயதில் புலவர் கலியபெருமாள் இறந்துவிட்டார்.

அடிப்படையில் சாதாரண விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்த தோழர் கலியபெருமாள், கடலூர் மாவட்டம் விருத்தாச்சலம் வட்டம் பெண்ணாடம் அருகிலுள்ள சோழபுரம் என்னும் கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். திருவையாற்றில் கல்லூரியில் படிக்கும்போது பார்ப்பனர்களின் பிடியிலிருந்த அந்தக் கல்லூரியில், பெரியாரின் கருஞ்சட்டைப் படையை திரட்டி மாணவராய் இருக்கும்போதே கலகம் செய்தவர். பிறகு சில ஆண்டுகள் அரசு ஆசிரியர் பணி பார்த்துவிட்டு, அரசியல் இழுத்ததால், 1954-ல் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைந்தார். 62-ம் வருடம் கட்சி சார்பாக விருத்தாச்சலம் தொகுதியில் போட்டு தோல்வியடைந்தார்.

அது நக்சல்பாரிகள் நாடு முழுவதும் உயிர்ப்போடு இயங்கிய காலம். எதையும் முழு வேகத்தில் சமரசம் செய்துகொள்ளாமல் போராடிய அனைவரும் தீவிரவாதிகளாக முத்திரைக் குத்தப்பட்ட நேரம். அப்படி தோழர் கலியபெருமாளும் நக்சல்பாரியாக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட சமயத்தில், நக்சல்பாரிகளின் 'புரட்சிப்புயல்' இதழை படிக்கக்கூடாது என்று சொன்ன கட்சித் தலைமையை எதிர்த்துக் கேள்விக்கேட்டார். அதற்காக கட்சியிலிருந்து நீக்கப்பட்டார். 68-ல் நக்சல்பாரி இயக்கத்தில் இணைந்தார்.

69-ல் சாரு மஜூம்தாரை வைத்து அப்போதைய திருச்சி மாவட்டம் கொடுக்கூர் கிராமத்தின் முந்திரிக்காட்டில் ரகசியக் கூட்டம் நடத்தியிருக்கிறார். 'ஏழை எளிய மக்களிடம் அதிக வட்டி வாங்குபவர்கள், பொது சொத்துக்களை அபகரிப்பவர்கள் போன்றவர்களை அழித்தொழிப்பு செய்ய வேண்டும்' என்று சாரு சொன்னதையும், அதை தொடர்ந்து தானும், தன் ஆதரவாளர்களும் நடத்திய அழித்தொழிப்பு நடவடிக்கைகளையும் அவர் விவரிக்கும்போது தமிழ்நாட்டில் இப்படியெல்லாம் நடந்திருக்கிறதா என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

பெண்ணாடம் பகுதியைச் சேர்ந்த பெரும் நிலச்சுவாந்தார்களின் நிலத்திற்குள், திடீரென்று தோழர்களுடன் சென்று அறுவடையை கைப்பற்றி அவற்றை ஏழைகளுக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். இதற்கு 'அறுவடையைக் கைப்பற்றுவோம்' என்று பெயரிடப்பட்டு ஒரு இயக்கமாகவே நடந்திருக்கிறது. இந்த இயக்கம் வெகு வேகமாக பரவவே, தங்கள் நிலத்தில் அறுவடை செய்ய வேண்டாம் என்று சொல்லி, பலர் கட்சிக்கு நிதி கொடுக்க முன் வந்திருக்கிறார்கள்.

70-ல், தற்காப்புக்காக அவரது இயக்கத் தோழர்கள் தோட்டத்தில் வெடிகுண்டு செய்துகொண்டிருந்தபோது தவறுதலாக வெடித்து மூன்று பேர் இறந்துபோனதும், அதன்பிறகு ஒட்டுமொத்த குடும்பமும் மாநிலம் முழுவதும் தலைமறைவு வாழ்க்கை நடத்தியதும், அந்த இடைவெளியில் அவரது குடும்பம் போலீஸால் சித்திரவதைக்குள்ளானதும், அவரது நிலம் சிதைக்கப்பட்டதுமாக...உலகில் போராளி வாழ்க்கை வாய்க்கப்பெற்ற அனைவருக்குமான வாழ்விலிருந்து இவரும் தப்பவில்லை.

சிறையிலிருக்கும்போதே , அய்யம்பெருமாள் அழித்தொழிப்பு வழக்கில், தோழர் கலியபெருமாள், அவரது மூத்த மகன் வள்ளுவன் ஆகிய இருவருக்கும் தூத்துத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. அவரது துணைவியாரின் சகோதரி அனந்தநாயகி, அவரது இளைய மகன் நம்பியார், தம்பி மாசிலாமணி, ராஜமாணிக்கம், ஆறுமுகம் ஆகியோருக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. சில கால இடைவெளியில் அவருடன் தண்டனை விதிக்கப்பட்ட அனைவரும் ஜனாதிபதியிடம் கருணை மனுவுக்கு விண்ணபிக்க, இறுதிவரையிலும் கலியபெருமாள் மட்டும் கருணை மனுவுக்கு விண்ணப்பிக்கவில்லை. வெளியில் இவர்களின் தூத்துத்தண்டனையை ரத்து செய்யக்கோரி பல இயக்கங்களைச் சேர்ந்தவர்கள், பலவித போராட்டங்களை நடத்தியபோதும் கலியபெருமாள் மட்டும் கடைசி வரைக்கும் கருணை மனு கொடுக்கவில்லை. இறுதியில் வெளியிலிருந்த அவரது மனைவி வாலாம்பாளிடம் கருணை மனு வாங்கி, அதன் மூலமாக 1973-ம் ஆண்டு, தூக்குத்தண்டனை, ஆயுள் தண்டனையாக மாற்றப்பட்டது.

சென்னை பாண்டி பஜாரில் முகுந்தன் அணிக்கும், பிரபாகரன் அணிக்கும் சண்டை ஏற்பட்டு, அதில் பிரபாகரனை காவல்துறையினர் கைது செய்து சென்னை மத்திய சிறையில் அடைத்ததைம், சிறைக்குள் பலமுறை பிரபாகரனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்ததையும் மறக்காமல் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் புத்தகத்தில்.

சிறையிலிருந்து வழக்குகளுக்காக நீதிமன்றம் கொண்டு செல்லப்படும் ஒவ்வொரு முறையும், ''இந்த நீதிமன்றம் நிலவுடமை வர்க்கத்திற்கு சேவை செய்யக்கூடியது. உழைக்கும் மக்களுக்கும், அவர்களுக்காகப் போராடுபவர்களுக்கும் எதிரானது. இங்கு எங்களுக்கு நீதி கிடைக்காது. அதனால், இந்த நீதிமன்றத்தின் நடவடிக்கைகளை புறக்கணிக்கிறேன்" என்று குரலுயர்த்தி சொல்லிய கலக்காரர் இவர்.

சிறையிலிருந்து தப்பிக்க முயற்சித்தது, சிறைக்காவலர்களால் பலமுறை கொடுமையாக சித்திரவதைக்குள்ளானது, சிறைக்குள்ளிருந்தே தன் மகளுக்கு திருமனம் செய்து வைத்தது, இயக்கத்தை இயக்கியது, பன்னிரண்டரை ஆண்டுகள் சிறைவாசத்துக்குப் பின்பு வெளியே வந்தும் சும்மா இல்லாமல் சாகும் வரைக்கும் இயக்க வேலைகள் பார்த்தது என்று ஒரு சாகசக்காரனின் நாட்குறிப்புகளாகவே நீள்கிறது புத்தகம்.


நூலின் தலைப்பு: மக்கள் துணையோடு மரணத்தை வென்றேன்
ஆசிரியர்: புலவர் கு.கலியபெருமாள்,
விலை: 70 ரூபாய்,
நூல் கிடைக்குமிடம்:
1. க.வள்ளுவன்,
1A/8, புதிய நடராஜபுரம் சாலை,
எம்.எம்.டி.ஏ, அரும்பாக்கம்,
சென்னை.
செல்: 9382899651,
2.க.சோழநம்பியார்,
14/52, பூக்காரத் தெரு,
வடபழனி,
சென்னை-26
9840958917,
3. தமிழ்நிலம்,
115, கால்வாய்க்கரை சாலை,
சி.ஐ.டி. நகர்,
சென்னை-35
செல்:9444440449

17/5/07

ஓடிப்போலாமா...?


ர்த்தங்களும், அபத்தங்களும் நிறைந்த வாழ்வை எதிர்கொள்ளும் வழி தெரியாமல் தடுமாற்றங்களுடன் கழிகின்றன நாட்கள். அதில் பல அபத்தங்கள் விதிக்கப்பட்டவை. சில, விதித்துக்கொண்டவை. காதல் என்ற இயல்புணர்ச்சி, மன்னிக்க முடியாத உயரிய துரோகங்களில் ஒன்றாக மாற்றப்பட்டிருக்கும் சமூக அபத்தமும் அப்படி விதித்துக்கொண்டனவற்றில் ஒன்றுதான். ஆனால், இதில் அபத்தம் மட்டுமே இல்லை. இந்த சாக்கடை சமூகத்தின் எல்லா அனர்த்தங்களும், அசிங்கங்களும் மூழ்கியிருக்கின்றன.

கடந்த மூன்று பதிவுகளாக 'அவன் நம்ம ஆளு', 'செல்வியக்கா', 'ரவுடி பிரேமா' ஆகிய மூன்று கதைகளை எழுதினேன். காதல் மறுக்கப்பட்ட சமூகத்தில், வாழ்வதற்காக ஓடிப்போக வேண்டிய அவல நிலை இருப்பதையும், ஓடிப்போன பின்னால் அவர்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பங்களின் நிலையையும் அந்தக் கதைகள் விவரித்தன. இவை ஏதோ திட்டமிட்டு, கற்பனையில் எழுதப்பட்ட கதைகளல்ல. மிகை விழுக்காடு உண்மைகளே அந்த கதைகளை ஆட்கொண்டிருக்கின்றன. அனைத்தும் நானறிய நிகழ்ந்தவை. அவற்றை கட்டுரையாக எழுத நினைத்து, கதைக்குரிய தன்மை இருப்பதாக உணர்ந்ததால், கதையாக எழுதப்பட்டன.

எது, எதுவோ மாறிவிட்டது. மக்களின் சிந்தனைப்போக்கு பல விஷயங்களில் ஊரோடு ஒத்துப்போகும் தன்மைக்கு வெகு வேகமாக மாறிவருகிறது(அது நல்லதா கெட்டதா என்பது தனியாக பேச வேண்டியது). ஆனால், சாதியும் அதன் பெயரால் மறுக்கப்படும் காதலும் மட்டும் இன்னும் முழுசாக மாறிவிடவில்லை. அதேநேரம் மாற்றமே இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது. அது ஒப்பீட்டளவில் குறைவு என்பதுதான் விஷயம். இதே ஒப்பீட்டளவில் பார்த்தால், காதலை அங்கீகரிக்க மறுப்பது நகரங்கலளை விட கிராமங்களில் அதிகம். ஏன் அப்படி..? இன்னும் சாதியின் வேர்கள் உயிர்ப்பாக இருப்பது கிராமங்களில்தான்.

கிராமங்களில் ஒரு பெண்ணும், ஆணும் காதலிப்பதே தப்பு என்றுதான் சமூகம் சொல்கிறது. அப்படியே கொஞ்சம் 'முற்போக்கான' குடும்பமாக இருந்து காதலை அங்கீகரிக்கிறார்கள் என்றாலும்் ் கூட, நிச்சயமாக சாதி விஷயத்தில் விட்டுக்கொடுக்கமாட்டார்கள். இருவரும் சொந்த சாதியாக இருந்தாலொழிய அந்தக்காதல் அங்கீகரிக்கப்படாது. அதையும் மீறி அவர்களின் காதலுக்கு அதிர்ஷ்டமிருந்து சொந்த சாதியாக இருந்துவிட்டால், அடுத்து பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் பிரதானமாகப் பேசப்படும். எல்லா இடங்களிலும் பெண்களின் காதலை அனுமதிக்காதது மட்டுமில்லை...அவமதிக்கும் அசிங்கமும்் நடக்கும். காதலிப்பது ஆணாக இருந்தால் காட்டப்படும் எதிர்ப்பைக் காட்டிலும், பெண்ணாக இருந்தால் காட்டப்படும் எதிர்ப்பின் வலு் மிக அதிகம்.

காதலித்து வீட்டைவிட்டு ஓடிப்போனது ஆணாக இருந்தாலும், பெண்ணாக இருந்தாலும் இருவரும் ஒரே சாதியாக,் இருக்கும்பட்சத்தில் சில வருடங்களில்(குழந்தை் பிறந்த பிறகு என்று புரிந்துகொண்டால் தப்பில்லை..) அவர்கள் குடும்பத்தினரோடு ராசியாகிவிடும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அதுவே தன்னைவிட தாழ்ந்த சாதியைச் சேர்ந்த ஒரு பையனோடு ஒரு பெண் ஓடிப்போனால் அவர்கள் மறுபடியும் ஒன்று சேர்வதற்கான சாத்தியம் மிகக்குறைவு. காரணம், குடும்பத்தின் மானம், மரியாதை, கௌரவம் அனைத்தும் அவளோடு சேர்த்து ஓடிப்போய்விட்டதாக குடும்பம் கருதுவதுதான்(குடும்பத்தின் ஒட்டுமொத்த மானம் மரியாதையையும் தன்னிடம் வைத்திருக்கும் பெண், குடும்பத்தில் எப்படி நடத்தப்படுகிறார் என்பது அவர்களின் சிந்தனைக்கே முரணானது).



ஒரு பெண், தன்னினும் தாழ்வான சாதி பையனோடு ஓடிப்போனால், அதன் பிறகு அந்த பெண்ணின் குடும்பத்தினர் படும்பாடும், அவமானமும் மிகுந்த துயரமானது.( காதலை அங்கீகரிக்க மறுத்தது அந்த பெற்றோர்களின் தவறுதான். ஆனால், அதற்கு அவர்கள் மட்டுமே காரணம் அல்ல. அது ஒரு சமூக தப்பு. அதனால், அதற்கு அவர்களை மட்டுமே காரணம் காட்ட முடியாது). மிச்சமிருக்கும் குடும்ப உறுப்பினர்களை ஊர் மதிப்பதில்லை. சாதியை மதிக்கத் தெரியாத பிள்ளையை பெற்ற குற்றத்திற்காக அவர்களை தினமும் சமூகம் அவமானப்படுத்துகிறது. அப்படி தாழ்ந்த சாதி பையனோடு ஓடிப்போன ஒரு பெண்ணின் தந்தை அனாதை பிணமானதையும், தங்கை பாலியல் தொழிலாளியானதையும், அம்மா காணாமல் போனதையும், மல்லிகை கொடி படர்ந்திருந்த அவர்களின் வீடு இடிந்து தரைமேடாகி எருக்கஞ்செடிகள் முளைக்கும் நிலைக்கு ஆனதையும்், ஒரு உண்மை சம்பவத்தின் ஊடாக விவரிக்கும் கதைதான் 'செல்வியக்கா'.

இத்தனைக்கும் காதலையும், காமத்தையும் கொண்டாடிய மரபு நம்முடையது. எந்த இடத்தில் திசைவழி மாறியது என தெரியவில்லை. எல்லாம் தலைகீழாக மாறிக்கிடக்கிறது. தொலைகாட்சிகளைத் திறந்தால், திரைப்படம், பாடல், வசனம், உரையாடல் என ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் காதல்தான் பேசுபொருளாக இருக்கிறது. சொந்த வாழ்வில் காதல் வந்தால் மட்டும் தள்ளிவைக்கிறோம். வேகமான கால மாற்றமும், நகர்மயமாதலும் இந்த நிலையை கொஞ்சம், கொஞ்சமாக மாற்றும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது. இல்லையெனில், 'தயவுசெய்து அங்கீகரியுங்கள்..மறுத்தால்் ஆசிர்வதிக்கும் வாய்ப்புக் கூட இல்லாமல் போய்விடும்..' என்ற வார்த்தைகளை மெய்ப்பிக்க, யாவரும் ஓடிப்போகவே செய்வார்கள்.